บทที่ 9 วิศวะเกลียดรัก :: CHAPTER 4 เมื่อมีปัญหา คนสวยก็พร้อมช่วยแก้ [50%]
Khet Hate #4
เมื่อมีปัญหา คนสวยก็พร้อมช่วยแก้
“เกรซ ถามจริงนะ หนุ่มวิศวะคนนั้นแฟนเธอหรือเปล่า?”
“ใช่ที่ไหนกันล่ะคุณพี ถ้าใช่เกรซจะโหยหาอยากได้เสี่ยไปเลี้ยงดูทำไม”
“ทำไมเขามาที่บาร์เกือบทุกวัน”
“ก็เพราะว่าพี่เขากับเกรซเราสนิทกันไงคะ” ฉันตอบคุณพีที่ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์คิดเงิน ตอนนี้เสียงเพลงดังกระหึ่มไปทั่วทั้งบาร์ เนื่องจากลูกค้าแน่นร้านตั้งแต่เปิดจนถึงตอนนี้ที่ใกล้จะห้าทุ่ม คุณพีจึงบอกว่าให้เวลาอีกยี่สิบนาทีในการจัดเก็บร้าน เนื่องจากลูกค้าเริ่มทยอยกลับกันไปแล้ว คุณพีใจดีให้พนักงานไปเล่นน้ำกันริมถนนซึ่งทุกคนสนุกกันมากยกเว้นฉันที่ไม่อยากเปียกก็เลยมาช่วยเก็บร้าน ส่วนพี่เขตก็นั่งสูบบุหรี่มองไปยังท้องถนนนั่งมองพวกพี่ๆ พนักงานสาดน้ำกัน “จริงสิ!”
“อะไรของเธอ ตกใจหมด” คุณพีถึงกับยกมือทาบบนตำแหน่งอกซ้ายของตัวเอง “อย่ามาลวนลามฉันอีกนะ”
“ไม่แล้วค่ะ” ตอนนั้นที่ยังไม่รู้ว่าคุณพีชอบผู้ชาย ฉันอ่อยเขาหนักมากกว่าจะรู้ตัวก็โดนด่า ‘เลิกฝันถึงเสี่ย เพราะฉันไม่ใช่เสี่ยที่เธอตามหา แต่เป็นเพื่อนสาว’ เท่านั้นล่ะ โลกของฉันก็พังทลายเหมือนถูกหินหนักๆ ทุ่มใส่หัว “คุณพียังไม่มีใคร ไปจีบพี่เขตสิคะ”
“จะบ้าหรือไง! เขาแมนทั้งแท่ง”
“ใช่ที่ไหนล่ะคะ พี่เขตเขาชอบผู้ชาย เพื่อนเขาบอกมา”
“หือ”
“จริงๆ พี่เขตชอบผู้ชายค่ะ พี่เขาขยาดผู้หญิงด้วย”
“แต่ไม่เห็นเขาขยาดเธอเลย”
“นั่นก็เพราะ... เราสนิทกันแล้วไงคะ เป็นเพื่อนสาวกัน วันนี้นะพี่เขตยังซื้อลิปสติกใหม่ให้เกรซ แล้วก็เลือกสีชุดชั้นในให้ด้วย” คุณพีได้ฟังถึงกับทำหน้าเหยเกเอามือเท้าเอวตัวเอง
“นี่เอาจริงดิ ให้เขาไปช่วยเลือกสีชุดชั้นในเนี่ยนะ”
“ทำไมล่ะคะ ก็พี่เขตเขาเป็นเกย์”
“แน่ใจนะเกรซ”
“แน่ค่ะ ก็เพื่อนพี่เขาพูดขึ้นมาเอง ไม่งั้นเกรซจะมั่นใจได้ยังไง”
“แล้วเคยถามเขาสักคำยัง?”
ถามเหรอ... ฉันขมวดคิ้วพลางยกมือเกาศีรษะ “ไม่เคยค่ะ”
“นั่นไง แล้วถ้าเขาไม่ใช่เล่าเกรซ”
“เกรซมั่นใจว่าพี่เขตน่ะใช่แน่นอน ไม่งั้นคุณพีก็ลองไปจีบพี่เขาดูดิ”
“ถ้าฉันโดนเขาต่อยขึ้นมา เธอรับผิดชอบนะเกรซ” เอิ่ม คุณพีบอกมาแบบนี้ฉันก็ชักไม่แน่ใจแล้วดิ แต่ไม่ๆ เกรซ พี่เขตน่ะชอบผู้ชายแน่นอน ถึงจะไม่เคยถามยังไงซะพี่เขตก็ต้องใช่แน่นอน ฉันมั่นใจ!
“สมมุติพี่เขตไม่ได้ชอบผู้ชาย ทำไมเขาถึงไม่ปฏิเสธเพื่อนเขาล่ะคะ เห็นนั่งนิ่งไม่หือไม่อือด้วย แสดงว่าจริงไง”
“มันก็จริงแหะ”
“ใช่ไหมคะ” ถึงพี่เขตจะเป็นผู้ชายที่ค่อนข้างเย็นชา สุขุมและดูอึนๆ ซึนๆ ก็เถอะ เรื่องแบบนี้ถ้าไม่จริงนะคนเราก็ต้องด่ากราดเพื่อนแล้วว่า ‘กูไม่ได้ชอบผู้ชาย’ แล้วที่สำคัญเหตุผลที่ขยาดผู้หญิงอีก ข้อนี้คือถึงทำให้ฉันมั่นใจไงว่าพี่เขตน่ะเป็นเกย์แท้ๆ “เฮ้อ ถึงจะได้ทิปเยอะวันนี้ต้องหยุดงานสองวัน ก็ไม่รู้จะไปไหนเลยนะคะ”
“วันหยุดทั้งทีเงินที่หามาได้ก็เอาไปใช้บ้างสิ จะทำงานทุกวันงกไปไหน”
“คิดถึงเสี่ยภาคด้วยนะคะ ไม่มีคนมาให้ถลุงกระเป๋าเงิน”
“เสี่ยกลับเหนือ เห็นว่าไปติดต่อเรื่องที่ดินเดี๋ยวก็กลับ” ถึงว่าหายหน้าไปเลย “อีกอย่างเสี่ยภาคย้ายมาอยู่ที่นี่ถาวร ยังไงเขาก็ต้องมานั่งที่บาร์อยู่ดีนั่นแหละ ไม่ต้องห่วงว่าถุงเงินถุงทองจะหาย”
ปกติถ้าเป็นวันหยุดฉันก็คงนอนขึ้นอืดอยู่ห้องนั่นแหละ เหมือนให้ร่างกายได้พักผ่อนพักฟื้นเต็มที่หลังจากทำงานดึกๆ ดื่นๆ มานาน ดังนั้นตั้งใจว่าวันหยุดฉันจะนอน นอนแล้วก็นอนมันทั้งวันนั่นแหละ ฉันยืนคุยกับคุณพีสักพักก็ขอตัวกลับก่อนดีกว่า ในเมื่อร้านใกล้จะปิดแล้วอีกอย่างฉันเองก็ไม่ชอบเล่นน้ำสงกรานต์ด้วย ไม่อยากเปียกและไม่อยากป่วย ดังนั้นพอหยิบของส่วนตัวออกจากล็อกเกอร์ในห้องเปลี่ยนชุด ฉันก็เดินออกมาหาพี่เขตที่ยืนพิงเบาะรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ สูบบุหรี่มองไปยังกลุ่มพี่พนักงานที่เล่นสาดน้ำกันอย่างสนุกสนาน เห็นว่าเล่นได้ถึงเที่ยงคืนเลยนะเนี่ย
“กลับกันเถอะค่ะ”
“อืม” พี่เขตทิ้งกรองบุหรี่ลงบนพื้นและใช้ปลายรองเท้าขยี้จนแหลก จากนั้นก็ขึ้นคร่อมรถมอเตอร์ไซค์ที่ขับออกจากบาร์ แต่ไม่วายก็ถูกพี่ๆ พนักงานทั้งชายและหญิงดักหน้า
“ไม่เล่นนะคะ เกรซอยากกลับห้องแล้ว”
“อะไรกันเกรซ วันนี้สงกรานต์ทั้งทีนะ ไม่ปล่อยให้รอดหรอก!”
ซ่า~
น้ำเย็นถูกสาดเข้ามาที่ตัวของฉันเต็มๆ เป็นผลให้พี่เขตเองก็เปียกไปด้วย ฉันน่ะไม่เท่าไหร่แต่พี่เขตนี่สิ หน้าตึงเหมือนฉีดโบท็อกซ์มาสักร้อยเข็มก็ว่าได้ พี่พนักงานต่างกู่เข้ามาปะแป้งฉันจนหน้าแทบเยิน สุดท้ายพี่เขตจึงเร่งเครื่องและขับออกมาทันที ทว่าดูเหมือนพี่เขตจะลืมไปเสียสนิทว่าควรไปทางลัด จะให้ย้อนกลับก็คงไม่ทันแล้วสินะ
“ทนหน่อยนะ”
“ค่ะ” ฉันกระชับแขนที่กอดเอวสอบแน่น กว่าจะผ่านพ้นกลุ่มวัยรุ่นที่ดักหน้าดักหลัง สาดน้ำเล่นจนตัวของฉันสั่นเล็กน้อย อาจจะเพราะนุ่งน้อยห่มน้อยด้วยจึงทำรู้สึกหนาวสั่นขึ้นมาเสียดื้อๆ บวกกับอากาศตอนกลางคืนด้วยแล้ว พี่เขตเหมือนรับรู้ว่าฉันหนาวเขาก็เลยจอดรถข้างทางอีกแค่นิดเดียวก็ถึงคอนโดแล้ว พอเห็นว่าพี่เขตลงจากรถฉันก็มึนงงทันทีกับการกระทำของเขาที่ถอดเสื้อช้อปวิศวะออกและคลุมตัวให้ฉันพร้อมติดกระดุมให้เสร็จสัพ “ดะ เดี๋ยวพี่เขตหนาวนะคะ”
“บอกตัวเองเถอะ” พี่เขตติดกระดุมเม็ดบนเสร็จก็เอื้อมมือมาประคองแก้ม ใช้ปลายนิ้วโป้งที่ร้อนระอุปาดแป้งตรงหางตาให้ฉันเบาๆ “นุ่งน้อยห่มน้อย”
“...”
“เดี๋ยวก็เป็นหวัดจนได้”
เสื้อยืดสีขาวรัดรูปเปียกจนแนบผิวเนื้อ สำคัญคือเห็นร่างกายของพี่เขตค่อนข้างชัด พี่เขตหุ่นแน่นมากและล่ำสุดๆ เป็นผู้ชายที่พอเสื้อแนบเนื้อแล้วเห็นหุ่นไม่ชัดยังแซ่บขนาดนี้ ทำไมนะพี่เขต ทำไมถึงไม่หาผู้ใหม่มาดามใจล่ะคะ! จะเก็บหุ่นตัวเองเอาไว้ให้ใครดูกัน อิจฉาผู้ชายคนนั้นในอนาคตเลยนะเนี่ย
ผู้ชายบ้าอะไรเปียกน้ำยังดูหล่อ ขนาดผมไม่ได้เซตโดนน้ำปรกหน้าผากก็ยังดูดี... ฉันเคยมองพี่เขตหล่อนะ แต่พอได้ใกล้ชิดกัน ได้เห็นหลายมุมมองของเขาพูดได้คำเดียวว่าพี่เขตแม่งหล่อจริงเว้ยทุกคน! ถึงได้เสียดายมาถึงตอนนี้ไง ไม่ดิ จะเสียดายทำไม ต่อให้พี่เขตจะเป็นยังไงเรื่องใส่ใจคนรอบข้าง เรื่องที่เขาใจดีกับฉัน มันกลบสิ่งที่เขาเป็นไปเสียหมด ใช่ว่าชอบเพศเดียวกันแล้วจะดูไม่ดี สำหรับฉันแล้วต่อให้พี่เขตจะเป็นยังไงเขาก็คือผู้ชายที่โคตรของโคตรจะใจดีเสมอต้นเสมอปลาย
“ขึ้นห้องก่อนไหมคะ เผื่อพี่เขตอยากกินอะไรอุ่นๆ เกรซจะได้ชงให้”
“ไม่เป็นไร” มาถึงคอนโดในสภาพเหมือนหมาตกน้ำ หมายถึงตัวเองนะยกเว้นพี่เขต “พี่จะกลับห้อง”
“งั้นเสื้อ...”
“ใส่ไปก่อน เสื้อเชิ้ตโดนน้ำสาดมันบาง เห็นไปถึงไส้แล้ว” พี่เขตดันมือฉันที่กำลังจะปลดกระดุมเพื่อเอาเสื้อช้อปคืนเขา “ขึ้นไปอาบน้ำสระผม เดี๋ยวไม่สบาย”
“ค่ะ ขอบคุณนะคะ” ฉันยกมือโบกให้พี่เขตที่หยิบหมวกกันน็อกขึ้นมากำลังจะสวม ถ้าหากไม่มีมือของฉันรั้งแขนเขาเอาไว้เสียก่อน “เอ่อ ถึงห้องส่งข้อความบอกเกรซหน่อยได้ไหม”
“...”
“ไม่เป็นไรค่ะ งั้นเกรซไปก่อนนะ”
แล้วทำไมจะต้องทำหน้าตึงใส่ฉันตลอดเลยล่ะเนี่ย เฮ้อ ฉันน่ะมันไม่เคยจำจริงๆ ชอบจุ้นจ้านกับพี่เขตอยู่เรื่อย อย่างน้อยพี่เขตอยากทำอะไรก็ปล่อยให้เขาทำดีกว่าไปบังคับเขานี่นา พอแยกย้ายกันไปฉันก็ขึ้นห้องมาอาบน้ำสระผม สวมเพียงแค่เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวเดียวไม่ได้สวมบราหรือแพนตี้เวลาใกล้จะนอน ยืนเอานิ้วเคาะบนถังเครื่องซักผ้าที่กำลังปั่นเสื้อช้อปของพี่เขตเนื่องจากเสื้อสีกรมท่าถูกสีของแป้งหลากหลายเปรอะเปื้อนเป็นคราบๆ หากไม่รีบซักฉันคิดว่ามันคงจะซักออกยากแน่
ติ๊ง~
ระหว่างที่ยืนไถดูคลิปสงกรานต์ที่คนถ่ายมาลง มีข้อความเด้งขึ้นมาและเป็นคนที่ไม่ได้เพิ่มเพื่อน พอกดเข้าไปดูรูปโปรไฟล์ก็ต้องขมวดคิ้วเนื่องจากเป็นรูปมือของผู้ชายที่จับมือใครบางคนอยู่ แต่มือนั่นค่อนข้างมองออกยากเนื่องจากถูกมือใหญ่โตกุมจนมิด พอเล็งอ่านชื่อดีๆ ก็... “พี่เขต!”
อุทานออกมาด้วยน้ำเสียงตกใจ ฉันรีบกดรับเพื่อนและดูข้อความที่พี่เขตส่งมาอย่างทันท่วงที
Khet :: พี่ถึงห้องแล้ว
Khet :: อาบน้ำสระผมยัง
รอยยิ้มเปื้อนบนใบหน้าขณะที่โน้มตัวเท้าแขนบนเครื่องซักผ้าแอ่นก้นเล็กน้อย จึงพิมพ์ข้อความตอบโต้กับพี่เขต
Grace :: เรียบร้อยแล้วค่ะ พี่เขตรอดปลอดภัยดีนะคะ
Khet :: จะว่ายังไง
Grace :: คงโดนสาวปะแป้งเพลินเลยสิคะ อิอิ
Khet :: พี่ไปอาบน้ำก่อน
Grace :: งั้นเกรซบอกฝันดีก่อนนะ
พี่เขตอ่านข้อความและไม่ได้ตอบกลับ นั่นทำให้ฉันถึงกับอมยิ้มออกมา ตอนที่ถามก็ทำเป็นไม่ยอมพูดยอมจาอะไร ตกใจเหมือนกันนะเนี่ยที่พี่เขตยังอุตส่าห์แอดเพื่อนมา ทำการเปลี่ยนชื่อเป็น P’Khet เรียบร้อย เครื่องซักผ้าก็ดังร้องระงมเพื่อบอกว่าปั่นแห้งเสร็จเรียบร้อย แถมกลิ่นที่ฉันใช้ปรับเสื้อเป็นกลิ่นที่หอมหวานแบบสุดๆ สำหรับตากในร่มก็ยังคงหอมไม่มีกลิ่นเหม็นอับ แต่โดนแดดสักหน่อยก็คงจะดีนะ
“ยังไงก็ต้องเอาเสื้อไปคืนพี่เขต”
[50%]
----------------------------------------------------
