บทที่ 5 วิศวะเกลียดรัก :: CHAPTER 2 คนสวยช่วยดามใจ [50%]
Khet Hate #2
คนสวยช่วยดามใจ
“พี่เขตลองกินนี่ดูสิคะ อร่อยมาก เคยกินไหมคะ?”
“ไม่ชอบ”
“ทำไมคะ อร่อยจะตาย”
“มันติดฟัน”
“อุ๊บ! ฮ่าๆ”
“เรื่องจริง” ฉันหลุดขำออกมาทันทีเมื่อได้ฟังคำตอบจากคนตรงหน้า หลังจากที่เรามาถึงร้านข้าวต้มรอบดึกร้านประจำที่ฉันเคยมานั่งกินกับมะนาว หรือมานั่งกินคนเดียว ผัดดอกทานตะวันน้ำมันหอยเป็นอะไรที่อร่อยมากๆ อยากให้พี่เขตได้ลองกิน ทว่าคำตอบของเขากลับทำให้ฉันเห็นด้วยนะ “หรือเกรซกินแล้วไม่ติดฟัน”
“ติดก็แค่แคะออกก็จบนี่คะ ของอร่อยเกรซไม่พลาดหรอก”
“พี่นึกมาตลอด”
“อะไรเหรอคะ” ผละใบหน้าจากการแงะเนื้อปลาช่อนทอดลงถ้วยข้าวต้มให้กับพี่เขต
“ว่าเกรซไม่ชอบหน้าพี่”
“เกรซไม่เคยคิดแบบนั้นนะคะ” ก็หลังจากที่พี่เป็ดกับพี่มุ้ยบอกว่าพี่เขตขยาดผู้หญิงและชอบผู้ชาย ฉันก็เลยคิดว่าการออกห่างจากเขามันคงดีกว่า “แค่คิดว่าพี่เขตคงไม่อยากเข้าใกล้ผู้หญิงคนไหน เกรซก็เลยเอาตัวเองออกมา”
“...”
“เหมือนพี่เขตนั่นแหละ พี่ก็เอาตัวเองออกจากเกรซเพราะคิดว่าเกรซไม่ชอบหน้าพี่”
“จริง”
“ไม่จริงสักหน่อย ถ้าจริงเกรซจะชวนพี่เขตมากินข้าวเหรอ” ถึงตอนแรกจะรู้สึกผิดที่ตบหน้าพี่เขต ไปๆ มาๆ ก็เริ่มเห็นใจเขามากกว่าเรื่องที่ถูกนอกใจนั่นแหละ “เกรซถามได้ไหมว่าทำไมพี่เขตถึงขยาดผู้หญิง”
เขาชะงักมือที่กำลังตักข้าวต้มเข้าปาก พอเงยหน้ามองฉันเขาก็นิ่งไปทันที “พี่ไม่อยากเล่า”
“อ๋อ ไม่เป็นไรค่ะ เกรซเข้าใจ”
“แล้วเราล่ะ ทำไมถึงอยากได้ผู้ชายทรงเสี่ย”
“เกรซเบื่อที่จะทำงาน เลยอยากหาเสี่ยเลี้ยงดูค่ะ” ตอบตรงเลยนะ ตอบตรงๆ จนพี่เขตถึงกับขมวดคิ้ว “แต่ไม่ใช่ไปเป็นเมียน้อยเมียเก็บนะคะ เห็นแบบนี้เกรซก็เลือกนะ”
“ทำงานมันไม่ดีตรงไหน?”
“ไม่ใช่ไม่ดีค่ะ แค่เหนื่อย”
“เหนื่อยก็พัก” พี่เขตตอบพลางเอาส้อมตักยอดอ่อนทานตะวันลงจาน สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะไม่กินมันใช่ไหมล่ะ ถึงจะติดฟันก็แคะออกได้ไง ของอร่อยพี่เขตต้องห้ามพลาดดิ “อย่าไปเป็นของเล่นของคนรวย”
“เพราะเกรซคิดเหมือนพี่เขต ก็เลยสองจิตสองใจ” อย่างเสี่ยภาคเนี่ยตรงสเปกฉันที่สุด พอจะทำให้เขารับเลี้ยงดูปูเสื่อ ฉันเชื่อว่าตัวเองทำได้ง่ายมากเลยนะ ติดตรงที่ว่าคำพูดของคุณพีชอบเข้ามารบกวนจิตใจตลอดมันก็เลยทำให้ฉันคิดไม่ตก
“เฮ้ย! พี่เขตนี่หวา มากับเจ๊เกรซได้ไงเนี่ย”
จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งขัดบทสนทนาของเราสองคน จะเป็นใครไม่ได้ถ้าไม่ใช่โจ้ เด็กวิศวะไฟฟ้ารุ่นน้องพี่เขตและเป็นเพื่อนสนิทของเบียร์ เด็กคนนี้ชอบทีเล่นทีจริงกับฉันยังไงล่ะ บอกแล้วไงว่าฉันน่ะไม่ชอบหมาเด็กแบบเขา โจ้กร้านโลกจะตายไป ไม่ใช่สไตล์ที่ฉันชอบเลยสักนิดเดียว
“ไม่ติดว่าพี่เขตขยาดชะนี คิดว่ามาแอบเดตกันนะ อิอิ”
“ดึกแล้ว มึงไม่กลับห้อง”
“ไปแข่งรถมาอะดิ หิวเลยมาหาไรลงท้อง นั่งด้วยนะครับ” พี่เขตพยักหน้า โจ้จึงเลือกดึงเก้าอี้และทิ้งตัวลงนั่งข้างฉัน เด็กบ้าคนนี้ก็จัดการสั่งข้าวเองกับข้าวเองอะไรเองหมดทุกอย่าง “พี่เขตเลี้ยงหรือเจ๊เกรซเลี้ยงเนี่ย”
“กูเอง”
“ดีเลยจะได้จัดหนักสักหน่อย”
“นายนี่นะ เคยเลี้ยงอะไรพี่เขตบ้างปะ เห็นให้แต่พี่เขตเลี้ยงอยู่ฝ่ายเดียว”
“ก็พี่เขตเป็นรุ่นพี่ผมไงเจ๊ รุ่นพี่ก็ต้องเลี้ยงถูกต้องแล้ว” ฉันเบ้ปากใส่โจ้ที่แยกเขี้ยวใส่ “หรือเจ๊อยากจะเลี้ยงเด็กอย่างผมไว้เป็นเพื่อนสักคนดี ปกป้องได้นะ แล้วก็... ช่วยได้ทุกเรื่อง”
“ฉันไม่สนใจนายหรอก ฝันไปเถอะ!” กระแทกเสียงใส่โจ้ที่หัวเราะชอบใจ เด็กบ้าคนนี้ชอบกวนประสาทฉันเสียจริง ทำให้บรรยากาศการมากินข้าวต้มรอบดึกของฉันต้องพังทลายลง ใครจะไปคิดว่าจะบังเอิญเจอกับเด็กคนนี้อยู่เรื่อยกันล่ะ
“คิดว่าพี่เขตจะไปขับรถชมวิวแถวริมทะเลนอกเมืองนะเนี่ย ไม่อยากจะเชื่อว่าจะมานั่งกินข้าวต้มกับพี่คนแซ่บได้”
“เกรซเลี้ยงเหล้ากู” พี่เขตตอบและขยับจานเล็กน้อยเพื่อให้พนักงานเอาอาหารที่โจ้สั่งมาวางเพิ่ม “ชวนมากินข้าวด้วยก็เลยไม่ได้ไป”
“ปกติพี่เขตขับรถออกนอกเมืองทุกวันเลยเหรอคะ ไปทำไมอะมันไกลไม่ใช่เหรอ?”
“ไปทำใจไง ถามโง่ๆ นะเจ๊เกรซ” พักใจเหรอ...
“เลิกกับแฟนมาสองปี ยังทำใจไม่ได้อีกเหรอ”
“ใครจะไปทำใจได้กันล่ะ ยิ่งมีชะนีมาตามติดด้วยแบบนี้ โอ๊ย! เจ็บนะเว้ย”
“ปากดี หัดหาอะไรยัดเข้าปากหน่อยนะจะได้เลิกพูดมาก” เสมองพี่เขตแลดูเขาเองก็เงียบไปทันทีเวลาพูดถึงคนรักเก่าและไหนจะเรื่องที่เขาขยาดผู้หญิงอีก อันที่จริงพี่เขตอาจจะยกเว้นแค่ฉันหรือเปล่า พี่เขตเคยบอกว่าไม่เคยรังเกียจฉันนี่นา ซึ่งมันดีมาก ตอนแรกคิดว่าเขาจะเกลียดฉันเหมือนที่เขาเองก็คิดว่าฉันไม่ชอบหน้าเขานั่นแหละ “พี่เขตคะ”
“ว่าไง” ดึงสายตาคมให้เงยหน้าสบตากับฉัน
“ไว้ว่างๆ พี่เขตพาเกรซไปทะเลบ้างสิคะ”
“...”
