บทนำ
"ไม่เคยมีใครปฏิเสธฉันได้เท่าเธอเลย" ร่างสูงกดเสียงต่ำทุ้ม ขณะที่มือหนาก็บีบแน่นขึ้นกว่าเดิม
"ถ้างั้นก็จำไว้ให้ดี ฉันชื่อน้ำอิง คนที่ปฏิเสธนายคนแรก ท่องให้ขึ้นใจซะ"
บท 1
"พ่อแม่ ~" เสียงฉันตะโกนลั่นบ้านพร้อมกับแบกกระเป๋าหนึ่งใบเดินออกมาหาแม่นอกบ้าน เมื่อเห็นคุณนายน้ำหวานที่กำลังสวีทหวานกับกำนันพลหน้าบ้านก็รีบวิ่งไปแทรกกลางความรักของคู่รักสูงวัยที่ได้ตำแหน่งเป็นพ่อกับแม่ของฉันพ่วงไปด้วย
"ออกไปให้ห่างจากสามีฉันเลยแกน่ะ" ใบหน้าของฉันถูกผลักออกให้พ้นจากเส้นกั้นของกำนันพล ด้วยฝีมือของภรรยาเขาหรือแม่ของฉันนั้นแหละที่เล่นใหญ่เกินเบอร์
"ลูกจะไปแล้วนะ ขอกอดลาหน่อยก็ไม่ได้" ฉันขมวดคิ้วยุ่ง ปกติฉันกับแม่หยอกล้อกันเป็นประจำ ถามว่าได้นิสัยมาจากใครบอกเลยว่าคุณนายน้ำหวานร้อยเปอร์เซ็นต์
"แล้วไม่ลืมอะไรแล้วใช่ไหม?" กำนันพลเอ่ยถาม
"ไม่แล้วค่ะ ลืมก็ค่อยซื้อใหม่ มีพ่อรวยซะอย่าง"
"โตจนหมาเลียก้นไม่ถึงแล้วยังจะแบมือขอเงินพ่อกับแม่อีก" นั้นไงคุณนายน้ำหวานเริ่มอาละวาดแล้ว
"ก็กำลังจะเข้ากรุงเทพไปทำงานแล้วไงคะคุณนายขา เดี๋ยวพอไม่อยู่แล้วจะรู้สึก ชิ"
"รู้สึก รู้สึกอะไรย่ะ"
"รู้สึกคิดถึงลูกไง"
"ไม่มีทางหรอก ฉันออกจะดีใจจะได้สวีทกับผัวเต็มที่ไม่มีคนขัด"
"จ้า หวานสมชื่อไปเลยจ้า"
"แล้วไม่เปลี่ยนใจให้พ่อไปส่งเหรอ พ่อขับไปถึงกรุงเทพได้นะ" กำนันพลพูดขึ้นมาหลังจากที่นั่งฟังเงียบ ๆ อยู่นาน
"ไม่ค่ะ นั่งรถยนต์เมื่อยจะตายกว่าจะไปถึง ไปกับเครื่องบินดีกว่าหนึ่งชั่วโมงก็ถึงแล้ว"
"แล้วติดต่อปลายฝนแล้วใช่ไหม?" ปลายฝนเพื่อนซี้ของฉันเอง คนที่จะมารับฉันที่สนามบินและขออาศัยอยู่ด้วยเพราะเด็กบ้านนอกแบบฉันไม่เคยเข้ากรุงแต่ยังดีที่มีเพื่อนล่วงหน้าไปก่อนแล้ว
