บทที่ 8 บทที่ 8

ช่วงเย็น

ที่บริษัทธนาจิวเวลรีแอนด์ไดมอนด์ จำกัด

เวลานี้เป็นเวลาเลิกงาน พนักงานทุกคนต่างทยอยกันเดินทางกลับบ้าน วาดดาวก็เช่นกันเธอเดินทางกลับคอนโดห้องพักของเธอด้วยรถประจำทาง ถึงเธอจะมีเงินพอที่จะซื้อรถยนต์ได้แต่เธอก็ตัดสินใจยังไม่ซื้อเพราะเธอขับรถไม่เป็นและยังไม่มีเวลาไปเรียนขับรถด้วย ในขณะที่สิงหาเขายังมีงานที่ต้องไปคุยกับลูกค้าคนสำคัญต่อ

เวลาผ่านไปจนถึงช่วงค่ำ

ตอนนี้สิงหาอยู่ที่คอนโดหรูของเขาหลังจากที่เขากลับมาจากการทำงานพูดคุยกับลูกค้าคนสำคัญ ตอนนี้สิงหานั่งถอนหายใจอยู่ที่โต๊ะทำงานภายในห้องทำงานที่คอนโดของเขา สิงหานั่งพักผ่อนถอนหายใจออกมาพลางคิดถึงวาดดาวขึ้นมา

‘วาด...วาดดาว...ไม่เจอกันหลายปี เธอเปลี่ยนไปมาก เปลี่ยนไปมากจริงๆ....จากคนที่ขี้อายอ่อนโยนเรียบร้อย ตอนนี้เธอกลายเป็นสาวเปรี้ยว สวย...เซ็กซี่แถมยังกล้ามากขึ้นกว่าเดิมมาก เธอ...เหมือนตั้งใจเข้ามายั่วยวนเขาทั้งที่เมื่อก่อนเธอหวงเนื้อหวงตัวจะตาย เธอต้องการอะไร...หรือว่า...เธอต้องการแก้แค้นเขาในสิ่งที่เขาเคยทำกับเธอ...เรื่องในอดีต เรื่องในอดีตถึงลึกๆเขาจะแอบรู้สึกผิดแต่....เรื่องมันก็จบไปแล้ว แต่ถ้าเธอทำแบบนี้เพราะต้องการแก้แค้นเขาจริงๆก็อย่าหวังเลย ไม่มีทางหรอก เธอไม่มีทางปั่นหัวคนอย่างเขาได้ ไม่มีทาง’ สิงหาคิดในใจด้วยความมั่นใจพลางสลัดความคิดเรื่องวาดดาวทิ้งไปแล้วลุกขึ้นไปอาบน้ำทำภารกิจส่วนตัวเพื่อเข้านอน

วันต่อมา

วาดดาวเดินทางมาทำงานตามปกติ เธอนั่งทำงานไปได้สักพักเธอก็ต้องการเข้าห้องน้ำ วาดดาวเดินไปเข้าห้องน้ำ เมื่อวาดดาวเข้าห้องน้ำเสร็จ เธอก็เดินออกมาจากห้องน้ำแล้วบังเอิญเจอเข้ากับสิงหาที่กำลังเดินมาเข้าห้องน้ำพอดี ทั้งคู่ยืนเผชิญหน้ากันบริเวณหน้าห้องน้ำ

“สวัสดีค่ะ ท่านประธาน” วาดดาวเอ่ยพูดพลางแสยะยิ้มก่อนที่จะเดินผ่านสิงหาไป

“เดี๋ยว” สิงหาเอ่ยพูดพลางหันหน้ากลับไปมองแผ่นหลังของวาดดาว ‘ไหนๆก็เจอเธอแล้ว ขอคุยกับเธออย่างจริงๆจังๆซะหน่อย’ สิงหาคิดในใจ

วาดดาวที่ได้ยินแบบนั้นเธอหยุดชะงักเท้าลงแล้วหันหน้ากลับมาหาสิงหาพลางยกยิ้มมุมปาก สิงหาเห็นแบบนั้นเขาก็เดินเข้าไปหาวาดดาวพลางจับข้อมือของเธอแล้วดึงไปหลบบริเวณหัวมุมที่ไม่มีผู้คน วาดดาวก็เดินตามเขาไปแต่โดยดี สิงหาจับวาดดาวหลังติดกำแพงพลางเอ่ยพูดขึ้น

“เธอต้องการอะไร”

“คะ? ฮ่าฮ่า ท่านประธานถามอะไรแปลกๆนะคะ” วาดดาวเอ่ยตอบพลางยิ้มเยาะแล้วทำท่าจะเดินหนีไปแต่สิงหาเลื่อนตัวมาดักหน้าเธอไว้ซะก่อน

