บทที่ 8 วิศวะเกลียดรัก :: CHAPTER 3 ส้มพีช & สีแดง [100%]
เขย่าแขนคนข้างกายเงยหน้าสบตากับพี่เขตด้วยแววตาเว้าวอน อย่างน้อยก็มีพี่เขตที่อยู่ข้างๆ ช่วยแก้ปัญหาหน่อยเถอะ ฉันอยากจะบ้าตายลืมไปเสียสนิทว่าวันนี้เป็นวันแห่งชาติหรือประเพณีไทยที่สืบทอดกันมาตั้งแต่สมัยโบราณ ทุกคนถึงได้จัดหนักจัดเต็มกันขนาดนี้ เมื่อกี้ที่ฉันมองกลุ่มคนเดินผ่านไปก็นึกในใจ ‘ทำไมปะแป้งแบบนั้น’ พอออกมาปุ๊บ สมองนี่เหมือนถูกบีบรัดแรงๆ เกิดอาการปวดหัวจี๊ดๆ ขึ้นมาทันที
“กว่าจะถึงบาร์ เกรซยับแน่เลยค่ะ”
“งั้นเอางี้” พี่เขตดูเหมือนจะคิดออก ซึ่งฉันสติแตกแล้วบอกแค่นี้ “พี่จะไปส่งเกรซที่ทำงานเอง รอรับด้วย”
“จะดีเหรอคะ?”
“แล้วจะเอายังไง หรือมีวิธีที่ดีกว่านี้” ส่ายหน้าไปมาจนพี่เขตถอนหายใจ เขาหยิบกุญแจไขเบาะรถหยิบผ้าคลุมหนึ่งผืนบางๆ สีครีมส่งให้ฉัน “ผูกเอวไว้”
ฉันรีบทำตามที่พี่เขตพูดอย่างว่าง่าย จากนั้นพี่เขตก็หยิบหมวกกันน็อกแบบเต็มใบสวมลงศีรษะให้พร้อมกดชิลด์หน้ากากใสลงปิดให้เสร็จสัพ
“แล้วพี่เขตล่ะคะ เดี๋ยวก็โดนสาวป้ายหน้าหรอก หล่อขนาดนี้”
“ไม่มีใครกล้าหรอก”
“รู้ได้ยังไงคะ”
“คอยดู”
เอาจริงปะ ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ! พี่เขตพาฉันออกจากห้างที่นั่งซ้อนมอเตอร์ไซค์ของเขาโดยมีผ้าบางๆ ผูกเอวปิดเรียวขาซึ่งกระโปรงทรงเอที่สวมมันสั้นกุดเลยล่ะ ฉันกอดเอวพี่เขตแน่น ท่ามกลางฝูงชนที่สาดน้ำกันอย่างคึกคัก ตอนแรกฉันคิดว่าตัวเองจะถูกสาดน้ำจนเสื้อนักศึกษาสีขาวเปียกชุ่ม จึงลอบมองผู้คนที่กำลังกรีดร้องสุดเสียงเมื่อเห็นความหล่อของพี่เขต ต่างพากันแย่งมาปะแป้งเขารวมไปถึงผู้ชายที่เดินมารุมฉันพร้อมฉีกยิ้มกว้าง
“ไม่เล่นครับ” น้ำเสียงเย็นยะเยือกยิ่งกว่าน้ำที่สาดกันไปมาถูกเอ่ยราบเรียบ เล่นเอาทุกคนที่ล้อมรถอยู่ถึงกับชะงักกันเป็นแถบๆ “พวกเราต้องไปทำงาน”
แล้วก็ได้ผลนะ... ทุกคนถึงกับถอยกู่เพราะน้ำเสียงของพี่เขต ฉันไม่เห็นหรอกนะว่าสีหน้าของพี่เขตเป็นยังไง รู้แค่ว่าตอนนี้รถของพี่เขตหลุดออกมาจากโซนหน้าห้างและบิดคันเร่งเพื่อพาไปส่งคอนโดโดยไม่เปียกสักนิดเดียว สุดยอด!
