บทที่ 5 บทที่ 5

วาดดาวสูดลมหายใจเข้าพลางพยายามตั้งสติก่อนที่เธอจะเบี่ยงตัวเดินหลบไปอีกทางแต่สิงหาเขากลับขยับเลื่อนตัวมายืนดักหน้าของเธอเอาไว้ ตอนนี้ทั้งคู่ยืนอยู่ห่างกันไม่ถึงก้าวพลางมองหน้าสบตากัน วาดดาวก้าวถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวพลางถอนหายใจออกมาแล้วหันหน้ามองไปด้านข้าง ในขณะที่สิงหาเขายังคงมองจ้องหน้าวาดดาว

“หึ ไม่เจอกันห้าปี เธอกลายเป็นพนักงานบริษัทพี่ เอ่อ...ไม่สิ บริษัทฉัน” สิงหาเอ่ยพูดพลางยกยิ้มมุมปาก ในขณะที่วาดดาวเธอถอนหายใจพลางหันหน้ากลับมามองหน้าสิงหา เธอใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง...ก่อนที่จะเอ่ยพูดตอบกลับไป

“ท่านประธานพูดอะไรคะ ฉันไม่เข้าใจ เราเคย....รู้จักกันเหรอคะ” วาดดาวเอ่ยตอบกลับไปพลางยกยิ้มมุมปากเช่นกัน

“หึ” สิงหาสบถออกมาในลำคอก่อนที่จะก้าวขาเดินเข้าหาวาดดาวไปหนึ่งก้าวพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้กับใบหน้าของวาดดาว ตอนนี้ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันแค่คืบเดียว ในขณะที่วาดดาวเธอเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่เกรงกลัวพลางมองหน้าสิงหาแล้วยกยิ้มมุมปาก สิงหาแอบอึ้งไปเล็กน้อยกับท่าทางของวาดดาวแต่เขาก็ยังคงไม่ถอยห่างออกไปจากเธอ

“อย่าคิดว่าฉันจำเธอไม่ได้” สิงหาเอ่ยพูด

“คุณคงจำคนผิด”

“หึ” สิงหาผละใบหน้าออกมาก่อนที่จะเอ่ยพูดต่อ

“ไม่ผิดหรอกหรือว่า...ฉันควรจะจับตาดูเธออย่างใกล้ชิดดี เพื่อให้แน่ใจว่าฉันจำคนไม่ผิด”

“หึ ก็แล้วแต่คุณเลยคะ รู้สึกเป็นเกียรติจริงๆที่ท่านประธานจะจับตาดูฉันอย่างใกล้ชิด ขอตัวก่อนนะคะ” วาดดาวเอ่ยพูดพลางแสยะยิ้มมุมปากก่อนที่เธอจะเดินชนไหล่กว้างของสิงหาแล้วเดินผ่านเขาไป ในขณะที่สิงหาเขาหันหน้ากลับไปมองตามหลังวาดดาวที่เดินผ่านเขาไป

‘เฮ้อ...นี่เธอกล้าเดินชนเขาเหรอ เหอะ เธอเปลี่ยนไปมากนะ...ทั้งท่าทางที่เคยเรียบร้อยและแววตาที่เคยขี้อายขี้กลัวในอดีต เทียบกับตอนนี้ที่เธอดูมั่นใจขึ้น...ราวกับว่าเป็นคนละคน...แต่เธอก็ยังสวยเหมือนเดิม...ไม่สิ...เธอสวยกว่าเดิมซะอีก หึ คิดว่าเดินชนเขาแล้วจะเดินจากไปง่ายๆเหรอ’ สิงหาคิดในใจก่อนที่เขาจะเดินตามวาดดาวที่เดินออกไปได้ไม่ไกล สิงหาเดินตามมาทันวาดดาว เขาคว้าข้อมือของวาดดาวอย่างรวดเร็วแล้วพาเธอเดินไปหลบอยู่ที่มุมของทางลงบันไดหนีไฟที่ปราศจากผู้คน สิงหาดันร่างสวยงามของวาดดาวติดกับผนังกำแพง

“นี่คุณ!” วาดดาวเอ่ยพูดด้วยความรู้สึกไม่พอใจ

“คิดว่าเดินชนประธานบริษัทแล้วจะหนีไปได้ง่ายๆเหรอ”

วาดดาวถอนหายใจออกมาพลางเบี่ยงตัวเพื่อที่จะเดินหนีไปแต่สิงหาไม่ยอม เขาใช้แขนทั้งสองข้างค้ำยันกำแพงเพื่อกักตัวของวาดดาวเอาไว้

“แล้วคุณจะเอายังไง”

“ขอโทษฉันดิ” สิงหาเอ่ยพูดพลางยกยิ้มมุมปาก

“ค่ะ ฉันขอโทษ พอใจแล้วใช่ไหมคะ” วาดดาวพูดจบเธอทำท่าจะเดินหนีไปอีกครั้ง แต่สิงหาก็ยังคงไม่เอาแขนทั้งสองข้างที่ค้ำยันกำแพงลง เขายังคงกักตัวของวาดดาวเอาไว้ ทั้งคู่มองหน้าสบตากัน

“ยัง เธอมาทำงานที่บริษัทฉันได้ยังไง”

