บทที่ 17 เบี้ยล่าง

ฉันกระพริบตาถี่ลืมตารับแสงยามเช้าที่เริ่มแยงตา ความเจ็บกลางกายวิ่งแล่นจี๊ดเข้ามาให้แทบขยับตัวไปไหนไม่ได้ มันเจ็บกว่าตอนที่เสียพรมจรรย์ครั้งแรกทั้งยังรู้สึกปวดเนื้อปวดตัวตามเรือนร่างโดยเฉพาะข้อมือตรงที่ถูกมัดด้วยสายเข็มขัด

แต่ฉันไม่แปลกใจเลยทำไมสภาพถึงได้ออกมาสะบักสะบอมเพราะไอบ้าที่ยืนสูบบุหรี่ที่ระเ...