“ตั้งแต่เกิดมาเกรซยังไม่เคยไปสัมผัสน้ำทะเลมาก่อนเลย”
“เชยมาก ไปอยู่ที่ไหนถึงไม่เคยเล่นน้ำทะเล” ฉันกลอกตาขึ้นบนอยากจะยกข้าวต้มร้อนๆ สาดเข้าหน้าเด็กบ้านี่ให้หายปากดีและหายซ่าสักที
“ฉันตัวคนเดียว ไม่มีพ่อและไม่มีแม่ ใครจะพาฉันไปไม่ทราบ”
“อ้าว”
“แค่สู้คนเดียวมาถึงตรงนี้ ถือว่ารอดชีวิตมาได้ก็ดีแค่ไหนแล้ว”
“อ๋อ แบบนี้เจ๊ก็เลยอยากเป็นเด็กเสี่ยให้เสี่ยเลี้ยงดูปูเสื่อ”
“เออ! ขี้เกียจทำงาน เข้าใจปะ อยากนั่งนับเงินและใช้เงินฟุ่มเฟือยแบบไม่ต้องคิดหน้าคิดหลัง” เถียงกับโจ้บอกเลยนะฉันใช้พลังงานโคตรจะเปลือง “เป็นเด็กเสี่ยดีจะตาย”
“ไม่ดีหรอก” โจ้ถึงกับชะงักคำพูดของตัวเองที่กำลังคิดจะเถียงฉันกลับ หันไปมองพี่เขตที่วางช้อนลงบนถ้วยข้าวต้ม เอนตัวไปด้านหลังเล็กน้อยเพื่อหยิบซองบุหรี่กับไฟแช็กวางบนโต๊ะ “เพราะมันแลกกับอะไรหลายอย่าง”
“นั่นก็คือ... ตัวของเจ๊ไง ชอบเหรอ”
“ก็เรื่องของฉันปะ ตัวก็ตัวของฉัน จะไปนอนกับเสี่ยคนไหนก็ได้ที่พร้อมอ้าแขนเลี้ยงดู” ประชดประชันไอ้เด็กนรกคนนี้ ใครจะไปคิดว่าพี่เขตจะคิดจริงจังถึงขนาดทำหน้านิ่วคิ้วขมวด “เลิกพูดเรื่องนี้ได้แล้ว นายทำให้ฉันหมดอารมณ์กินข้าว!”
“พูดจริงพูดเล่น” นั่นไงพี่เขตคิดจริงด้วย
“เกรซแค่ประชดเด็กบ้านี่เฉยๆ ไม่ได้คิดจริงหรอกค่ะ โจ้กวนเกรซก่อนอะ”
“ผมไปกวนอะไรเจ๊ แค่ถามเองนะ เจ๊นั่นแหละที่พูดออกมาน่ะคิดจริงหรือเปล่า!”
หงุดหงิดชะมัดเลยเห็นไหม อุตส่าห์คุยกับพี่เขตดีๆ แล้วโจ้ดันยกประเด็นเรื่องแฟนเก่าของพี่เขตขึ้นมาจนได้ ไหนจะวกมาเรื่องฉันอยากได้เสี่ยเลี้ยงดูอีก ไอ้เด็กคนนี้ต้องฟ้องเบียร์ให้สั่งสอนสักหน่อยแล้วปะ นี่คือเหตุผลไงที่ฉันไม่ชอบหมาเด็ก เป็นแบบเบียร์ก็ไม่เท่าไหร่นะ แบบโจ้บอกเลยนะใครอยากได้ก็เชิญตามสบาย ฉันไม่เอาด้วยคน!
รถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ของพี่เขตขับมาส่งฉันที่หน้าคอนโดในเวลาต่อมาก็เกือบจะตีสองแล้วล่ะ หลังจากแยกย้ายกับโจ้ที่ใครไม่รู้โทรมาหาเขาก็เลยแยกย้ายกันไปซึ่งมันดีมากๆ เลยล่ะ “ลงทางนี้”
“แหะ เกรซลืมอีกแล้ว” ฉันเกือบจะลงไปทางด้านที่มีท่อจนพี่เขตเอามือกันฉันไว้เสียก่อน จึงวางมือลงบนบ่าแกร่งและกระโดดลงมายืนบนพื้น “ขอบคุณนะคะที่มาส่งเกรซแล้วก็เลี้ยงข้าวด้วย”
เป็นการกินข้าวที่โคตรจะมาคุเลยให้ตายสิ!
“พี่เขตขับรถดีๆ นะคะ”
“อืม”
“เอ่อ” ก่อนจะได้เดินเข้าไปในคอนโด ฉันก็หันมามองพี่เขตที่กำลังหยิบหมวกกันน็อกมาสวม อันที่จริงมันดึกแล้วไงตอนเขาพ่วงฉันก็ไม่ได้สวมหมวกด้วย “พี่เขตคงไม่ได้คิดจะไปทะเลตอนนี้ใช่ไหมคะ”
“เปล่า” เขาส่ายหน้า “พี่จะกลับห้อง พรุ่งนี้พี่มีเข้าคลาสเก้าโมง”
“ก็ดีค่ะ ไปตอนนี้ไม่ดีแน่มันดึกแล้วก็อันตรายด้วย”
“...”
“ถึงจะเป็นผู้ชายก็ต้องระวังค่ะ” อันนี้เตือนด้วยความหวังดี เดี๋ยวนี้ไม่มีอะไรแน่นอนหรอกนะไม่ว่าจะหญิงชายหรือเพศที่สามก็ต้องระวังตัวด้วยกันทั้งนั้น “คืองี้นะคะพี่เขต”
[50%]
---------------------------------------------------
