บทที่ 10 วิศวะเกลียดรัก :: CHAPTER 4 เมื่อมีปัญหา คนสวยก็พร้อมช่วยแก้ [100%]
แท็กซี่มาจอดที่หน้าคอนโดแห่งหนึ่งในช่วงสายของวันซึ่งแดดร้อนขนาดนี้ยังไม่มีใครออกมาเล่นสาดน้ำกันแน่ๆ แต่ประเด็นคือรถติดหนักมาก กว่าจะมาถึงก็เล่นเอานั่งจนตูดเปื่อย ฉันลงจากรถมองขึ้นไปยังคอนโดที่มีประมาณยี่สิบชั้น เมื่อคืนฉันโทรหามะนาวเพื่อให้ถามเบียร์ว่าพอรู้จักห้องพี่เขตไหม พอได้เลขห้องกับชื่อคอนโดฉันก็เลยเอาเสื้อช้อปของพี่เขตที่โดนแดดจนน้ำยาปรับผ้านุ่มส่งกลิ่นหอม พับลงใส่ถุงกระดาษสีน้ำตาล
วันนี้ฉันสวมเสื้อท็อปถักนิตติ้งสีขาวแบบคล้องคอและมัดปมกับกางเกงยีนส์รัดรูปเอวสูง สวมรองเท้าบูทมีส้นสีดำ ส่วนผมสีน้ำตาลแดงก็มัดรวบเป็นหางม้าซึ่งดัดลอนใหญ่สวยงามปล่อยเส้นผมปิดด้านข้าง แต่งหน้าจนสวยแน่นอนว่าก็เริ่มติดใจสีลิปสติกที่พี่เขตเลือกให้ด้วย พอเข้ามาในคอนโดฉันก็ติดต่อกับทางนิติก่อนอันดับแรก แม้จะรู้เลขห้องกับชั้นที่ต้องการแล้วก็เถอะนะ ชั้นที่พี่เขตอยู่คือชั้นที่ 19 ห้อง 1909
พอประตูลิฟต์เปิดขึ้น ชั้นของพี่เขตก็ทำให้คิ้วขมวดเข้ากันเล็กน้อยเนื่องจากประตูห้องทุกห้องเปิดออกและสำคัญผู้พักอาศัยก็ออกมายืนเท้าเอวพูดคุยอะไรกันสักอย่าง จนฉันลอบมองเข้าไปในห้องของแต่ละคนแลดูเหมือนมีช่างอะไรบางอย่างเข้าไปตรวจดูทุกห้องเลยด้วยซ้ำ กระทั่งมาหยุดที่หน้าห้องของพี่เขตฉันก็กดกริ่งและเสมองห้องข้างๆ ของพี่เขต
ประตูเปิดขึ้นฉันก็ส่งยิ้มหวานให้กับคนตรงหน้า ทว่า... ดวงตาของฉันก็ต้องเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่เปลือยเปล่าท่อนบนสวมเพียงกางเกงยีนส์สีซีดโหลดต่ำ เห็นขอบกางเกงรัดรูปสีดำแบรนด์ดัง หน้าท้องแกร่งเป็นลอนซิกแพค ไล่มาถึงแผงอกแกร่งที่มีรอยสักดอกกุหลาบและมีกิ่งหนามตกแต่งให้ดูสวยงาม
โอ้โห พี่เขตหุ่นดีมากบวกกับรอยสักยิ่งแล้วใหญ่ “เกรซ มึงแค่นี้ก่อน มาหาพี่ถูกได้ไง?”
“เกรซเอาเสื้อช้อปมาคืนค่ะ แล้วก็ถามเบียร์” ฉันได้สติก็ยื่นถุงกระดาษส่งให้พี่เขตที่ยื่นมือมารับ
“ไม่เห็นต้องยุ่งยาก พี่ไปเอาที่บาร์ได้”
“เกรงใจน่ะค่ะ” พี่เขตช่วยแทบทุกอย่างอะ ดังนั้นแค่เอาเสื้อมาคืนก็คงจะไม่มีปัญหาอะไรหรอกมั้ง “ว่าแต่ชั้นพี่เขตเกิดอะไรขึ้นเหรอคะ ทำไมถึงมีคนมาตรวจห้องด้วย”
พูดยังไม่ทันขาดคำ พี่เขตก็เดินออกมายืนข้างๆ ฉันเมื่อช่างกับนิติคอนโดเข้ามาตรวจห้องพี่เขตต่อไปและดูเหมือนชั้นที่พี่เขตอยู่จะมีทั้งหมดสิบห้อง ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อยและคิดว่าคงมีปัญหาแน่นอนไม่อย่างนั้นช่างคงไม่เข้าไปตรวจในห้องหรือแม้กระทั่งลงรายละเอียดอะไรบางอย่าง
“ห้องพี่มีปัญหาในห้องน้ำน่ะ” พี่เขตเท้าเอวและยกมือเสยเส้นผมขึ้น “มีน้ำซึมลงไปชั้นล่าง นิติเลยขึ้นมาตรวจดูทุกห้อง ดูเหมือนชั้นพี่จะมีปัญหาเรื่องนี้กัน”
“อ๋อ”
“แล้วก็ห้องมีรอยร้าวหลายจุดมาก คอนโดเพิ่งจะสร้างเมื่อไม่นานมานี้ เลยมีปัญหาตั้งแต่พี่เข้ามาอยู่”
“...”
“แต่หนักขึ้นก็ตรงที่น้ำซึมกับรอยร้าวที่เพิ่มเรื่อยๆ บางทีก็มีเศษฝ้าร่วงลงมา” น้ำเสียงเนือยๆ ของพี่เขตทำให้รู้ได้ทันทีว่าพี่เขาค่อนข้างเครียดน่าดูเลย ถ้าหากปัญหาที่เจอส่วนใหญ่คอนโดจะปิดทั้งชั้นเพื่อตรวจสอบ ซ่อมแซมก่อนชั่วคราวและมันจะนานแค่ไหนก็ไม่รู้หรือบางทีอาจจะนานจนต้องหาที่อยู่ใหม่
“ถึงว่าเกรซเห็นห้องข้างๆ พี่เขตทยอยขนของออกกัน”
“ใช่ พี่ก็เลยต้องลองหาที่พักอื่นก่อน แต่ไอ้เป็ดกับไอ้มุ้ยก็ไม่ได้ พวกมันอยู่กับเมีย” นี่เองสินะที่ทำให้พี่เขตค่อนข้างอารมณ์ไม่ค่อยคงที่สักเท่าไหร่ เขาถอนหายใจออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถ้าหากพี่ชลอยู่ก็คงจะไปอยู่ด้วยชั่วคราว แต่นี่พี่ชลทำเรื่องย้ายมหาลัยไปอยู่ที่ไหนก็ไม่มีใครรู้ ส่วนโจ้พี่เขตบอกว่ารายนั้นห้องยิ่งกว่าสมรภูมิเดือด “จริงๆ เขาแจ้งมาตั้งแต่เดือนที่แล้ว บวกกับพี่ไม่อยากย้ายด้วย”
ไหนพี่เป็ดเคยบอกว่าพี่เขตไม่อยากอยู่ห้องนี้เพราะทำให้คิดถึงแฟนเก่าไม่ใช่เหรอ? หรือไม่อยากย้ายเพราะความทรงจำเก่าๆ มันยังคงย้ำเตือนให้พี่เขตคิดวนเรื่องเดิมไม่หายไปสักที อีแบบนี้จะลืมแฟนเก่าได้ยังไงถ้าหากยังอยู่ในที่ที่มีร่องรอยของแฟนเก่าอยู่ทั่วห้องขนาดนี้
“รอบนี้สงสัยพี่คงต้องหาห้องใหม่จริงๆ” ฉันลอบมองใบหน้าหล่อเหลาที่คุยกับนิติและช่างที่มาตรวจดูคอนโด ผลปรากฎว่าชั้นของพี่เขตต้องปิดซ่อมแซมอย่างที่คิดเอาไว้ไม่มีผิด พี่เขตค่อนข้างหัวเสียอย่างมาก จากที่ไม่เคยเห็นเขาพูดหรือบ่นใช่ปะ เขาบ่นยับเลยรัวเร็วเป็นแร็ปเปอร์เดินเข้าห้องน้ำอย่างหัวเสียคว้ากระเป๋ามาใส่เสื้อผ้าในตู้แบบลวกๆ “เฮ้อ แม่งเอ๋ย!”
ดูเหมือนพี่เขตจะหงุดหงิดจริงนะ เพราะนอกจากจะต้องหาห้องใหม่แล้วพี่เขาเองคงไม่ชอบใจแน่นอนที่จะต้องย้ายห้อง แต่หากทางนิติแจ้งแล้วพี่เขตยังทนอยู่ได้แสดงว่าห้องของเขาคงสำคัญกับเขามาก
“เกรซพอรู้จักห้องพักราคาถูกแนะนำพี่บ้างไหม” แลดูเหมือนเขาจะเพิ่งนึกได้ว่าฉันอยู่ในห้อง จึงระงับสติอารมณ์ของตัวเองและหันมาถามเรื่องห้อง “ชั่วคราว”
“ถ้าชั่วคราว... จริงด้วย!” จู่ๆ สมองอันชาญฉลาดก็ผุดคิดขึ้นมาได้ “มาอยู่กับเกรซก่อนสิคะ”
“ไม่ดีมั้ง”
“ดีสิคะ ห้องเกรซมีสองห้องนอนค่ะ ก่อนหน้านั้นมะนาวอยู่กับเกรซแต่เพื่อนย้ายไปอยู่กับเบียร์แล้ว ห้องเลยว่าง”
“...” พี่เขตถึงกับขมวดคิ้วจนแทบจะผูกเป็นปมเหมือนสายไฟ
“เมื่อพี่เขตมีปัญหา คนสวยก็ช่วยได้นะคะ” ฉันยักคิ้วพร้อมยกยิ้มมุมปาก “ช่วยแค่ค่าห้องกับค่าน้ำ ค่าไฟนิดหน่อย”
“พี่ว่า...”