"เรียบร้อยค่ะพ่อ คุยกันทุกวัน ไม่ต้องห่วง"
"อืม งั้นก็ตั้งใจทำงาน ว่าง ๆ ก็กลับมาหาพ่อด้วย" กำนันพลอ้าแขนมากอดแน่น เป็นครั้งแรกที่ฉันจะออกนอกบ้านแบบจริง ๆ จัง ๆ แม้ลึก ๆ จะรู้ว่าพ่อเป็นห่วงมากแค่ไหนแต่ตอนนี้ฉันเรียนจบแล้วจำเป็นต้องเติบโตขึ้นเพื่อทำงานหาเงินเข้าสู่วงจรการทำงานแบบจริงจังเหมือนคนอื่นเสียที
"อย่าลืมพาลูกเขยมาแนะนำฉันด้วย" สลับไปกอดคุณนายน้ำหวานก็ได้ยินเสียงกระซิบข้างหู ก่อนที่จะตามมาด้วยเสียงกระแอมของกำนันพลที่ดังขึ้นพร้อมกับถกเสื้อให้เห็นปืนที่เหน็บเอว
"ถ้าไม่อยากให้มันกินลูกปืนก็ลองดู"
"ลูกจะไม่มีผัวเพราะพ่อนั้นแหละ" แม่ฉันส่ายหัวเบา ๆ ใครก็รู้ว่ากำนันพลหวงลูกสาวมากแค่ไหน แต่คนกรุงเทพดันไม่รู้นี่สิ ถึงเวลาของฉันแล้วล่ะ… -,-
"ไปแล้วนะ ถึงแล้วจะโทรหา" ใช้เวลาร่ำลาชายหญิงวัยกลางคนอยู่หลายนาทีฉันก็รีบออกเดินทางไปสนามบิน โดยที่มีคนขับรถของพ่อมาส่งและใช้เวลาอีกสองชั่วโมงบินตรงมายังดินแดนเมืองหลวงที่มีผู้คนมากมายมารวมตัวกันหาเช้ากินค่ำในเมืองแห่งนี้ หนึ่งในนั้นก็คงมีฉันที่กำลังจะเริ่มตันใช้ชีวิตที่นี่เป็นวันแรก
ณ สนามบิน 21:30
ทันทีที่มาถึงฉันก็หาทางออกจากประตูทางออกของสนามบิน ก่อนที่จะเห็นยัยปลายฝนเพื่อนรักยืนรอโบกมือหยอย ๆ อยู่ก่อนแล้วจึงรีบลากกระเป๋าวิ่งไปหาพร้อมกับกอดกันกลมด้วยความที่ไม่ได้เจอกันถึงสี่เดือน
"คิดถึงแกมาก แต่เอ้ะ…แกสวยขึ้นนะเนี่ย" ฉันผละกอดออกจากเพื่อนสาว ยืนสำรวจความเปลี่ยนไปของเพื่อนที่เต็มไปด้วยของประดับดูดีเพียงไม่กี่เดือนยัยเพื่อนรักของฉันเปลี่ยนไปเยอะมากเลยทีเดียว
"แกก็สวยขึ้นเหมือนกัน"
"แล้วนี่ใครเหรอ หล่อจัง…" แล้วสายตาก็ดันเหลือบเห็นชายชุดดำที่ยืนไม่ห่างจากเพื่อนรัก หน้าตาดีและวางมาดอย่าบอกนะว่ายัยฝนมีแฟนแล้ว?
