บทที่ 9 บทที่ 9

“ทำไม คุณอยากมีปัญหากับผมหรือไง” สิงหาเอ่ยพูดพลางมองหน้าพิพัฒน์ด้วยสายตาเหี้ยมเกรียม ชายหนุ่มสองคนนี้ขนาดร่างกายและสัดส่วนไม่ต่างกันมากเพียงแต่สิงหาส่วนสูงมากกว่าพิพัฒน์เล็กน้อย พิพัฒน์ที่เห็นสิงหาจ้องมองเขาด้วยสายตาแบบนั้นจากที่เขากำลังเดือดดาลเขาก็เกิดความรู้สึกหวั่นไหวหวั่นเกรงขึ้นมาเพราะเขาก็แค่พนักงานคนหนึ่งเท่านั้น ก่อนที่พิพัฒน์จะสงบสติอารมณ์และเอ่ยพูด

“แต่...ท่านประธานควรจะแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวนะครับ ผมกับน้องวาด....”

“ไสหัวไปถ้าไม่อยากโดนไล่ออก แล้วอย่ามายุ่งกับผู้หญิงคนนี้อีก ก่อนที่ผมจะหมดความอดทน” สิงหาเอ่ยพูดตัดบทพิพัฒน์ขึ้นด้วยน้ำเสียงเข้มและเยือกเย็นพลางมองจ้องหน้าพิพัฒน์อย่างเหี้ยมเกรียม พิพัฒน์เห็นแบบนั้นเขาก็กลืนน้ำลายลงคอก่อนที่จะยอมเดินออกไปจากห้องทำงาน พิพัฒน์เดินออกไปแล้วคงเหลือแต่สิงหากับวาดดาว วาดดาวทำท่าจะเดินออกไปแต่สิงหาจับมือของเธอเอาไว้ซะก่อนแล้วจับจูงมือของเธอพาเดินออกไป

“นี่คุณ คุณสิงหา....จะพาฉันไปไหน” วาดดาวเอ่ยพูดพลางเดินตามสิงหาไปอย่างเลี่ยงไม่ได้เพราะเขาจับจูงมือของเธอไว้แน่น

สิงหาไม่ตอบคำถามวาดดาวเขาจับจูงมือของวาดดาวพาเดินมาที่ห้องทำงานของเขาด้วยความรู้สึกโมโห...จนมาถึงห้องทำงานของเขา

“ปล่อย!” วาดดาวเอ่ยพูดพลางสะบัดมืออย่างแรงจนหลุดจากการจับไว้ของสิงหา สิงหาหันกลับมาเผชิญหน้ากับวาดดาว

“คุณเป็นอะไรของคุณ ไปว่าเขาแบบนั้นทำไม” วาดดาวเอ่ยพูดกับสิงหาพลางเชิดหน้าขึ้น

“แล้วทำไมจะว่ามันไม่ได้ แล้วเมื่อกี้เธอกำลังจะทำอะไร” สิงหาเอ่ยพูดด้วยความรู้สึกโมโหพลางมองจ้องหน้าวาดดาว

“จะทำอะไรล่ะคะ คอมฉันมีปัญหาก็เลยขอร้องให้พี่พัฒน์เขาช่วย” วาดดาวเอ่ยพูดพลางยกยิ้มมุมปากด้วยสายตายั่วยวน

“หึ พี่ มาทำงานไม่กี่วันไปเรียกมันว่าพี่” สิงหาเอ่ยพูด ‘มันเหมือนกับที่เธอเคยเรียกเขาตอนที่เราคบกัน’ สิงหาคิดในใจด้วยความรู้สึกหงุดหงิด

“ค่ะ ก็เขาแก่กว่าฉัน เรียกพี่ก็ถูกแล้ว ฉันเป็นพนักงานใหม่พึ่งจะมาทำงาน จะหาเพื่อนรู้ใจไว้สนิทสักคนก็คงไม่แปลก” วาดดาวเอ่ยพูดพลางก้าวขาเดินเข้าไปใกล้ๆสิงหาแล้วใช้มือจับไปที่บ่าไหล่ของเขาทั้งสองข้างพลางมองหน้าเขาอย่างยั่วยวน

“ฉันเองก็โสด พี่พัฒน์เขาก็ดูจะสนใจฉัน ไม่เสแสร้งซับซ้อนท่ามากเหมือนคุณ” วาดดาวพูดจบเธอก็ยกยิ้มมุมปากก่อนที่จะหันหลังแล้วกำลังจะเดินออกไปแต่สิงหาจับมือของเธอเอาไว้ซะก่อนพลางดึงวาดดาวกลับมาแล้วโอบกอดเอวบางของเธอเอาไว้ ทั้งคู่มองหน้าสบตากัน....