“ฉันก็สมัครเข้ามาไง นี่...ฉันเป็นแค่พนักงานตัวเล็กๆ ท่านประธานจะใส่ใจทำไมคะ แล้วอีกอย่างเราก็ไม่เคยรู้จักกันด้วย”

“หึ” สิงหาสบถในลำคอพลางใช้มือทั้งสองข้างโอบกอดเอวบางของวาดดาวเอาไว้

“คุณ!” วาดดาวตกใจเล็กน้อยพลางเอ่ยพูดออกมา

“ยังจะปากแข็งอีก” สิงหาเอ่ยพูดพลางยกยิ้มมุมปาก ในขณะที่วาดดาวเธอก็มองจ้องหน้าสิงหากลับไปด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกโกรธ...ก่อนที่แววตาของวาดดาวจะค่อยๆเปลี่ยนไป เธอมองสิงหาด้วยสายตายั่วยวนพลางใช้มือลูบไล้แผงอกของเขาแล้วเลื่อนมือขึ้นไปโอบกอดรอบคอของเขาพลางยกยิ้มมุมปาก สิงหาแอบอึ้งตกใจกับท่าทางของวาดดาว

“ค่ะ ฉันไม่ปากแข็งแล้วก็ได้ ฉันวาดดาว ฉันมาสมัครงานที่นี่แล้วก็ได้รับการคัดเลือกให้เข้ามาทำงาน ฉันไม่ทราบหรอกค่ะว่าใครจะเป็นเจ้าของหรือประธานบริษัท ฉันเองก็เพิ่งรู้วันนี้ว่าเจ้าของและประธานบริษัทคือคุณ” วาดดาวเอ่ยพูดพลางส่งสายตายั่วยวนให้สิงหา

‘เธอ...เปลี่ยน...เปลี่ยนไปมาก เมื่อก่อนเธอหวงเนื้อหวงตัวจะตาย’ สิงหาคิดในใจ

“เปลี่ยนไปมากนะวาดดาว”

“ค่ะ เวลาเปลี่ยนคนก็เปลี่ยน แต่จริงๆ...คุณก็น่าจะรู้นี่คะว่าฉันเปลี่ยนไปแบบนี้เพราะอะไร ต้องขอบคุณคุณนะคะที่ทำให้ฉันเข้มแข็งขึ้น” วาดดาวเอ่ยพูดด้วยสีหน้าจริงจังแต่แววตากลับแฝงไปด้วยความเจ็บปวด สิงหาเห็นแบบนั้นเขาแอบกลืนน้ำลายลงคอพลางแอบรู้สึกผิดอยู่ลึกๆ ก่อนที่วาดดาวจะแสยะยิ้มเล็กน้อยพลางเลื่อนมือจากที่โอบกอดรอบคอของสิงหาลงมาที่บ่าไหล่และลูบไล้หน้าอกแกร่งบริเวณเนคไทของเขาอย่างยั่วยวน

“วาดดาวคนเดิมที่คุณรู้จัก...ตายไปแล้ว เหลือแต่วาดดาวคนนี้ที่ผ่านความเจ็บปวดและเข้มแข็งขึ้น” วาดดาวเอ่ยพูดพลางกระตุกดึงเนคไทของสิงหาเบาๆพลางยกยิ้มมุมปาก สิงหานิ่งอึ้งไปกับการกระทำของวาดดาว

“ขอบคุณนะคะที่ทำให้ฉันแข็งแกร่งขึ้น” วาดดาวเอ่ยพูดพลางหุบยิ้มลงแล้วผลักสิงหาออกไปจนสิงหาเซถลาถอยหลังไปเล็กน้อยก่อนที่เธอจะเบี่ยงตัวแล้วเดินออกไป สิงหาที่กำลังยืนอึ้งเขาหันกลับไปมองตามหลังของวาดดาวที่เดินออกไปแล้วด้วยความรู้สึกสับสน เขารู้สึกสับสนหัวเสียและทั้งรู้สึกอึ้งกับท่าทางของวาดดาวที่เปลี่ยนไปและแอบรู้สึกผิดอยู่ลึกๆในใจที่เขาเคยนอกใจเธอ ในขณะที่วาดดาวที่เดินออกไปแล้วด้วยความมั่นใจ

‘หึ อย่าคิดว่าฉันจะลาออก อย่าคิดว่าฉันจะหนี สิ่งที่คุณทำกับฉัน ฉันจะไม่มีวันลืม ความเจ็บปวดที่คุณเคยทำกับฉัน ไหนๆฉันก็เจอคุณอีกครั้งแล้ว ฉันจะเอาคืนจากคุณให้สาสม สิงหา’ วาดดาวคิดในใจพลางเดินมุ่งหน้ากลับไปยังโต๊ะทำงานของเธอ ในขณะที่สิงหาเขาถอนหายใจออกมาพลางพยายามตั้งสติก่อนที่โทรศัพท์มือถือของเขาจะดังขึ้น เป็นเลขาของเขาปกรณ์ที่โทรศัพท์มาตามเขาเพื่อให้เข้าประชุม สิงหาจึงต้องวางความคิดเรื่องวาดดาวลงแล้วมุ่งหน้าไปยังห้องประชุม

เวลาผ่านไปจนถึงช่วงพักเที่ยง