“เธอเปลี่ยนไปมากนะวาดดาว เธอเปลี่ยนไปจนฉันรู้สึกถึงอันตราย เธอต้องการอะไรกันแน่”

“เหอะ ทำไม กลัวเหรอคะ มีแต่คนสันหลังหวะที่เคยทำผิดติดตัวไว้เท่านั้นแหละค่ะที่กลัว”

“วาดดาว!” สิงหาเอ่ยพูดเสียงเข้มด้วยความรู้สึกหงุดหงิดก่อนที่เขาจะใช้มือจับปลายคางของวาดดาวพลางเชยคางของเธอขึ้นพลางมองจ้องหน้าเธอ

“หึ คนอย่างฉันไม่เคยกลัวใคร แล้วที่เธอพยายามจะยั่วยวนฉัน อย่าพยายามเลย เพราะฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอทั้งนั้น ของที่ฉันคายแล้วฉันไม่มีวันหยิบมันขึ้นมากินซ้ำ” สิงหาเอ่ยพูดพลางแสยะยิ้มมุมปากให้วาดดาวแล้วปล่อยมือออกจากปลายคางของเธอแล้วยืนตัวตรงอย่างมั่นอกมั่นใจ ท่าทางของสิงหาทำเอาวาดดาวรู้สึกโกรธจัดและรู้สึกเสียความมั่นใจไปพอสมควรและเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าเขายังมีเยื้อใยกับเธออยู่จริงๆหรือเปล่า วาดดาวกำหมัดไว้แน่นเธอพยายามเก็บอาการและตั้งสติก่อนที่จะเอ่ยพูดตอบกลับไป

“ค่ะ จำคำพูดของคุณไว้นะคะ ในเมื่อคุณไม่ได้รู้สึกอะไรกับฉัน ต่อจากนี้ฉันจะทำอะไรมันก็ไม่เกี่ยวกับคุณ” ‘เธอไม่ยอมแพ้หรอก เธอก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าเขาไม่มีเยื้อใยกับเธอเลยจริงๆใช่ไหม ยังไง...เธอก็จะแก้แค้นเอาคืนเขาให้ได้’ วาดดาวคิดในใจพลางยกยิ้มมุมปากแล้วมองจ้องหน้าสิงหา ในขณะที่สิงหาเขาแอบกลืนน้ำลายลงคอและเกิดความรู้สึกวูบไหวในใจอยู่ลึกๆแต่เขาก็ยังคงแสดงออกด้วยความมั่นใจ ทั้งคู่มองจ้องหน้ากันด้วยความมั่นใจ.....ก่อนที่วาดดาวจะเดินเลี่ยงเบี่ยงตัวออกมาแล้วมุ่งหน้ากลับไปยังห้องทำงานของเธอ ในขณะที่สิงหาเขาก็มองตามหลังวาดดาวไปด้วยความรู้สึกสับสน....ก่อนที่เขาจะเดินไปทำธุระส่วนตัวที่ห้องน้ำ

ช่วงพักเที่ยง

พนักงานคนอื่นๆเริ่มทยอยกันออกไปพักเที่ยงรับประทานอาหารกลางวัน วาดดาวเองเธอก็เริ่มเก็บของเพื่อไปพักเที่ยงแต่สายตาของเธอมองไปเห็นสิงหาที่เดินผ่านมาทางนี้พอดีแล้วยืนอยู่ที่ด้านข้างของห้อง สิงหาเองก็มองผ่านห้องกระจกเข้ามาเห็นวาดดาว สายตาของสิงหาผสานเข้ากับสายตาของวาดดาวพอดี ก่อนที่วาดดาวจะผละสายตาออกมาแล้วมองไปด้านหลังของเธอ วาดดาวมองไปเห็นพิพัฒน์พนักงานชายที่ชวนเธอไปทานข้าวเมื่อวานยืนอยู่ วาดดาวจึงแสยะยิ้มออกมาเธอยังไม่ปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเธอ เธอมองไปรอบๆแล้วเห็นว่าพนักงานคนอื่นออกไปจากห้องกันหมดแล้วเหลือแค่เธอกับพิพัฒน์ เธอจึงเดินเข้าไปหาพิพัฒน์ ในขณะเดียวกันสิงหาเขายังคงมองไปที่วาดดาวแล้วทำท่าจะเดินไปจากบริเวณนี้เพราะไม่อยากสนใจวาดดาวแต่ขาของเขากลับก้าวไม่ออกพลางกำหมัดไว้แน่นแล้วหลับตาลงก่อนที่จะลืมตาขึ้นมาอีกครั้งแล้วมองไปที่วาดดาว วาดดาวเห็นว่าสิงหายังคงมองเธออยู่เธอจึงหันไปพูดคุยกับพิพัฒน์

“พี่...พี่พัฒน์คะ พอดีฉันปิดคอมไม่ได้น่ะค่ะไม่รู้มันเป็นอะไร พี่ช่วยดูให้หน่อยได้ไหมคะ” วาดดาวเอ่ยพูดแล้วใช้มือจับควงแขนพิพัฒน์ ในขณะที่สิงหาที่เห็นแบบนั้นเขาก็เกิดความรู้สึกหงุดหงิดโมโหขึ้นมา ‘วาดดาว เธอตั้งใจจะยั่วโมโหเขา ท่องไว้ ท่องไว้ อย่าหลงกลเธอเด็ดขาด’ สิงหาคิดในใจพลางกำหมัดไว้แน่นอย่างต้องการเก็บอารมณ์

วาดดาวแอบมองสิงหาก่อนที่จะดึงแขนพาพิพัฒน์มาที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ของเธอที่เปิดอยู่ ในขณะที่พิพัฒน์เขาไม่ทันได้สังเกตเห็นสิงหา

“ได้เลย เดี๋ยวพี่ดูให้ น้องวาด” พิพัฒนเอ่ยพูดด้วยรอยยิ้มอย่างชอบใจที่มีสาวสวยมาควงแขนของเขาแบบนี้

ก่อนที่วาดดาวจะปล่อยมือออกจากแขนของพิพัฒน์แล้วพิพัฒน์ก็ก้มตัวลงไปจับเมาส์คลิกดูที่คอมพิวเตอร์ ส่วนวาดดาวที่เห็นว่าสิงหามองอยู่เธอก็ค่อยๆเอาตัวเองเข้าไปใกล้ๆพิพัฒน์พลางใช้หัวไหล่เข้าไปบดเบียดกับแขนของพิพัฒน์ พิพัฒน์ชะงักไปเล็กน้อยพลางหันหน้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์มายิ้มกรุ้มกริ่มให้วาดดาวมือข้างหนึ่งของเขายังคงจับอยู่ที่เมาส์ ส่วนวาดดาวเธอก็ยิ้มตอบกลับไปให้พิพัฒน์ วาดดาวรู้ว่าสิงหากำลังมองเธอกับพิพัฒน์อยู่

‘ให้ท่าเขาขนาดนี้ อย่าหาว่าเขาไม่เตือนแล้วกัน’ พิพัฒน์คิดในใจพลางกำลังจะยกแขนขึ้นมา เขาตั้งใจจะใช้แขนอีกข้างโอบเอวบางของวาดดาว สิงหาเห็นแบบนั้น เขาทนไม่ไหวอีกต่อไป

‘ทนไม่ไหวแล้ว’ สิงหาคิดในใจอย่างลืมตัวพลางรีบเดินเข้าไปดึงตัวของวาดดาวออกมาก่อนที่พิพัฒน์จะโอบกอดเธอแล้วแทรกตัวเองเข้าไปยืนตรงกลางระหว่างวาดดาวกับพิพัฒน์ วาดดาวแอบยกยิ้มมุมปาก ‘เธอคิดถูกจริงๆว่าเขายังมีเยื้อใยกับเธออยู่ ทุกอย่างเป็นไปตามแผน ทำให้เขารักแล้วก็ทิ้งเขาไป’ วาดดาวคิดในใจ

พิพัฒน์กัดฟันด้วยความรู้สึกหงุดหงิดที่สิงหาเข้ามาแทรกกลางในเวลาแบบนี้แต่เขาก็พยายามเก็บอาการ

“ท่านประธานมีอะไรหรือเปล่าครับถึงเข้ามาตอนนี้” พิพัฒน์เอ่ยพูดกับสิงหาด้วยสีหน้าเรียบเฉยทั้งที่ในใจของเขากำลังเดือดดาล

สิงหาเองก็รู้สึกเดือดดาลไม่ต่างจากพิพัฒน์หรืออาจจะมากกว่าพิพัฒน์ด้วยซ้ำ ชายหนุ่มสองคนกำลังมองจ้องหน้ากันด้วยความรู้สึกเดือดดาล ในขณะที่วาดดาวเธอยืนมองพลางทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

“ผมขอเตือนคุณ อย่ามายุ่งกับผู้หญิงคนนี้อีก” สิงหาเอ่ยพูดออกไปพลางมองจ้องหน้าพิพัฒน์อย่างเอาเรื่อง

“แต่...” พิพัฒน์กำลังจะเอ่ยพูดแต่ถูกสิงหาเอ่ยพูดตัดบทขึ้นมาซะก่อน