“พี่รอตรงนี้”
“ขึ้นไปรอบนห้องก็ได้นะคะ เกรซเกรงใจเผื่อพี่เขตรอนาน”
“ไม่เป็นไร พี่รอที่ล็อบบี้ก็ได้”
“ถ้างั้นเกรซขอเวลายี่สิบนาทีค่ะ”
พี่เขตบอกไล่หลังอีกว่าไม่ต้องรีบ แต่จะไม่รีบได้ยังไงกันในเมื่อชวนพี่เขตขึ้นมาที่ห้องเขาก็ไม่ยอมขึ้นมา ดังนั้นจะให้เขามารอโดยที่ฉันทำตัวเอ้อระเหย ชิลๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่ได้ เพราะพี่เขตต้องนั่งรอก็เลยรีบขึ้นมาถึงห้อง ฉันจัดการอาบน้ำเพียงแค่วิ่งผ่านน้ำเท่านั้น ตัวก็ไม่ได้เหม็นอะไรมากหรอกค่อยกลับมาอาบตอนเลิกงานที่บาร์เป็นพอ
ฉันดูมือถือไลน์กลุ่มพนักงานที่บาร์โดยมีคุณพีเป็นหัวหน้า บอกว่าให้แต่งตัวตามสไตล์ เซ็กซี่และเชื่อว่าวันนี้ลูกค้าน่าจะเยอะน่าดู ดังนั้นฉันจึงเลือกสวมบราเซียสีดำห่อหุ้มหน้าอกหน้าใจคัพดีและทับด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนถึงข้อศอก เอาชายเสื้อผูกเหนือใต้ราวนม อวดเอวคอดกิ่วและจิวสะดือตัวอักษร G เป็นคำนำหน้าชื่อฉันเอง เสร็จก็หยิบกางเกงซับในสีดำมาสวมและตามด้วยกางเกงยีนส์ขาสั้นชายรุ่ย ผมสีน้ำตาลแดงก็มัดแกละสองข้าง แต่งหน้าไม่นานก็ลังเลที่จะเลือกลิปสติกสีใหม่ที่ได้มาสองอัน หนึ่งอันซื้อมาด้วยตัวเองและอีกอัน...
‘สีนี้ก็เหมาะ’
ใบหน้าหล่อเหลาของพี่เขตตอนบอกว่าสีส้มพีชมันเหมาะกับฉัน เล่นเอาฉันลังเลพอควรเนื่องจากฉันไม่เคยทาลิปสติกสีนี้มาก่อน พี่เขตซื้อมาให้ลองขนาดนี้ไม่ลองไม่ได้แล้ว ไหนจะทาลิปกลอสด้วยคงสวยน่าดูแล้วมันก็จริงด้วยทุกคน
“สีสวยชะมัด”
นี่ไม่ใช่เวลามาชมตัวเองว่าสวยอยู่นะเกรซ ต้องรีบแล้ว คุณพีเร่งบอกว่าจะเรียกประชุมด่วนก่อนจะเปิดบาร์ วันนี้ดูเหมือนจะเปิดเร็วกว่าปกติด้วยซ้ำ ฉันจึงกวาดของใช้ส่วนตัวลงกระเป๋าสะพายหยิบรองเท้าผ้าใบเสริมส้นมาสวมแทน ออกจากห้องก็วิ่งกระหืดกระหอบมาหาพี่เขตที่นั่งตวัดขาไขว่ห้าง เอามือซ้ายเท้าคาง มือขวาก็ไถมือถือดูอะไรบางอย่าง ฉันไม่รู้หรอกนะว่าพี่เขตดูอะไร จากสีหน้าแล้วเดาได้ยากสุดๆ บอกได้แค่นี้
“เสร็จแล้วเหรอ?” เหมือนพี่เขตจะรับรู้การมาของฉัน เขาผละใบหน้าจากมือถือ หัวคิ้วของพี่เขตแทบจะชนกันทันทีจากการขมวดคิ้ว หนำซ้ำสายตาคมยังลอบมองตั้งแต่หน้าจรดปลายเท้า “ชุดนี้”
“ก็วันนี้ฟรีสไตล์นี่คะ บาร์เลยให้แต่งยังไงก็ได้”
“โป๊” คำตอบของพี่เขตทำเอาฉันเลิกคิ้วขึ้นพลางหลุบสายตามองเรือนร่างของตัวเอง
“ไม่โป๊นะคะ ปกติ”
“โป๊มากและไม่ปกติ” ร่างสูงลุกขึ้นยืนพลางขมวดคิ้วจนแทบจะผูกกันเป็นโบว์ “ในสายตาของพี่”
“แต่สายตาของเกรซมันปกติทุกอย่างค่ะ เกรซเป็นสาวบาร์ชงเหล้านะจะให้แต่งตัวธรรมดาไม่ได้” แล้วจู่ๆ พี่เขตมาสนใจการแต่งตัวของฉันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน! “เกรซไม่มีเวลามาเถียงกับพี่เขตเรื่องแต่งตัวไปทำงานนะคะ”
“...”