“พี่เขตไปอยู่กับเกรซได้นะ เกรซบอกแล้วไงว่าเกรซพร้อมช่วยพี่เขตเสมอ”
“ทำไมถึงกล้าให้พี่ไปอยู่ด้วย พี่เป็นผู้ชายนะเกรซ” น้ำเสียงเย็นยะเยือกเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“ก็ห้องมีสองห้องนี่คะ ไม่ได้นอนด้วยกันสักหน่อย” จะให้บอกเหรอไม่ได้ใจกล้า แค่ไม่ได้มองพี่เขตเป็นผู้ชายที่แมนทั้งแท่งไง ฉันถึงมั่นใจว่าให้พี่เขตไปอยู่ด้วยกัน เขาเป็นเพื่อนสาวและเพื่อนสาวกำลังเดือดร้อน จะให้ฉันปล่อยเขาไปตกระกำลำบากทั้งที่พี่เขตใจดีกับฉันมาเสมอมันก็ไม่ได้ปะ อย่างน้อยๆ นะเราก็สนิทกันแล้วด้วย ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะไม่ช่วยพี่เขตนี่นา “เกรซไม่ได้ให้พี่เขตอยู่ฟรี พี่เขตไม่เห็นต้องคิดมากเลย”
จบประโยคฉันก็เดินไปคว้ากระเป๋าเป้หนึ่งใบของพี่เขตมาถือไว้ เสมองดอกกุหลาบที่ฉันเคยให้พี่เขตตอนนี้มันถูกวางไว้บนหัวเตียงใกล้ๆ กับช่อดอกกุหลาบช่อใหญ่ ฉันมองออกสิแม้ว่ากลีบของมันจะโรยราไปแล้ว หากแต่ว่าตรงช่อดอกไม้เห็นชัดว่าเป็นกระดาษหนังสือเก่าจัดทำเป็นช่อซะขนาดนั้น ของแฟนเก่าเหรอ? สองปีแล้วเขายังเก็บมันเอาไว้อีก
เนี่ยแล้วแบบนี้จะหาผัวใหม่ได้ยังไง ในห้องมีแต่ของเก่าๆ ของแฟนเก่าทั้งนั้น นี่ที่โวยวายนิติก็เพราะไม่อยากไปจากห้องเดิมสินะ ถึงเวลาแล้วนะพี่เขต... ที่ควรจะลืมแฟนเก่าไป
“พี่เขตหาห้องตอนนี้ ยังไงก็ไม่ได้หรอกค่ะ นอกจากไปนอนพักแถวโรงแรมแต่อย่าลืมนะคะ ห้องใช้เวลาซ่อมแซมนานแค่ไหนไม่รู้ แชร์ค่าห้องกับเกรซง่ายกว่าไปเสียค่าห้องรายวันนะ”
“...” พยามเป่าหูคนตัวสูงที่ยืนฟังด้วยสีหน้าราบเรียบ พี่เขตช่วยหูเบาหน่อย!
“นะๆ พี่เขตไปอยู่กับเกรซเถอะ เกรซจะได้มีเพื่อนอยู่ด้วย ไม่เหงา” ยื่นหน้าเข้าไปใกล้เขาพลางทำตาปริบๆ พี่เขตพ่นลมหายใจร้อนรดรินบนหน้าผากและเอามือดันไหล่ฉันให้ถอยห่าง เขาก็หยิบเสื้อยืดสีดำขึ้นมาสวม
“พี่ไปเก็บของใช้ส่วนตัวในห้องน้ำก่อน”
“แสดงว่าพี่เขต...”
“อืม”
เยส! ในที่สุดฉันก็กล่อมพี่เขตให้มาอยู่ด้วยกันจนได้สินะ จากนี้นะฉันก็จะไม่เหงาเพราะมีพี่เขตอยู่ด้วย ดีใจจังแหะจะได้เพื่อนสาวมาอยู่ร่วมห้องด้วย คงสนุกน่าดูแน่ๆ ได้ทำอะไรแบบสาวๆ เขาทำกันอะ
------------------------------------------
