บทที่ 2 วิศวะเกลียดรัก :: INTRO [100%]
คณะวิศวกรรมศาสตร์ เวลา 18.20 น.
เราสองคนมาถึงคณะวิศวะ ในมือของฉันมีดอกกุหลาบสีแดงหนึ่งดอกใหญ่ห่อด้วยกระดาษหนังสือเก่าวินเทจและดูมินินอลมาก กว่าจะเลือกได้ก็นะฉันยืนเลือกนานมาก สุดท้ายก็มาจบที่กุหลาบน่าจะเป็นอะไรที่แสตนดาร์ดที่สุดแล้ว ดังนั้นพอมานั่งรอพี่เขตกับมะนาวที่รอแฟนหนุ่มด้วย ฉันก็ชะโงกหน้ามองหาพี่เขตที่ยังไม่โผล่หัวออกมาสักที
“นั่นไงพี่เกรซ พี่เขตออกมาแล้ว” เบียร์ที่นั่งรออยู่ด้วยก็ชี้นิ้วไปทางคณะที่เห็นกลุ่มวิศวะสุดฮอตนับสิบเดินออกจากคณะมาพอดิบพอดี ฉันลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและโบกมือให้กับมะนาว
“แกกลับไปได้เลยนะ ฉันกลับเองได้”
มะนาวกำลังจะอ้าปากเรียกรั้งฉันเอาไว้ หากแต่ว่าฉันก็พูดรัวเร็วพลางสาวเท้าไปหาพี่เขตทันที แน่นอนว่ามันไม่ได้มีแค่กลุ่มเพื่อนของเขาอย่างพี่เป็ดกับพี่มุ้ยที่รู้จักกันดี มีเพื่อนในคลาสเรียนของเขานับสิบ เหมือนฉันเข้ามาอยู่ในดงหนุ่มหล่อเลยบอกได้แค่นี้ เพราะอะไรรู้ไหม... ก็มีฉันคนเดียวไงที่เดินมาหยุดตรงหน้าพี่เขต ขนาดที่สวมส้นสูงแล้วก็ยังคงต้องเงยหน้ามองหน้าเขาไม่เช่นนั้นสายตาจะอยู่ในระดับลำคอของเขาแทน
“พี่เขต เกรซมีเรื่องอยากจะคุยด้วยค่ะ” คนตรงหน้าขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนที่ฉันจะไม่ได้สนใจสายตาของเพื่อนๆ เขากลับยื่นดอกกุหลาบให้พี่เขต “ช่วยรับไว้หน่อยสิคะ”
“หูย... เหี้ยเขตเสน่ห์แรงเวอร์ สาวมาบอกรักเลยเว้ยเฮ้ย!”
“สวยเซ็กซี่ขยี้ใจพี่มากเลย สนใจมาจีบพี่แทนไอ้เขตไหมครับน้อง” ใบหน้าของเพื่อนในกลุ่มพี่เขตก้มเข้ามาใกล้ จนฉันถึงกับเอนเอียงใบหน้าหนีหลบหลีกสุดชีวิต “พี่ก็อยากได้กุหลาบบ้างนี่นา”
“ก็ไปซื้อเองสิคะ เกรซมีดอกเดียวและตั้งใจเอามาให้พี่เขตค่ะ”
“แหม หวานซะ ฮ่าๆ”
“ไอ้เขต มึงยังยืนนิ่งเป็นหุ่น มึงไม่เอากูเอานะเว้ย ของยิ่งขาดอยู่” ฉันอยู่ในดงบ้าอะไรก่อนวะเนี่ย! พี่เขตเองก็ดูเหมือนจะไม่ได้ตอบโต้อะไรออกมา นอกเสียจากถอนหายใจออกมาแรงๆ คว้าข้อมือฉันและลากออกจากกลุ่มเพื่อนของเขาที่ยังคงตะโกนแซวฉันไม่หยุด “ดีๆ นะเว้ย ไม่เอากูเสียบต่อ”
คิดซะว่าเสียงนกเสียงกาก็แล้วกันที่ส่งเสียงระงมไม่หยุดน่ะ พี่เขตลากฉันออกมาไกลกลุ่มเพื่อนเขาพอควร แม้ว่าพี่เขตจะดูหน้าตึงเหมือนคนไปฉีดโบท็อกซ์มาก็เถอะ เขาคลายมือออกและยกแขนทั้งสองพาดอก จดจ้องมองฉันไม่วางตา
“มีอะไรจะคุยกับพี่”
“รับดอกไม้จากเกรซก่อน” ฉันยื่นไปให้เขา หากแต่ว่าพี่เขตใช้เพียงสายตานิ่งๆ มองมันและไม่มีท่าทีว่าจะรับ “พี่เขตอ่า เกรซอุตส่าห์ยืนเลือกเป็นชั่วโมงเลยนะคะ”
“แล้วเอามาให้พี่ทำไม?”
“ก็รับก่อน เดี๋ยวเกรซบอก”
“...”
“พี่เขตคงไม่ได้คิดว่าเกรซให้ดอกไม้เพราะว่าจะ... จีบพี่เขตหรอกใช่ไหมคะ” เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว พี่เขตจะมาคิดว่าชะนีที่เขารังเกียจจะจีบเขาน่ะ หากแต่ว่าดูจากท่าทางแล้วพี่เขตคิดจริงปะเนี่ย “เกรซไม่ได้ให้ดอกไม้พี่เขตเพราะคิดจะจีบนะคะ!”
“แล้วเอามาให้พี่ทำไม” น้ำเสียงเย็นยะเยือกเอ่ยถาม “ถ้าไม่ได้จีบพี่จริงๆ”
“ก็เกรซอยากขอโทษพี่เขต”
“เรื่อง?” เม้มริมฝีปากตัวเองเล็กน้อยจดจ้องมองแววตาลุ่มลึกที่ยังคงมองฉันไม่วางตา สายตาของพี่เขตแลดูดุดันแต่ก็แฝงไปด้วยความอ่อนโยน ในเมื่อพี่เขตไม่ยินยอมที่จะรับมัน ฉันก็เลยตัดสินใจยัดดอกกุหลาบลงกระเป๋าเสื้อช้อปของพี่เขตทันที พลางพนมมือท่วมหัวและก้มหน้าลงมองพื้น ไม่แม้แต่จะสบตากับพี่เขาโดยตรง
“เกรซขอโทษนะคะที่ตบหน้าพี่เขตวันที่เบียร์โดนพี่ชลซ้อม เป็นความผิดของเกรซเองที่โง่เง่าไม่ยอมฟังอะไรก่อน ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้และที่สำคัญเกรซรู้สึกผิดถึงขนาดงดน้ำตาลสามวันเพื่อให้พี่เขตยกโทษให้กับความผิดพลาดของเกรซ ได้โปรดพี่เขตให้อภัยเกรซด้วยนะคะ ไม่งั้นเกรซต้องเก็บเอาหน้าพี่เขตตอนที่โดนเกรซตบมาฝันทุกๆ คืนแน่เลย”
แฮ่ก... ฉันหอบเป็นหมาเลย หากไม่อายพี่เขตก็คงจะแลบลิ้นออกมาแล้วล่ะ
นี่ไม่ใช่แค่พูดแล้วเกรซ แกกำลังจะกลายเป็น ‘สาวแร็ปเปอร์ที่แร็ปขอโทษผู้ชาย’ ใช่ และเป็นการขอโทษที่ยาวจนเหมือนเขียนเรียงความ และเพราะพูดไปแทบหยุดหายใจทำให้ฉันหอบเอาอากาศเข้าปอดให้ได้มากที่สุด จากนั้นก็ลดมือลงมาไว้ตรงหน้าอกพลางทำหน้าเศร้าสร้อยเพื่อให้เขาสงสาร
แล้วทำไมพี่เขตยังหน้าตึงขนาดนี้กันเล่า! ฉันพูดอะไรผิดไปหรือเปล่านะ พูดซะเร็วเลยก็ไม่ได้คิดด้วยนี่ดิ
“ฝันถึงพี่” ชี้นิ้วเข้าหาตัวเองพลางทำหน้าสงสัย “ฝันแบบไหน”
“ก็หน้าพี่เขตตอนนั้นตามหลอกหลอนเกรซนี่นา เหมือนพี่เขตอยากจะจิกหัวเกรซแล้วจับตบให้รู้แล้วรู้รอด เกรซไม่สบายใจก็เลยอยากมาขอโทษค่ะ” น้ำเสียงแผ่วเบาราวกระซิบของฉันทำให้พี่เขตยังคงยืนนิ่ง “เกรซขอโทษนะคะที่ไล่พี่เขต บอกว่าไม่อยากเห็นหน้าพี่เขตก็ไม่มาจริงๆ”
“ยังไง?”
“หมายถึงที่บาร์น่ะค่ะ พี่เขตไม่ได้ไปบาร์เลย เกรซก็เลยต้องมาหาพี่เขตที่คณะแทน” เพราะฉันรอเขาอยู่นะว่าจะโผล่มาวันไหนพี่เขตขี้เมาขนาดนั้นจะไม่มาดื่มเลยมันเป็นไปไม่ได้ไง แต่พี่เขาก็หายหน้าหายตาไปเลยจนความฝันของฉันมันเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ก็ไม่รู้เหตุผลของพี่เขตคือที่ไม่มาเพราะฉันโวยวายใส่เขาก่อนหน้านั้นหรือโกรธฉันจริงนี่นา
“ช่วงนี้พี่เลิกคลาสดึก ยุ่งๆ ด้วย” คำตอบของพี่เขตทำให้รู้สึกโล่งใจขึ้นมา “เลยไม่ได้แวะไปที่บาร์”
“ค่ะ”
“แล้วพี่ก็ไม่ได้หายไปตามที่เกรซไล่” เอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ถึงจะเคยโกรธ แต่เวลามันผ่านมาแล้ว ก็ช่างมัน”
“จริงนะคะ!” ฉันโถมตัวไปเขย่าแขนพี่เขตพลางดีดดิ้นไปมาเหมือนเด็กที่ทำผิดแล้วผู้ใหญ่ยกโทษให้ จึงกระโดดโลดเต้นดีใจเป็นลิงเป็นค่าง “วันนี้พี่เขตว่างไหมคะ ไปนั่งที่บาร์นะ เกรซขอเลี้ยงเหล้า”
“ไม่เป็นไร”
“ไม่เอาค่ะ ไม่งั้นเกรซไม่หายรู้สึกผิดแน่” ทำหน้าตาดูบ้องแบ๊วเหมือนลูกหมาเวลาออดอ้อน จนพี่เขตถึงกับถอนหายใจราวกับเขายอมแพ้กับท่าทางดูสะดีดสะดิ้งของฉัน
“โอเค พี่จะไป”
“สัญญาแล้วนะคะ เกรซจะรอนะ” พอได้เอ่ยปากขอโทษพี่เขตและได้ทำในสิ่งที่ควรทำมานาน ฉันก็รู้สึกเหมือนหัวใจมันโล่งแปลกๆ หลังจากนี้ฉันคงจะไม่ได้นอนหลับฝันถึงเหตุการณ์วันนั้นอีกแล้ว “พี่เขตห้ามเอาดอกไม้เกรซไปทิ้งนะ”
ขยับตัวออกห่างเขาและทำปากงอง้ำเล็กน้อย พลางชี้นิ้วไปยังกระเป๋าเสื้อช้อปที่พี่เขตสวมใส่ เขาหลุบสายตามองดอกกุหลาบและหยิบมันขึ้นมาดูเป็นกุหลาบดอกเดียวแต่สีแดงสดดอกใหญ่มากเลยนะ ราคาก็เป็นร้อยนะจะบอกให้ ลงทุนขนาดไหนคิดดู
“พี่เขตชอบดอกไม้หรือเปล่าคะ” ฉันเองก็ไม่ได้มีเพื่อนหรือคนรู้จักต่างเพศซะด้วยสิ ยิ่งพี่เขตที่ค่อนข้างสุขุม เย็นชามีรสนิยมชอบผู้ชายด้วยแล้ว ก็เลยมองออกค่อนข้างยากมาก ปกติผู้ชายที่อยู่รอบตัวฉันจะมองออกแปบเดียวก็รู้ว่าต้องการอะไร สำหรับพี่เขตแล้วเหมือนมีกำแพงอะไรบางอย่างมาบดบังสายตาของฉัน ทำให้แทบไม่เห็นตัวตนของเขาเลยนอกเสียจากเรื่องของเขาจากปากของเพื่อนพี่เขตหรือมะนาว
“ไม่ชอบ” คำตอบของพี่เขตทำให้ฉันยกมือเกาท้ายทอยตัวเอง ฉิบหาย... แล้วเขาจะทิ้งเลยไหมเนี่ย “ให้พี่เพราะแทนคำขอโทษ ชอบก็ได้”
“เหมาะกับพี่เขตจะตาย ดอกกุหลาบสีแดง”
“มีคนเคยบอกพี่เหมือนกัน” จู่ๆ พี่เขตก็พูดขึ้นมาท่ามกลางความเงียบของฉัน ขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะคำพูดของเขาแลดูเหมือนมีคนเคยพูดเหรอว่ามันเหมาะกับเขา ไม่ต้องเดาให้มากคงจะเป็นแฟนหนุ่มของพี่เขตสินะ “เลิกคลาสพี่ตามไป”
“โอเคค่ะ”
เขาเหมือนจะดึงสติกลับมาได้ก็เอาดอกกุหลาบใส่กระเป๋าเสื้อช้อปและหมุนตัวเดินล้วงกระเป๋ากางเกงไปรวมกับกลุ่มเพื่อน ที่กอดคอพี่เขตแถมยังตะโกนแซวเขาเสียยกใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาของพี่เขตเอี้ยวมามองฉันเล็กน้อยก็หันกลับเดินเข้าคณะไปอีกครั้ง ไม่วายเพื่อนๆ แก๊งวิศวะไฟฟ้าของพี่เขตก็หันมาโบกมือให้ฉันกันทั้งกลุ่ม โอเค ฉันเนี่ยมีเสน่ห์มากจริงๆ ยกเว้นก็แต่กับเสี่ยที่ตรงสเปก!
--------------------------------------------