“รบกวนไปส่งเกรซทีนะๆ จะสายแล้ว” ยกมือพนมไว้กลางอกเพื่อขอร้องให้พี่เขตพาฉันไปส่งที่บาร์ให้รอดปลอดภัยทีเถอะ เขาก็ถอนหายใจเล็กน้อยและเดินนำฉันออกไปที่รถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คู่ใจของเขา “พี่เขตมีทางลัดที่จะไม่ทำให้เราสองคนโดนน้ำสาดไหมคะ”
“มี”
“ขอบคุณนะคะ พี่เขตน่ารักกับเกรซที่สุดเลย” ฉันเอ่ยปากชมพี่เขตและฉีกยิ้มสดใส จนพี่เขตส่ายหน้าไปมาเล็กน้อย เมื่อเห็นฉันก้าวขาขึ้นซ้อนท้ายและสอดแขนโอบเอวสอบแน่น “มีพี่เขตอยู่ด้วยแล้วอุ่นใจจัง”
“...”
“เกรซถือว่าเราสนิทกันแล้วนะคะ ถึงพี่เขตจะไม่ได้ตกลงก็เถอะ”
พี่เขตหันมามองฉันแวบหนึ่ง บอกให้ฉันสวมหมวกกันน็อกแต่ก็นะฉันไม่มีทางสวมมันเด็ดขาด ผมฉันอุตส่าห์ทำจนสวยขืนสวมทับก็ต้องไปนั่งทำผมใหม่น่ะสิ พอพี่เขตเห็นว่าฉันไม่สวมหมวกกันน็อกเขาก็ไม่ได้มีท่าทีบังคับอะไร พาฉันไปส่งที่บาร์และไปทางลัดที่ว่าไร้ซึ่งผู้คนที่กำลังสาดน้ำกันอย่างสนุกสนาน
ลอบมองใบหน้าหล่อเหลาด้านข้าง เส้นผมสีดำปลิวไสวทำให้เห็นหน้าพี่เขตชัดเจนมากขึ้นแม้กระทั่งสันกรามของเขา ฉันไม่อยากจะบรรยายความหล่อของพี่เขตหรอกนะว่าพี่เขาหล่อจริงๆ หล่อมากเลยด้วย แถมนิสัยก็ค่อนข้างดี ดูเขาจะค่อนข้างเห็นใจคนรอบข้างมากขึ้นหรือเปล่า ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเมื่อก่อนพี่เขตเป็นคนยังไง ตอนที่เขาอยู่กับฉันน่ะ... เขาโคตรใจดีเลย ใจดีมากๆ และที่สำคัญเวลาเห็นพี่เขตอยู่ด้วยฉันรู้สึกอุ่นใจยังไงบอกไม่ถูก
เสียอยู่อย่างเดียวจริงๆ นะ ‘พี่เขตเป็นอะไรกับคนเก่าหนักหนาวะ’ งง เลิกกับแฟนเก่ามาได้สองปี ยังจะไปนึกถึงอีกทำไมกัน ในเมื่อแฟนเก่ามีใหม่ได้ทำไมพี่เขตจะมีใหม่ไม่ได้กันล่ะ แต่ในขณะเดียวกันที่ทำให้ฉันหงุดหงิดอีกก็คือความรู้สึกเศร้าๆ ที่ออกมาทางสายตาของเขาบางครั้ง มันก็ไม่ได้ผิดอะไรหรอก มันคงโอเคสำหรับพี่เขตมากเพราะเป็น ‘เรื่องสำคัญ’ กับใจของพี่เขตไม่มากก็น้อย
----------------------------------------