"เอ่อ…" เลิ่กลั่กแบบนี้ฉันว่าต้องใช่
แต่ทว่า…
"ขอโทษครับนายหญิง แต่เราต้องรีบไปแล้วครับ" สรรพนามที่ผู้ชายคนนั้นเรียกเพื่อนทำให้ฉันเบิกตากว้างแล้วเลิกคิ้วมองเพื่อน นายหญิง เพื่อนฉันมีศักดิ์เป็นถึงนายหญิงของใครกัน
"มะ หมายความว่ายังไงยัยฝน"
"ตอนนี้ฉันไม่มีเวลาอธิบายให้แกฟัง ไว้ถึงห้องฉันจะเล่าทุกอย่างให้ฟังนะ แต่ฉันอยากบอกแกไว้ว่ามันอาจจะมีเรื่องที่น่าตกใจกว่านี้อีก แกเตรียมรับมือไว้หน่อยก็ได้นะ" มีอะไรที่น่าตกใจไปกว่านายหญิงอีกหรือ…
"ผมถือกระเป๋าให้ครับคุณน้ำอิง"
"เชิญครับ"
"รีบไปเถอะแก…" ฉันเดินตามยัยปลายฝนด้วยความงุนงง ระหว่างทางก็เขย่าแขนเพื่อนอยากรู้ความจริงตลอดเวลาแต่ยัยปลายฝนก็ไม่ยอมพูดอะไร มีแต่จะส่งยิ้มแห้ง ๆ ให้ฉัน
จนมาถึงที่พักในค่ำคืนนี้…
"วะ ว่าไงนะ แกเป็นนายหญิงของมาเฟีย" หลังจากที่ได้ฟังหัวเรื่องเกริ่นนำของยัยปลายฝนทำเอาฉันอดไม่ได้ที่จะตกใจถามเสียงดัง คราวแรกที่เห็นขบวนชุดดำที่มารับฉันพร้อมกับยัยปลายฝนคิดว่าคงไม่ใช่คนธรรมดาแต่ก็ไม่คิดว่าจะเป็นถึงมาเฟียแถมเพื่อนยังมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งและสัญญาการแต่งงานที่สลับซับซ้อนจนฉันงง
"มีเรื่องแบบนี้อยู่ด้วยเหรอเนี่ย สังคมกรุงเทพน่ากลัวจริง ๆ" เรื่องของยัยปลายฝนนับเป็นเรื่องที่เปิดหูเปิดตาของฉันให้กว้างขึ้นได้ดีเลยทีเดียว ที่นี่มันเริ่มน่ากลัวขึ้นมาบ้างแล้ว ความคิดที่จะหาแฟนหายวับไปกับตา อยู่เป็นโสดตามคำสั่งของกำนันพลตามเดิมน่ะดีที่สุดแล้ว
"ไม่ต้องสนใจเรื่องของฉันหรอก เอาเรื่องของแกดีกว่า ตกลงว่าแกจะมาทำงานที่นี่ใช่ไหม?"
"ก็สมัครงานไว้แล้วแหละ พรุ่งนี้จะไปสัมภาษณ์ ฉันขอพักที่นี่ก่อนนะไว้หาที่พักใหม่ได้แล้วฉันจะรีบย้ายออกไป"
"แกก็อยู่ที่นี่ไปเลยสิ เพื่อนคุณดีแลนเป็นเจ้าของโครงการด้วย"
"ไม่ได้หรอก ที่นี่มันคอนโดผัวแกนี่ ลำพังจะให้ฉันจ่ายค่าเช่าจ่ายไม่ไหวหรอก หรูขนาดนี้เงินเดือนทั้งเดือนไม่รู้จะพอหรือเปล่า"
"งั้นแล้วแต่แกละกัน แต่อย่าลืมนะว่าแกมีฉัน อยากให้ฉันช่วยอะไรบอกได้ทุกอย่าง"
"จ้า ~"
วันต่อมา
ฉันแต่งตัวออกจากคอนโดแต่เช้าเพราะวันนี้มีนัดสัมภาษณ์งานที่สมัครเอาไว้หลายสัปดาห์ที่แล้ว และโชคดีที่โดนเรียกตัวสัมภาษณ์จึงได้โอกาสเข้ามาทำงานในกรุงเทพพร้อมสัมภาษณ์งานเสียเลย
บริษัทเครือเดรโก
ตึกสูงระฟ้าใจกลางเมืองหลวงที่ฉันใช้เวลาเดินทางครึ่งชั่วโมงก็มาถึง ไม่รอช้าที่จะพกความมั่นใจเต็มเปี่ยมตรงเข้าไปด้านในบริษัทตั้งมั่นว่าวันนี้ฉันต้องได้งาน
"ฉันมาสัมภาษณ์งานค่ะ" สิ่งแรกที่ทำคือติดต่อพนักงานต้อนรับตรงทางเข้า ข้างนอกที่ว่าหรูแล้วพอเข้ามาได้ดูดีกว่าด้านนอกเสียอีก
"เชิญชั้น 15 ค่ะ"
"ขอบคุณค่ะ" ฉันยิ้มรับแล้วจะเดินไปขึ้นลิฟต์ ทว่าในขณะนั้นเสียงของคนที่ฉันไม่คิดจะเจอกลับได้เจอก็ดังขึ้นให้ต้องเงยหน้ามอง
"น้ำอิง!!!"
"ยัยฝน!?" เพื่อนรักของฉันอีกแล้ว
"อย่าบอกว่านี่บริษัทผัวแก?" เพราะปลายฝนบอกว่าเป็นเลขาของสามีกำมะลอที่ชื่อดีแลนอะไรนั้นแปลว่าที่นี่ก็ต้องเป็นบริษัทของเขาอะไรมันจะบังเอิญและโชคดีไปกว่านี้…
"ตกลงแกได้สัมภาษณ์งานของบริษัทนี้เหรอ"
"อืม…ชั้น 15"
"ดีเลยแก ฉันจะได้มีแกเป็นทั้งเพื่อนสนิทและเพื่อนร่วมงานแล้ว"
"ถ้าฉันสัมภาษณ์ติดนะ" โชคดีสุด ๆ เลยก็ว่าได้ ถ้าสมัครงานติดก็คงจะโชคดีกว่านี้
"แกทำได้อยู่แล้ว แต่ตอนนี้ฉันต้องรีบเข้างานแล้ว ไว้เดี๋ยวฉันจะแวะไปหานะ"
"โอเค เจอกัน ~" เราสองคนแยกกันส่วนฉันรีบกดลิฟต์ไปชั้น 15 นั่งรอหน้าห้องสัมภาษณ์พร้อมกับคนสัมภาษณ์อีกนับสิบคน คราวแรกว่าจะไม่ตื่นเต้นแต่พอเอาเข้าจริงก็ใจเต้นแรงอยู่เหมือนกัน ยิ่งกดดันอยากได้งานเพราะยัยปลายฝนก็ยิ่งตื่นเต้นเข้าไปใหญ่ ครั้งสุดท้ายที่รู้สึกแบบนี้ก็คงจะเป็นตอนที่มีป๊อปปี้เลิฟตอนเด็กละมั้ง
บทล่าสุด
#65 บทที่ 65 ต้าวแฝดเจอาร์ (บทพิเศษ 3) จบ
อัปเดตล่าสุด: 7/1/2026#64 บทที่ 64 บ่อน้ำตาตื้น (บทพิเศษ 2)
อัปเดตล่าสุด: 7/1/2026#63 บทที่ 63 เหนือความคาดหมาย (บทพิเศษ 1)
อัปเดตล่าสุด: 7/1/2026#62 บทที่ 62 ครอบครัวเจอาร์
อัปเดตล่าสุด: 7/1/2026#61 บทที่ 61 ทิ้งอดีต
อัปเดตล่าสุด: 7/1/2026#60 บทที่ 60 คลั่งรัก NC20+
อัปเดตล่าสุด: 7/1/2026#59 บทที่ 59 ไม่มีสิทธิ์
อัปเดตล่าสุด: 7/1/2026#58 บทที่ 58 ใจอ่อน
อัปเดตล่าสุด: 7/1/2026#57 บทที่ 57 กลมกลืน
อัปเดตล่าสุด: 7/1/2026#56 บทที่ 56 แบบทดสอบ
อัปเดตล่าสุด: 7/1/2026
คุณอาจชอบ 😍
สูตรรักศาสตราจารย์
ในวันที่คุณหมอออกเวรตอนเช้า แล้วเพิ่งจะคล้อยหลับไปไม่ทันได้หนึ่งชั่วโมง เสียง ปัก ปัก จากข้างห้องดังจนหัวเตียงเธอแทบจะคลอนตาม ด้วยความโมโห หมอปรางถึงขั้นเอากระดาษที่เขียนด้วยลายมือหมอ ไปแปะไว้ที่หน้าห้องข้างๆ
"ตำน้ำพริก กรุณารองครกด้วยค่ะ"
พร้อมคำสาบแช่งเล็กๆ น้อยๆ
"สาธุ ขอให้มันอักเสบ หรือไม่ก็ให้เตียงมันหักไปซะจะได้ไม่ต้องเสียงดัง"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
"คุณไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล เชิญห้องตรวจหนึ่งค่ะ"
"ตุ่มคล้ายสิวหรือหนองขึ้นที่โคนอวัยวะเพศใช่ไหมคะ"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
"ฉิบหายแล้วแกนังปราง มีเรื่องกับใครไม่มี นั่นน่ะหรือตาบ้าข้างห้องแกอ่ะ"
"อื้อ แกรู้จักหรือ"
"เรียกว่าทั้งมหาวิทยาลัยใครบ้างไม่รู้จักเขาดีกว่า"
"ตอนนั้นฉันอยู่ไม่เห็นรู้จัก"
"ก็แก มันสนใจอะไรรอบตัวบ้าง นั่นน่ะ อาจารย์วิทย์ รองศาสตราจารย์ไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล กำลังจะได้เป็นศาสตราจารย์อยู่รอมร่อ จนเขาว่ากันว่าจะเป็นศาตราจารย์ที่หนุ่มและหล่อที่สุด ที่สำคัญเขาเป็นอาจารย์อยู่คณะนิติศาสตร์ ฉิบหายไหมคราวนี้"
"ฉิบหายล่ะ"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
จอมยุทธ์เจ้าสำราญกับแม่นางกระบี่ไร้ใจ
คนหนึ่งชอบหยอกเย้า อีกคนชอบตอกกลับ จากการร่วมทางอย่างไม่เต็มใจ ทั้งสองกลับต้องเผชิญเรื่องราวในยุทธภพด้วยกัน ตั้งแต่เหล่าจอมยุทธ์ผู้หยิ่งผยอง ไปจนถึงกฎเกณฑ์ที่ไม่เป็นธรรมต่อสำนักเล็ก
ยิ่งเดินทาง กู้ฉางเฟิงยิ่งมองเห็นบาดแผลที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย็นชาของนาง ส่วนไป๋รั่วหลีก็เริ่มพบว่า บุรุษเจ้าสำราญผู้นี้ไม่ได้มีดีแค่ฝีมือและวาจาชวนหงุดหงิด แต่ยังรู้จักเคารพการตัดสินใจของนาง ไม่คิดครอบครองหรือบังคับให้นางเปลี่ยนแปลงตัวเอง
ทว่า สำหรับสตรีที่รักอิสระยิ่งกว่าชีวิต การเปิดใจให้ใครสักคนกลับยากยิ่งกว่าการรับมือกับยอดฝีมือ และสำหรับบุรุษที่ไม่เคยคิดผูกมัดตัวเอง การรักใครโดยไม่เหนี่ยวรั้งอาจเป็นบทเรียนที่ยากที่สุด
เมื่อจอมยุทธ์เจ้าสำราญต้องรับมือกับแม่นางกระบี่ไร้ใจ ศึกครั้งนี้ผู้ใดจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ก่อนกัน ระหว่างคมกระบี่ที่ไร้ความปรานี กับหัวใจที่เริ่มหวั่นไหวโดยไม่รู้ตัว?
อุบัติรักเพียงเมียราตรีเดียว
เพียงราตรีเดียว…เธอกลายเป็นผู้หญิงที่เขาเหยียบย่ำด้วยเงินหนึ่งใบ เพียงราตรีเดียว…เขากลายเป็นพ่อของเด็กชายคนหนึ่ง โดยไม่เคยรู้เลยว่าตนเองมีเลือดเนื้ออยู่บนโลกนี้
ขวัญแก้วเคยเชื่อว่าความอ่อนโยนในคืนนั้นเป็นเรื่องจริง จนกระทั่งเช้าวันต่อมา ปริญ ธาราปรินทร์ วางเช็คไว้ข้างเตียง พร้อมถ้อยคำที่ทำให้ศักดิ์ศรีของเธอแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี
เธอจากไปพร้อมหัวใจที่แตกสลาย และของขวัญชิ้นเดียวจากค่ำคืนนั้น…คือลูกชายที่เขาไม่เคยมีโอกาสได้รู้จัก
หลายปีผ่านไป เขากลับมาพบเด็กชายหน้าตาเหมือนตนเองราวกับเงาสะท้อน เลือดในกายทำให้เขาอยากทวงสิทธิ์ความเป็นพ่อ แต่บาดแผลในใจของเธอ ทำให้เขาได้รู้ว่า…บางครั้งการมีสายเลือดเดียวกัน ไม่ได้แปลว่าจะมีสิทธิ์ในหัวใจบางครั้งคำว่าขอโทษ ก็สายเกินกว่าจะลบทุกหยดน้ำตา และบางครั้ง ผู้ชายที่เคยใช้เงินซื้อศักดิ์ศรีของผู้หญิงคนหนึ่ง ต้องใช้ทั้งชีวิตพิสูจน์ว่าเขาไม่คู่ควรกับการให้อภัยง่าย ๆ
เขาเคยทำให้เธอหนีไปพร้อมลูก ครั้งนี้เขาจึงต้องเรียนรู้ว่า ความรักไม่ใช่การครอบครอง แต่คือ การยืนรอ…แม้ไม่รู้ว่าเธอจะหันกลับมาอีกหรือไม่
จากราตรีเดียวที่เคยเป็นตราบาป สู่ความรักทั้งชีวิตที่ต้องแลกด้วยน้ำตา การชดใช้ และหัวใจที่ยอมแพ้ต่อกันอย่างแท้จริง
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
แด๊ดดี้คนคูล
"มีสติหน่อยสิแม็กซ์...เราเลิกกันแล้วนะคะ"
เพียงแค่ได้ฟัง ดวงตาคมกริบก็ตวัดขึ้นมองสบตากับเจ้าของคำพูดนั้น ความเข้มแข็ง ความเย็นชาของดวงตาที่ไม่เคยแสดงความรู้สึกใดๆ ก็วูบไหวลงทันที
"ละ ลูกล่ะ เธอจะทิ้งลูกงั้นเหรอ"
"เรื่องนี้เราคุยกันแล้วนะคะ ฉันไม่ได้จะทิ้งลูก หากวันไหนว่าง ฉันสามารถไปรับมิลินได้ แต่ถ้าแม็กซ์เลี้ยงลูกไม่ไหว หลังแต่งงาน..."
"ไม่มีวัน!" เสียงตวาดดังก้องไปทั่วทั้งบริเวณนั้น
"หากจะเลิกกัน ฉันก็ไม่มีวันปล่อยลูกไปอยู่กับเธอ!"
"ฮึก...ฮื่อ...คูมพ่อ มิลินอยากหาคูมพ่อ"
เสียงเด็กผู้หญิงที่ดังอยู่ทางด้านหลัง ส่งผลให้เขาหมุนตัวกลับไปมองที่ต้นเสียงนั้น พบเด็กหญิงผมยาว เจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้ม ที่บัดนี้แก้มทั้งสองข้างเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา
หัวใจคนเป็นพ่อแทบสลาย สัญญาที่ให้ไว้เขาทำให้ลูกไม่ได้ สี่ปีที่ผ่านมา ลูกของเขาไม่เคยมีแม่อยู่ข้างกาย
ในวันพรุ่งนี้ ซึ่งเป็นวันเกิดของมิลินก็เวียนมาบรรจบอีกจนได้
วันพรุ่งนี้ ที่เขาสัญญาว่าลูกจะต้องมีแม่อยู่ข้างกาย แต่ความจริงที่เขารับรู้อยู่แก่ใจ กำลังย้ำเตือนว่า ก้าวสู่ปีที่ห้า ที่มิลินไม่เคยมีแม่เลย!
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
โซ่สวาทร้อนรัก
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”
คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
ทะลุมิติมาเป็นสตรีแดนเถื่อน
ซูจิ่วหนิง อดีตนักกีฬายิงปืนระดับชาติ ไม่คิดยอมก้มหัวให้โชคชะตา เธอจะใช้ฝีมือยิงปืน ไหวพริบทางการค้า และสองมือของตัวเอง พลิกโรงเตี๊ยมซอมซ่อให้กลายเป็นกิจการที่ไม่มีใครกล้าเหยียบย่ำง่าย ๆ ต่อให้ต้องเผชิญเจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพล หนี้สินที่เต็มไปด้วยข้อกังขา หรือเกมสกปรกจากคนที่คิดว่าตนมีอำนาจเหนือทุกสิ่ง เธอก็จะสู้จนถึงที่สุด!
แต่สิ่งที่รับมือยากที่สุดกลับไม่ใช่ศัตรู หากเป็นจ้านถิงเซียว เจ้าพ่อเหมืองทองผู้เย็นชาและคุ้นเคยกับการออกคำสั่ง ชายที่มีทั้งเงิน อำนาจ และความสามารถจะมอบทุกอย่างให้เธอได้…ยกเว้นการบังคับให้เธอรักเขา
เมื่อหญิงสาวไม่ยอมเป็นสมบัติของใคร และชายผู้เคยคิดว่าทุกอย่างซื้อได้ต้องเรียนรู้ที่จะรักโดยไม่ครอบครอง เรื่องราวของหนี้แค้น ธุรกิจ และหัวใจจึงเริ่มต้นขึ้น
เพราะตำแหน่งนายหญิงแห่งแดนเถื่อน ไม่ได้ได้มาจากการยืนข้างเจ้าพ่อ แต่ได้มาจากการสร้างอาณาจักรด้วยมือของตัวเอง!
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
เล่ห์รักซ่อนชู้
“ทำไมจะไม่เกี่ยว ธิชารู้เห็นเรื่องที่ไหมเขามีชู้ แล้วธิชาก็ปิดบังพี่เรื่องนี้…ทำให้พี่เป็นไอ้โง่ถูกไหมเขาสวมเขาให้ แล้วไหนจะลูกของไอ้ชู้นั่นที่ไหมเอามายัดเหยียดให้เป็นลูกของพี่อีก…เพราะฉะนั้นธิชาก็ลองมาปิดบังไหมเขาเรื่องที่เราเป็นชู้กันให้มิดละกัน…ไม่งั้นไหมเขาคงจะเสียใจน่าดู ถ้ารู้ว่าน้องสาวมาเป็นชู้กับผัวตัวเองแบบอย่างนี้..”
“พี่มันเลว…พี่มันชั่ว…ปล่อยนะคะ ธิชาไม่อยากจะให้คนเลวๆอย่างพี่มาแตะเนื้อต้องตัวธิชาอีก…”
“ด่าผัวตัวเองอย่างนี้น่ารักเลยนะ…สงสัยต้องทำโทษสักหน่อยแล้ว…แต่พวกเขาจะสงสัยไหมว่าทำไมเราสองคนถึงได้ออกมานานแบบนี้…”
“พี่ไม่มีวันได้….อื้อ….อือ….อื้อ….ปึก เพี๊ยะ….อย่าทำแบบนี้กับธิชาอีกนะคะ ไม่งั้นอย่าหาว่าธิชาไม่เตือน”
“หึๆ…ชอบแบบตบจูบก็ไม่บอก งั้นเดี๋ยวพี่จัดให้ อยากตบพี่นักใช่ไหมหึ…จุ๊บ….อื้อ….อืม…อือ…”
So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ













