Khet Hate วิศวะเกลียดรัก

Khet Hate วิศวะเกลียดรัก

“พะ พี่เขตจะทำอะไรเกรซ”

“พี่กำลังพิสูจน์ให้เกรซเห็นไงว่าพี่ขยาดผู้หญิงจริงหรือเปล่า”

ด้วยการ ‘แก้ผ้า’ โชว์ให้เห็นกระบอกข้าวหลามที่ชูชันพร้อมรบเพียงแค่เห็นหน้าอกฉันเนี่ยนะ!

เพียะ

‘ไม่ต้องมาให้เกรซเห็นหน้าเลยนะ เกรซโคตรเกลียดผู้ชายแบบพี่เลยพี่เขต!’

เปลือกตาเปิดขึ้นท่ามกลางบรรยากาศในห้องนอนที่เย็นฉ่ำ แต่กลับทำให้ฉันเหงื่อผุดเต็มกรอบหน้า จำต้องลุกขึ้นสลัดผ้าห่มสีขาวยกมือเสยเส้นผมสีน้ำตาลแดงขึ้น มันเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อเกือบทั้งหัวด้วยซ้ำ พอเสมองเวลาขณะนี้เป็นเวลาตีสามเจ็ดนาที แล้วทำไม... ฉันถึงต้องตื่นมาเวลานี้ตลอดด้วย ไม่เข้าใจ

แถมยังฝันเรื่องเดิมซ้ำๆ ซากๆ ติดต่อกันมาเป็นเวลานาน นานเสียจนเพื่อนสนิทของฉันอย่างมะนาวคบกับหมาเด็กหรือเบียร์ เด็กวิศวะไฟฟ้า *(จากเรื่อง Beer Hide วิศวะซ่อนรัก) ฉันถอนหายใจเดินออกจากห้องมายังโซนครัวที่พอเหมาะพอดีกับคอนโดที่มีสองห้องและราคาค่าเช่าค่อนข้างพอถูไถได้ ตอนนี้จากที่มะนาวเคยอยู่ด้วยกัน กลับกลายเป็นว่าห้องตอนนี้ช่างเงียบเหงามีเพียงฉันคนเดียวที่อยู่

“เฮ้อ” คว้าขวดน้ำออกมาจากตู้เย็นและเดินมาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา ชันเข่าขึ้นกระดกน้ำผ่านลำคอหลายอึกหยิบรีโมทกดเปิดทีวีซึ่งเวลานี้จะหาอะไรดูได้กันนอกเสียจากช่องที่ถ่ายวิวทิวทัศน์ประเทศอิตาลี พอเท้าคางมองสถานที่ที่สวยงาม แม้ดวงตาจะจับจ้องจอ สมองของฉันมันดันคิดไปถึงเรื่องวันนั้น...

วันที่ฉันเข้าใจผิดอย่างมหันต์และทำเรื่องที่น่าละอายแก่ใจ จนเก็บมาฝันทุกค่ำคืน คอยตามหลอกหลอนฉันเหมือนผีที่ตามติดวิญาณไม่ยอมให้ไปไหน จะข่มตาหลับทีฝันไปถึงตอนที่ตัวเองได้เจอเสี่ยสปอร์ตที่จริงใจ ก็ดันมีใบหน้าหล่อเหลา สีหน้าราบเรียบ แววตาคมกริบดุจสัตว์ร้ายพร้อมจะขย้ำฉันให้ตาย ใบหน้าของเขาในตอนนั้นทำให้ฉันถึงกับยกมือทึ้งศีรษะตัวเองจนหนังหัวแทบหลุดติดเล็บ

สภาพนะเกรซ! ดีไม่โดนเขาตบกลับมา เขายิ่งขยาดผู้หญิงอยู่ด้วย แต่จะทำยังไงให้ฉันเลิกฝันถึงเรื่องนี้สักทีนะ

“ถ้าไม่ขอโทษ แกต้องฝันเห็นหน้าพี่เขตทุกวันแน่ เกรซ”

ทางที่ดีเรื่องที่เกิดขึ้นฉันเป็นฝ่ายผิดเต็มๆ ไม่ถามไถ่ ไม่ควบคุมอารมณ์ของตัวเอง สุดท้ายพี่เขตก็เลยมาเข้าฝันหลอกหลอนแทบทุกคืนราวกับบอกเป็นนัยๆ ว่า ‘รีบมาขอโทษฉันซะ นังชะนี’

ด้วยเพราะเมื่อคืนฉันตาค้างจำต้องซดกาแฟไปหลายแก้ว คิดว่าไม่ควรกลับไปนอนต่อ ฉันก็เลยโต้รุ่งเขียนแปลภาษาฝรั่งเศสเพื่อส่งให้อาจารย์ในคลาสเรียนของวันนี้ ฉันเป็นคนที่รูปร่างสูงโปร่ง อกเป็นอกและเอวเป็นเอว เซ็กซี่ตั้งแต่เกิดแล้วล่ะมั้ง พอยิ่งสวมชุดนักศึกษาก็ยิ่งดูดีไปหมด ผมสีน้ำตาลแดงดัดลอนใหญ่ปล่อยสยายกลางแผ่นหลัง พอออกจากคลาสเรียนปุ๊บ ฉันก็โยนชีทงานลงบนโต๊ะหินอ่อนประจำ เสมองมะนาวที่กำลังค่อยๆ ทิ้งตัวลงนั่งข้างฉัน สายตาก็คือโฟกัสแต่หน้าจอมือถือ

“คุยกับหมาเด็กหรือไง”

“ใช่ วันนี้เบียร์เลิกคลาสเย็นน่ะ เลยส่งข้อความมาบอก”

“งั้นช่วยถามเบียร์ให้หน่อยดิ”

“เรื่อง?” มะนาวผละใบหน้าจากจอมือถือมามองฉันที่เม้มริมฝีปากตัวเอง พลางทำหน้ารู้สึกผิดแบบสุดๆ “เกรซ”

“ถามว่าพี่เขตไปเรียนหรือเปล่า เลิกคลาสตอนไหน”

“ทำไมอะ”

“เออ ถามหมาเด็กให้ก่อนเดี๋ยวเล่าให้ฟัง” โบกมือปัดพัลวัน มะนาวถึงจะสงสัยก็เก็บงำคำถามเอาไว้ในใจและพิมพ์ตอบแชทกับแฟนหมาเด็กขี้อ้อน พอได้คำตอบมะนาวก็วางมือถือลงบนโต๊ะ

“เบียร์บอกว่าพี่เขตก็น่าจะเลิกคลาสพร้อมๆ กับเบียร์”

“แกไปหาหมาเด็กใช่ปะ ฉันไปด้วย”

“แกมีอะไรกันแน่เกรซ ทำไมจู่ๆ ถึงอยากไปหาพี่เขต” เพราะมะนาวไม่ได้ทำงานที่บาร์แล้ว หลังจากคบหากับเบียร์ เห็นบอกว่าเด็กคนนั้นบ่นเรื่องแต่งตัวโป๊ มะนาวจึงตัดปัญหาด้วยการลาออกจึงทำให้คุณพีเสียดายมะนาวที่ทำงานดี ตอนนี้เพื่อนก็เลยไปทำงานที่ร้านกาแฟแทนเห็นว่าเป็นร้านญาติของนิกซ์เพื่อนเบียร์นั่นแหละ หมาเด็กก็คือหวงเมียมาก “ดูแกไม่ค่อยชอบหน้าพี่เขตสักเท่าไหร่ด้วย”

“ไม่ได้ไม่ชอบ แกก็รู้ว่าพี่เขาขยาดผู้หญิง จะให้ฉันไปเกาะติดเป็นปลิงได้ไง”

“ก็ถ้าพี่เขตเขาชอบผู้ชาย แล้วขยาดผู้หญิงแกก็ไม่ควรไปสุงสิงกับพี่เขา” ข้อนี้ก็คือไม่ได้อยากจะสุงสิงหรือยุ่งเกี่ยวอะไรกับเขาหรอกนะ แต่ก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกันเวลามีเรื่องหรือเกิดปัญหาอะไรก็ตามแต่ เรื่อง ‘บังเอิญ’ มันจะก่อเกิดขึ้นกับตัวของฉันและพี่เขตเสมอ จนมันกลายเป็นเรื่องบังเอิญที่ไม่บังเอิญไปแล้วไง

“หน้าพี่เขตตามหลอกหลอนฉันแทบทุกคืน นอนหลับไม่สนิทเลยมะนาว”

“ทำไม?” มะนาวย่นคิ้วเล็กน้อย คงสงสัยไม่แปลกว่าทำไมฉันถึงเอาแต่ฝันเรื่องพี่เขต “อย่าบอกนะ...”

“แกคิดว่าเรื่องไหนก็เรื่องนั้น”

“กะแล้วเชียว ก็เล่นไม่ฟังใครจู่ๆ ก็ไปตบหน้าพี่เขาซะขนาดนั้น จะเก็บไปหลอนก็คงไม่แปลก”

“อือ”

“หน้าพี่เขตตอนนั้นก็น่ากลัวมากเลยด้วย ดีเขาไม่ตบแกคืน” ต่อให้ตบคืนมะนาวก็คงช่วยฉันไม่ได้หรอก เพราะความผิดของฉันเองนั่นแหละถึงทำให้ข่มตานอนไม่ได้เลย หน้าพี่เขตตอนที่โดนฉันตบหันมามองจ้องกัน ยังติดตาฉันไม่หายไปไหนเลยแม้จะเวลาจะผ่านมานาน พี่เขตอาจจะลืม แต่สำหรับฉัน... ไม่เคยลืม “แกควรไปขอโทษพี่เขาน่ะถูกต้องแล้ว”

“ถึงตัดสินใจอยู่นี่ไง ขืนไม่ได้ขอโทษ มีหวังฉันฝันเห็นพี่เขตทุกคืนจนหลอนประสาทแน่”

“แกไม่ควรทำนิสัยแบบนั้นใส่พี่เขตนะเกรซ” เพื่อนถอนหายใจพลางเอื้อมมือมาผลักศีรษะฉัน “พี่เขตตอนนี้น่าสงสาร ไหนจะเสียเพื่อนอย่าง...”

มะนาวเว้นวรรคชื่อของใครบางคนและใครคนนั้นคือแฟนเก่า ที่เป็นเพื่อนสนิทของพี่เขต

“และไหนจะถูกแฟนนอกใจเหมือนกับฉันอีก พี่เขตน่ะไม่มีใครดามใจเหมือนฉันนะ”

“อือ ก็ถึงจะไปขอโทษไง” ปกติคนอย่างเกรซคือไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดอะไรด้วยซ้ำ ตอนนั้นมันโกรธนี่นาที่คิดว่าเขาเป็นส่วนหนึ่งในการรุมกระทืบหมาเด็กของมะนาว *(เหตุการณ์ในเรื่อง Beer Hide วิศวะซ่อนรัก) “ฉันควรซื้ออะไรไปให้พี่เขาดี หรือจะเลี้ยงเหล้าด้วย วิศวะไฟฟ้าพี่เขตขี้เมากันทั้งกลุ่ม”

“ฉันก็ไม่รู้นะว่าพี่เขตชอบอะไร” เวลาจะขอโทษเราควรซื้ออะไรไปให้ผู้ชายดีนะ ฉันเองก็ไม่เคยต้องไปขอโทษผู้ชายมาก่อนด้วย ที่สำคัญถึงจะสวยแซ่บเวอร์ขนาดนี้ ฉันไม่เคยผ่านความรักมาก่อน เพราะตลอดทั้งชีวิตฉันรอแค่ ‘เสี่ย’ หล่อ สปอร์ตใจดีที่พร้อมจะอ้าแขนรับเลี้ยงดูฉันยังไงล่ะ ผู้ชายที่อยู่รอบตัวก็เลยไม่ได้เฉียดแม้แต่หางตา

“ค้นดูดีกว่า” คิดได้แบบนั้นฉันก็คว้ามือถือขึ้นมากดหาเลยว่าควรให้ของขวัญอะไรในการขอโทษเขาดี แน่นอนว่าพี่เขตไม่ได้เป็นชายเต็มร้อย การจะให้ของขวัญเขามันก็เลยค่อนข้างยากสำหรับฉัน “มีแต่อะไรก็ไม่รู้ ฉันซื้อไปขอโทษผู้ชายที่ไม่ได้แมนเต็มร้อย ก็ขยันขึ้นให้ว่าหาของขวัญให้แฟน เพื่อ?”

“ดอกไม้ไง เหมือนที่ฉันเคยซื้อให้เบียร์ตอนยังไม่ได้คบกัน” คำตอบของมะนาวทำให้ฉันถึงบางอ้อ

“จริงด้วย... แล้วก็เลี้ยงเหล้าพี่เขต”

“ตามนั้น”

อย่างน้อยมีอะไรติดไม้ติดมือไปบ้างดีกว่าไปเอ่ยขอโทษเขาทั้งที่ทำเรื่องราวที่แสนน่าอับอายให้กับตัวเอง รวมไปถึงพี่เขตเองก็ด้วย ก็เหมือนที่มะนาวบอกนั่นแหละพี่เขตตอนนี้จิตใจของเขาค่อนข้างบอบช้ำ เสียเพื่อนที่ดีที่สุดไปและไหนจะเลิกรากับแฟนที่คบกันมานานเพราะถูกผู้หญิงแย่งผัวไป

นี่ละนะ ฉันถึงได้เสียดายความหล่อของเขาไง! เพราะพี่เขตน่ะชอบผู้ชาย ไม่ได้ชอบผู้หญิง

[50%]

--------------------------------------------------------