“ที่เธอทำทั้งหมดนี่เพราะต้องการยั่วฉัน ให้ฉันโมโหใช่ไหม”

“หึ แล้วคุณจะโมโหทำไมล่ะคะ ในเมื่อคุณบอกเองว่าไม่ได้สนใจฉัน ฉันจะทำอะไรที่ไหนกับใครแล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณด้วย” วาดดาวเอ่ยพูดพลางผลักหน้าอกของสิงหาเบาๆจนเธอหลุดออกมาจากการโอบกอดของเขา วาดดาวเชิดหน้าขึ้นก่อนที่จะเอ่ยพูดต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ฉันจะคบกับใคร จะไปนอนกับใคร...มันก็เรื่องของฉัน”

สิงหาที่ได้ฟังแบบนั้นเขาก็รู้สึกโกรธและโมโหขึ้นมามากขึ้นกว่าเดิมก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปดึงแขนของวาดดาวเข้ามาหาตัว วาดดาวเองเธอยังคงเชิดหน้าขึ้นอย่างมั่นใจและไม่รู้สึกเกรงกลัว

“เธอไม่ต้องไปคบไปนอนกับใครทั้งนั้น ถ้าเธอขาดขนาดนั้น...บอกฉัน เดี๋ยวฉันจัดให้”

“เหอะ...” วาดดาวแสยะยิ้มพลางหัวเราะออกมาเบาๆแล้วมองหน้าสิงหา

“คุณเป็นคนบอกฉันเอง ว่าคุณไม่ได้ขาดผู้หญิงและคุณก็ไม่ได้สนใจฉันด้วย หรือว่าคุณเห็นฉันเป็นของเล่นได้แล้วจะทิ้งเหมือนที่คุณเคยทำ” วาดดาวเอ่ยพูดออกไปด้วยน้ำเสียงหนักแน่นแต่สีหน้าและแววตาของเธอกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกเจ็บปวดและเสียใจเมื่อนึกถึงเหตุการณ์วันที่เขานอกใจเธอ น้ำตาของเธอรื้นขึ้นมาจนเธอต้องแอบกลืนก้อนสะอื้นลงไปในลำคอแล้วแสดงออกอย่างเข้มแข็ง สิงหาแอบวูบไหวอยู่ในใจเมื่อฟังสิ่งที่วาดดาวพูดกับเขา วาดดาวใช้มือลูบไล้แผงอกของสิงหาพลางโอบกอดรอบคอของเขาเอาไว้หลวมๆ

“จำไว้ ว่าคุณไม่มีสิทธิ์ในตัวฉัน อ๋อ แต่ถ้า...คุณยอมรับได้เมื่อไรว่าอยากได้ฉัน คุณก็ควรจะรู้ว่าควรทำตัวยังไง เข้าใจไหม” วาดดาวเอ่ยพูดกับสิงหา ทั้งคู่...มองหน้าสบตากันด้วยความรู้สึกวูบไหวหวั่นไหวในใจอยู่ลึกๆพลางตกอยู่ในภวังค์...ก่อนที่สิงหาจะค่อยๆโอบกอดเอวบางของวาดดาวแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆหมายจะจูบปิดปากเธอ วาดดาวเห็นแบบนั้นเธอได้สติพลางหันหน้าหลบไปด้านข้าง สิงหาจึงผละใบหน้าออกมามองหน้าวาดดาว ก่อนที่วาดดาวจะหันหน้ากลับมา

“จำไว้ ถ้าจะกลับมาคบกัน ครั้งนี้คุณต้องยอม...ยอมตามใจฉันทุกอย่าง ถ้าคุณยอมฉันไม่ได้ก็ต่างคนต่างอยู่” วาดดาวพูดจบเธอก็ผลักหน้าอกของสิงหาแล้วหันหลังเดินออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว

‘ครั้งนี้ฉันจะทำให้คุณเจ็บ...เจ็บปวดที่สุด ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม’ วาดดาวคิดในใจพลางเดินออกไปจากห้องทำงานของสิงหา ส่วนสิงหาเขามองตามหลังวาดดาวไปอย่างอึ้งๆก่อนที่เขาจะตั้งสติได้แล้วถอนหายใจออกมา เขาตัดสินใจหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากเสื้อสูท สิงหาโทรศัพท์ไปหาปกรณ์เลขาของเขา ไม่นานปกรณ์ที่กำลังทานข้าวอยู่ก็รับสาย

“ฮัลโหล ปกรณ์”

“ครับท่านประธาน”

“คุณหาประวัติแล้วก็สืบประวัติพนักงานคนหนึ่งให้ผมหน่อย ขอด่วนนะ....” สิงหาเอ่ยพูดกับปกรณ์พลางให้รายละเอียดเกี่ยวกับวาดดาวกับปกรณ์ไป...ก่อนที่ทั้งคู่จะคุยเรื่องงานกันอีกนิดหน่อยแล้วก็วางสายไปก่อนที่สิงหาจะออกไปทานอาหาร

เวลาผ่านไปจนถึงช่วงบ่าย

สิงหากำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะภายในห้องทำงานของเขา ในขณะที่ปกรณ์เขาก็เดินเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารซึ่งเป็นประวัติของวาดดาวที่กรอกไว้ในใบสมัครงาน ปกรณ์เดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่หน้าโต๊ะทำงานของสิงหาพลางวางแฟ้มเอกสารประวัติของวาดดาวลงบนโต๊ะ สิงหาหยิบขึ้นมาเปิดดู

“ท่านประธานสนใจพนักงานใหม่หรือครับ”

“เธอคบหากับใครไหม” สิงหาไม่ตอบคำถามของปกรณ์แต่เขากลับถามปกรณ์กลับไปแทน

“เอ่อ...ไม่นะครับ ในประวัติก็บอกว่าสถานะโสดแล้วเท่าที่ผมไปสืบมาเธอโสดมาตลอดนะครับ ผมถามคนที่คอนโดที่อยู่ของเธอ เขาบอกว่าไม่เห็นว่าเธอจะพาใครมาที่คอนโดแล้วก่อนหน้านี้เธอก็เป็นแม่ค้าขายของออนไลน์ครับ”

“อือ” สิงหาตอบรับในขณะที่เขาอ่านประวัติของวาดดาว

“แล้วตกลงท่านประธานสนใจพนักงานใหม่เหรอครับ” ปกรณ์ยังคงถามพลางยิ้มกรุ้มกริ่มด้วยความอยากรู้อยากเห็น เพราะไม่เคยเห็นท่านประธานอย่างสิงหาจะสนใจพนักงานหญิงคนไหนเป็นพิเศษถึงขั้นขอประวัติมาดูเองแบบนี้

สิงหาเงยหน้าขึ้นมาจากแฟ้มประวัติของวาดดาวแล้วมองหน้าปกรณ์

“เรื่องของผม คุณไปทำงานไป” สิงหาเอ่ยพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

“อ๋อ..ครับ” ปกรณ์ยิ้มแห้งๆก่อนที่จะตอบกลับไปแล้วเดินออกไปจากห้องทำงานของสิงหา สิงหาถอนหายใจออกมาแล้วอ่านเอกสารประวัติของวาดดาวต่อ

‘พ่อแม่เธอเสียหมดแล้ว อันนี้เขารู้อยู่แล้วเพราะพ่อแม่เธอเสียตั้งแต่ตอนที่เธอยังคบกับเขาอยู่ หลังจากเลิกกับฉัน เธอเป็นยังไง ใช้ชีวิตมายังไงนะ....แล้วเขาควรจะทำยังไงกับวาดดาวดี’ สิงหาคิดในใจพลางวางแฟ้มประวัติของวาดดาวลงบนโต๊ะแล้วถอนหายใจออกมา

เวลาผ่านไปจนถึงช่วงเย็น

เวลานี้เป็นเวลาเลิกงาน วาดดาวเดินออกมาจากบริษัทแล้วเดินมุ่งหน้าไปยังร้านกาแฟไทม์เอ้าท์ คอฟฟี่ บาร์ของปกฉัตรเพราะเธออยากกินเค้กวานิลลากับกาแฟลาเต้เย็น

วาดดาวเดินเข้าไปในร้านพลางเดินเข้าไปสั่งเค้กวานิลลากับกาแฟลาเต้เย็นที่เธออยากกินกับพนักงานสาวของร้านกาแฟแล้วเดินไปนั่งรอที่โต๊ะที่ว่างอยู่ โต๊ะที่เธอนั่งอยู่ติดริมผนังกระจกและอยู่ไม่ไกลจากเคาน์เตอร์ของร้าน

ไม่นานพนักงานก็เอาเค้กวานิลลากับกาแฟลาเต้เย็นที่เธอสั่งมาเสิร์ฟ วาดดาวนั่งกินกาแฟกับเค้กของเธอด้วยรอยยิ้มอย่างเอร็ดอร่อย เวลาผ่านไปสักพักปกฉัตรซึ่งอยู่ที่ออฟฟิศของร้านด้านบนก็เดินลงมาหลังจากที่เขาดูบัญชีของร้านเสร็จ เขาเห็นวาดดาวนั่งกินเค้กกับกาแฟอยู่ที่โต๊ะ ปกฉัตรยิ้มออกมาก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปหาวาดดาว