บทที่ 4 วิศวะเกลียดรัก :: CHAPTER 1 คิดเป็นตุเป็นตะ [100%]
“ทำไม?” พี่เขตถึงกับขมวดคิ้วที่ฉันเอ่ยปากให้เขารอ
“เกรซพาไปกินข้าวต้มรอบดึก ไปไหมคะ เกรซได้ทิปเยอะนะวันนี้”
“เลี้ยงเหล้าพี่ก็พอ เก็บเงินไว้” เขาตอบแบบขอไปทีพลางโบกมือราวกับเกรงใจ
“พี่เขตกินแต่เหล้าจะอิ่มเหรอคะ กินดุยิ่งกว่ากินน้ำอีก” ตอนเขามานั่งดื่มฉันถึงได้รู้ไงว่าพี่เขตน่ะดื่มเก่งมาก จนพี่เป็ดหัวเราะคิกคักและชี้นิ้วไปหาเขา
“น้องเกรซไม่รู้จักไอ้เขตซะแล้ว นี่พี่เขตวิศวะไฟฟ้า ฉายาขี้เมาประจำคณะเลยนะ” พี่มุ้ยได้ฟังก็ผุดขำขึ้นมาทันที
“อย่าให้เมานะ เมาแล้วยั่วเก่งมาก”
“ยะ ยั่วเหรอคะ?” เอิ่ม อยากเห็นพี่เขตโหมดเมาแล้วยั่วจัง ยั่วยังไงอะ
“ไม่ถึงขนาดนั้น พวกมึงมั่ว”
“อยากเห็นพี่เขตเมาแล้วยั่วจัง ยั่วยังไงคะ ทำให้เกรซดูหน่อยสิ” พี่เขตถึงกับเหลือบมองฉันขณะที่พนักงานยกเหล้ามาเสิร์ฟและฉันก็เป็นฝ่ายยืนชงเหล้าแสนอร่อยให้กับพี่เขต “ไม่เห็นต้องทำหน้าดุใส่เกรซเลย แค่อยากเห็นเฉยๆ นี่นา”
“อย่าเห็นเลย ไม่ดี” คำตอบของพี่เขตก็ยิ่งทำให้ฉันอยากเห็นปะวะ! “แล้วพี่ก็ไม่ได้ขี้เมาเหมือนเมื่อก่อนแล้ว”
“น่าเสียดาย” ถึงจะเสียดายที่ไม่ได้เห็นพี่เขตยั่วๆ บดๆ ก็เถอะ “ไม่เป็นไรค่ะ งั้นไม่ต้องเมาเดี๋ยวไปกินข้าวต้มรอบดึกกับเกรซดีกว่า”
“พี่บอกแล้วไงว่าไม่ต้อง เก็บเงินไว้”
“งั้นพี่เขตก็เลี้ยงเกรซสิคะ ถ้าไม่อยากให้เกรซเลี้ยง”
“มึงก็ไปกับน้องเกรซเขาดิ มึงไม่อยากกลับห้องไม่ใช่ไง กลับไปก็คิดถึงภาพเดิมๆ” พี่เป็ดเกริ่นขึ้นมา จนพี่เขตชะงักมือที่กำลังจะชงเหล้าต่อ แล้วก็บอกว่าตัวเองไม่ได้เป็นขี้เมาแล้วชงให้ปุ๊บกระดกรวดเดียวหมดแก้วเนี่ยนะ! ฉันจึงก้มตัวไปจัดการชงเหล้าให้เขาเอง กระทั่งพี่เขตเบือนหน้าหนีและเอามือปัดป้องไปมาตรงหน้าฉันเหมือนปัดยุง “อะไรของมึง”
คนตรงหน้าถอนหายใจออกมาเล็กน้อย เขาใช้มือดันไหล่ฉันให้ขยับไปยืนตัวตรง “เวลาก้มระวังหน่อย”
“คะ?” เลิกคิ้วขึ้นมองพี่เขตที่ส่ายหน้า ราวกับฉันทำอะไรผิด “เกรซแค่จะชงเหล้าให้ไงคะ”
“ติดกระดุมเสื้อดีๆ” ชี้นิ้วมายังเสื้อเชิ้ตของฉัน จำต้องหลุบสายตามองเนื่องจากฉันสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวรัดหน้าอกและปลดกระดุมลงมาเพื่อโชว์หน้าอกดูมๆ ของตัวเอง ทว่าดันทำให้พี่เขตบ่นเป็นลุงแก่ๆ หัวโบราณซะงั้น
“เกรซก็แต่งแบบนี้บ่อยนะ พี่เขตก็เห็น”
“นั่นดิมึง น้องเกรซทำงานบาร์ ต้องคอยเทกแคร์ลูกค้า จะให้สวมเสื้อคอเต่ามิดคอเลยหรือไงวะ”
“ไม่ได้ว่า” พี่เขตตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “แค่ให้ระวังเวลาก้มๆ เงยๆ”
“อ๋อ”
“เตือนด้วยความหวังดี” คำเตือนของพี่เขตทำให้ฉันผุดยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย “ตกลงจะให้พี่รอ”
“ค่ะ เกรซหาเพื่อนกินข้าวยามดึก ก็มะนาวเพื่อนรักของเกรซไม่ได้ทำงานด้วยกันแล้ว เกรซเหงา”
“ดีเลย!” พี่มุ้ยปรบมือขึ้นและตะโกนเสียงดังจนฉันตกใจ “คนเหงาสองคนมาเจอกัน ก็สนิทสนมกันไว้ ดีปะ”
“ไม่ดี”
“ทำไมอะไอ้เขต มึงก็ดูไม่ได้ขยาดน้องเกรซเหมือนผู้หญิงคนอื่นด้วย สนิทกันไว้ไม่เห็นแปลก” เห็นด้วยกับพี่เป็ดเลยนะ ในเมื่อพี่เขตเองก็ไม่ได้มีท่าทีขยาดผู้หญิงอย่างที่พี่ๆ เขาเคยพูดเอาไว้ อย่างน้อยการมีเพื่อนเป็นผู้หญิงก็ไม่แปลกอาจทำให้พี่เขตไม่ขยาดผู้หญิงหรือรังเกียจก็ได้นี่นา ฉันแนะนำผู้ชายให้พี่เขตได้นะ จะหาให้หล่อเลิศกว่าคนเดิมเลย
แต่ก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าพี่เขตรับหรือรุก จะได้หาผู้ชายให้เขาแบบตรงสเปก... ไม่กล้าถามด้วยนะประเด็น บางเรื่องรสนิยมใครรสนิยมมัน
“ไปทำงาน พี่รอ”
“โอเคค่ะ”
ฉันขยิบตาให้กับพี่เขต เขาหล่อมากจริงๆ นะ หล่อสุขุมแบบเจ้าชายน้ำแข็งเลย ทรงผมที่ยาวละท้ายทอยและเส้นผมสีดำสนิทถูกเซ็ตขึ้นรับใบหน้าหล่อคมเข้ม แววตาคมดูลุ่มลึกและวูบหนึ่งมีความอ่อนโยนแฝงออกมาจากนัยน์ตาสีดำสนิท จมูกโด่งและริมฝีแดงคล้ำเหยียดตรงเกิดจากการสูบบุหรี่จัดของเขา
เครื่องหน้าพี่เขตคือเลิศมาก! หล่อมากและทำให้ฉันรู้สึกเสียดายเขานิดหน่อย ไม่ได้เสียดายที่เขาเป็นผู้ชายรักผู้ชายนะ แค่เสียดายตรงที่ว่าพี่เขตเองก็ดูดีขนาดนี้ไม่น่าถูกนอกใจได้เลย แล้วยังถูกผู้หญิงแย่งผัวไปด้วย เป็นฉันก็คงรู้สึกขยาดจริงๆ นั่นแหละ ดูอย่างมะนาวสิยังเคยขยาดผู้ชายมาก่อนกว่าจะเปิดใจให้แฟนคนปัจจุบันก็ใช้เวลาเยียวยาจิตใจนานมาก
ก็ไม่เข้าใจ ทำไมคนเราถึงนอกใจกันได้ง่ายขนาดนี้นะ ถ้าไม่รัก ไม่ชอบก็แค่บอกกันไปตรงๆ สิ ทำไมจะต้องทำอะไรลับหลังแบบนี้ด้วยและทำให้อีกคนต้องเจ็บปวดเสียใจและจำไปจนวันตาย ในขณะที่ตัวเองก็ใช้ชีวิตอย่างมาความสุข คนที่โดนกระทำกว่าจะเริ่มใหม่ได้ บางคนอาจจะไม่สามารถเริ่มใหม่ได้ด้วยซ้ำไป
บาร์ปิดฉันก็เข้ามาเปลี่ยนชุดสวมกางเกงยีนส์ขาสั้นและเสื้อกล้ามสีขาวทับด้วยเชิ้ตสีขาวแขนยาวอีกที สะพายกระเป๋าและใช้สองมือมัดรวบเส้นผมเป็นมวยไว้กลางศีรษะ พอเดินออกมาเห็นหลังพี่เขตกำลังยืนสูบบุหรี่รอที่รถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันยักษ์ ฉันก็เกือบจะกึ่งวิ่งไปหาเขาด้วยความดีใจ ก็ไม่คิดว่าจะรอกันจริงๆ นี่นา
“เกรซ” แต่สองเท้าก็ต้องหยุดชะงัก ทำให้เอี้ยวหน้าไปมองเสี่ยภาคที่ยืนรออยู่ตรงรถจากัวร์สีดำเงาราคาแพงหูฉีก “ขึ้นรถสิ ฉันไปส่ง”
“เอ่อ...” ฉันสบตากับเสี่ยภาคที่ยกยิ้มมุมปาก ดูก็รู้เสี่ยภาคมีแผนแน่นอน เขาไม่ยอมเสียทิปให้ฉันฟรีๆ หรอก ถึงจะไม่ชอบผู้หญิงสไตล์แบบฉัน หากแต่ว่าถ้าหากสนองบนเตียงน่ะเสี่ยชอบน่าดู แซ่บๆ แบบฉันเนี่ย! “เสี่ยภาคทำไมไม่นัดเกรซก่อนละคะ วันนี้เกรซมีเพื่อนมารอรับน่ะค่ะ”
“เพื่อน?” พยักหน้าและชี้นิ้วไปหาพี่เขต “เพื่อนรอด้วย เอาไว้คราวหน้านะคะ”
“...”
“เสี่ยก็รู้ว่าเกรซคิวทองจะตายไป ถ้าไม่จองตัวก่อน เกรซก็จะมีเพื่อนมาคอยรับส่งแบบนี้เสมอเลยค่ะ” เสี่ยภาคขมวดคิ้วและเสมองไปตรงที่พี่เขตยืนสูบบุหรี่อยู่
“เพื่อนหรือแฟนเอาดีๆ”
“แฟนอะไรกันล่ะคะ” ฉันทำเสียงอ่อนเสียงหวาน “เกรซมีแฟน เกรซจะอยากเจอเสี่ยที่ใจดีรับไปเลี้ยงดูเหรอ”
เสี่ยภาคเบ้ปากเล็กน้อย มันก็จริงอย่างที่ฉันพูดไง ฉันมีแฟนจะอยากต้องการเสี่ยไปทำบ้าอะไรกันล่ะ! ยังไงฉันก็ไม่มีทางปล่อยให้เสี่ยภาคหลุดมือไปแน่นอน บ่อเงินบ่อทองขนาดนี้ อ่อยให้อยากมากๆ แล้วก็จะได้ให้ทิปฉันแบบจัดหนักไปเลยไง ไม่ดีเหรอ นานๆ จะมีหลงเข้ามาทีก็ต้องเอาให้อยู่หมัดดิวะเกรซ
“อีกอย่างพี่เขาเกลียดชะนีค่ะ”
“หือ?”
“พี่เขาชอบผู้ชายค่ะ เลยเป็นเพื่อนสาวกับเกรซไง”
“อ่า แบบนี้เอง”
“เพราะฉะนั้น...” เดินไปหยุดตรงหน้าร่างสูงที่ก้มหน้าลงพ่นลมหายใจอุ่นร้อนรดรินบนกลีบปากฉัน “เสี่ยอยากไปส่งเกรซ เสี่ยก็ต้องจองตัวเกรซสิคะ”
“จองยังไง?”
“ด้วยการให้ทิปมั้งคะ” รอยยิ้มร้ายผุดขึ้นเล่นเอาเสี่ยภาคถึงกับไปไม่เป็นไรเลย บอกแล้วฉันน่ะมันเป็นนังตัวแสบที่ฉลาด ทันคนอย่างเขามากๆ แบบนี้ไงเสี่ยภาคถึงไม่อยากเล่นกับฉัน สุดท้ายก็ตายรังไปกับการยั่วยุ จากนั้นก็กดจูบลงบนเสื้อเชิ้ตของเขาเพื่อให้รอยลิปสติกติดจางๆ “ไปก่อนนะคะเสี่ยภาค”
โบกมือให้เสี่ยภาค ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก อันที่จริงพอเอาเข้าจริงที่อยากได้ผู้ชายทรงเสี่ยมันก็แค่ความคิดที่ไม่อยากทำงาน อยากสบายแล้วมีเสี่ยเลี้ยง พอคิดว่ามีเสี่ยที่ตรงสเปกมาตามติดก็ดันถอยออกห่าง หวังแค่ทิปเล็กๆ น้อยๆ จากเขา ไหงกลายเป็นว่าเสี่ยภาคไม่อยากเสียเงินทิปฟรีล่ะ ฉันไม่ได้ตรงสเปกเขาด้วยซ้ำแล้วยังจะอยากได้ฉันไปสนองบนเตียงอย่างแน่นอน ดูก็รู้ว่าเด็กเสี่ยภาคคงมีหลายคนแน่คุณพีเองก็เตือนๆ ไม่งั้นฉันคงไม่มานั่งคิดหนักหรอก
“เกรซมาแล้วค่ะ” ปรับสีหน้าให้ดีขึ้นเมื่อพี่เขตหันมามองฉันพลางคีบบุหรี่ออกจากมุมปาก เขามองรถจากัวร์ของเสี่ยภาคที่ขับออกไป ไม่วายเสี่ยภาคยังลดกระจกลงเพื่อมองหน้าพี่เขตและเสมามองฉันที่โบกมือให้ “ไปกันเลยไหมคะ เกรซมีร้านประจำร้านเด็ดที่พี่เขตจะต้องชอบแน่”
“คนเมื่อกี้” พี่เขตทิ้งกรองบุหรี่ลงบนพื้นพลางใช้ปลายรองเท้าผ้าใบหุ้มข้อสีดำขยี้จนแหลกละเอียด “เสี่ย”
“ค่ะ”
“ไม่ไป”
“ก็เกรซนัดกับพี่เขตแล้ว จะให้เกรซไปกับเสี่ยเขาได้ยังไง” ใบหน้าหล่อเหลายังคงตึงคอตั้ง เขาขึ้นคร่อมรถมอเตอร์ไซค์และเอี้ยวมามองฉัน
“ขึ้นทางนี้ เดี๋ยวโดนท่อ” ฉันเกือบจะก้าวเท้าขึ้นแล้วถ้าหากพี่เขตไม่ห้ามไว้ซะก่อน “เป็นรอย ไม่มีใครจองตัว”
“ไม่เป็นหรอกค่ะ ยาลดรอยแผลเป็นก็มี ไม่เห็นต้องกลัว”
“ไม่ได้กลัวเป็นแผลเป็น”
“...”
“กลัวแสบร้อน ท่อรถมันอันตราย”
“เป็นห่วงเกรซเหรอคะ” ฉันกระโดดขึ้นซ้อนท้ายพี่เขตและโน้มหน้าไปฉีกยิ้มให้กับเขา “น่ารักจัง”
พี่เขตไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดของฉันเลยแม้แต่นิด จึงโอบแขนรอบเอวสอบที่สัมผัสได้ถึงความแน่น แน่นที่ว่าก็คือ... กล้ามหน้าท้องพี่เขตเป็นมัดๆ เลยอะ ถึงจะไม่เคยเห็นก็เถอะนะ แต่สัมผัสได้ขนาดนี้หุ่นพี่เขตคงจะแซ่บน่าดู หุ่นดี หน้าหล่อ สไตล์เย็นชาแบบนี้พี่เขตต้องเป็นฝ่ายรุกแน่นอน
แล้วต้องเป็น ‘รุก’ ที่แซ่บมากแน่ๆ ฉันว่าฉันมั่นใจ เพราะส่วนใหญ่ผู้ชายที่นิ่ง เย็นชา มักเอวดุสุด! ถึงจะไม่เคยเจอแต่คิดว่าเงียบขรึม อึนซึนแบบพี่เขตต้องไม่ธรรมดาแน่นอน
-------------------------------------------
