บทที่ 9 ไปส่ง
Chapter08.ไปส่ง
“ไง~ ทำไมมาโผล่นี่วะ” เคย์เดนหันไปถามเจคอปที่เพิ่งเดินเข้ามาใหม่ด้วยสีหน้าเรียบนิ่งผิดปกติที่เขาไม่ทันสังเกตุเห็น
“วาบอกให้มารับ” หนุ่มคณะนิเทศน์ปี 4 ตอบกลับ สายตาจ้องมองอีกคนที่ยืนนิ่งไม่รู้เรื่องราวด้วยแววตาคาดโทษ
“เอ่อ งะงั้นวากลับก่อนดีกว่า” นาวาที่รู้ชะตากรรมของตัวเองหันไปหยิบกระเป๋ามาสะพายมาไว้ในมืออย่างว่าง่าย
“พี่เคย์วาฝากไปส่งยี่หน่อยสิ” ใบหน้าจิ้มลิ้มหันไปขอร้องเคย์เดนด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ ฟังจากน้ำเสียงของเจคอปแล้ว เธอไม่กล้าที่จะเสี่ยงเอาเพื่อนขึ้นรถไปด้วยหรอกนะ
“แล้วทำไมเราไม่ไปส่งเอง?” เคย์เดนยักคิ้วถาม ปั้นหน้าทำเป็นไม่รู้สึกอะไร ทั้งๆที่ในใจแอบยิ้มอยู่เพราะดีใจที่จะมีโอกาสใกล้ชิดกับผู้หญิงที่เขาเริ่มมีความสนใจขึ้นมา
“กะก็ ห้องวากับห้องยี่คนละทางกันอะ ไม่อยากให้พี่คอปขับวนไปมา”
“…..” ยู่ยี่มองหน้าเพื่อนด้วยความไม่เข้าใจ เพราะนาวาเมาหรือเปล่าถึงได้ขอให้เคย์เดนไปส่งเธอ ทั้งๆที่เขากับเธอเคยมีประเด็นกันมาก่อน
“อืม ก็ได้ เดี๋ยวไปส่งให้” ร่างสูงของหนุ่มลูกเสี้ยวไทยยอมตอบรับอย่างว่าง่าย โดยไม่คิดที่จะสงสัยอะไรในความสัมพันธ์ของนาวากับเจคอปเลยแม้แต่น้อย
เนื่องจากสองคนนี้ชอบตัวติดกันอยู่แล้วละมั้ง เขาถึงได้คิดว่าเป็นเรื่องปกติที่นาวาจะขอให้เจคอปมารับแทนที่จะเป็นพี่ชายแท้ๆอย่างนาวินที่มักจะทำงานหามรุ่งหามค่ำจนไม่มีเวลามาสนใจน้องสาวตัวเองอยู่บ่อยๆ
“เยี่ยม งะงั้นวาไปก่อนนะคะ ไว้เจอกันนะยี่” นาวาหันไปบอกลาเพื่อนสาวก่อนจะเดินตัวแข็งออกไปกับเจคอป
ปล่อยให้ยู่ยี่ที่เริ่มมึนหัวจากฤทธิ์ของค็อกเทลต้องตกอยู่ในสถานการณ์ยากลำบากเพียงลำพัง
“พี่ไม่ต้องไปส่งก็ได้ค่ะ เดี๋ยวยี่กลับเอง” เธอหันไปบอกเขา ดวงตากลมโตแดงก่ำมองใบหน้าหล่อเหลาของอีกคนเพียงแวบเดียวเท่านั้น
เหตุการณ์วันนั้นยังคงไม่จางหายจากใจเธอไปไหน มันน่าอาย การที่เธอไปสารภาพรักกับเขาในสภาพเฉิ่มเชยแบบนั้น ยู่ยี่เพิ่งเข้าใจก็วันนี้แหละว่ามันน่าขายหน้าแค่ไหน
“เธอจะกลับเองในสภาพแบบนี้เนี้ยนะ?” เคย์เดนเท้าเอวมองคนตรงหน้าที่ยกค็อกเทลแก้วสุดท้ายดื่มลงคอไปพร้อมกับพินิจพิจารณาถึงชุดที่เธอใส่
เขามั่นใจว่าถ้าปล่อยให้เพื่อนของลูกพี่ลูกน้องสาวกลับเอง เธออาจจะไม่ถึงห้องก็เป็นได้ แต่งชุดล่อแหลมซะขนาดนี้ ขนาดเขาเอง….ยังเผลอกลืนน้ำลายลงคอเอื้อกใหญ่ไปกับขาขาวๆนั่นเลย
อึก….ปึก!
แก้วค็อกเทลทรงสวยถูกวางลงบนเคาท์เตอร์บาร์เสียงดัง เนื่องจากแก้วนี้คือ Martini ค็อกเทลสำหรับคนคอแข็ง ซึ่งแก้วนี้ยู่ยี่ไม่ได้เป็นคนสั่ง แต่นาวาสั่งเอาไว้ ด้วยความที่สถานการณ์มันพาไป หญิงสาวจึงคว้าแก้วนั้นมายกดื่มรวดเดียวจนหมด ทำให้ระบบประสาทถูกทำลายไปมากขึ้น เป็นผลให้หญิงสาวเมามากกว่าเดิมไปโดยปริยาย
“ทำมะ….จะมาสนใจอะไร ไม่ชอบฉันไม่ใช่เหรอ ไม่จำเป็นต้องไปส่ง อึก”
สรรพนามที่เปลี่ยนไปทำเอาร่างแกร่งชะงักค้าง คิดไม่ถึงว่าอีกคนจะพูดตรงๆออกมาแบบนี้ ยู่ยี่ดูเปลี่ยนไปมาก ตั้งแต่วันนั้น เธอดูสวยขึ้น กล้าพูดกล้าทำ ทำเอาร่างสูงรู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมาก คาดไม่ถึงว่าอีกคนจะมีปฎิกิริยาแตกต่างจากเดิมนับตั้งแต่โดนเขาปฎิเสธไปวันนั้น
หึ…..ที่เธอเปลี่ยนไปทั้งหมด เหตุผลก็คงมาจากเขาสินะ :)
“พูดดีๆหน่อย ฉันเป็นรุ่นพี่เธอนะ” ใบหน้าหล่อตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ จริงๆก็รู้แหละว่าเพราะเธอเมา ถึงได้กล้าพูดแบบนั้นออกมา
“หึ พี่แค่ปีเดียว ทำไมต้องพูดดีกับคนที่ใจร้าย” แม้คำพูดจะฟังดูรู้เรื่อง แต่ทว่าสมองของยู่ยี่กลับเต้นตุบๆ ปวดหัวไปหมด แววตาเริ่มพร่ามัวเล็กน้อย ใบหน้าแดงระเรื่อเหมือนคนเป็นไข้
“คงฝังใจกับคำพูดของฉันมากเลยสินะ ถึงได้เป็นเอามากขนาดนี้” เคย์เดนแสยะยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ
ต้องขอบคุณตัวเองชะมัดที่สามารถเปลี่ยนเเปลงยัยเฉิ่มให้เป็นสาวแซ่บแบบนี้ได้ เท้าแกร่งสาวเข้ามาใกล้ร่างเล็ก ที่ยืนโอนเอนอยู่หน้าบาร์ ก่อนจะโน้มใบหน้าหล่อเหลาทำเอาสาวใจละลายมานักต่อนักลงมาใกล้ๆร่างเล็กที่ดูสวยขึ้นผิดหูผิดตาอย่างจงใจ
“นะนี่! จะทำอะไร” ยู่ยี่สะดุ้งเฮือก รู้สึกตกใจอยู่ไม่น้อยที่จู่ๆเคย์เดนก็โน้มตัวลงมาหาเธอ จนจมูกเกือบชนกันอยู่แล้ว
หัวใจดวงเล็กเต้นแรงขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆจากร่างสูงลอยเข้ามาปะทะจมูกน้อย จนยู่ยี่เผลอหลงใหลไปกับความหล่อสมาร์ทของอีกคนอยู่หลายวินาที
“อยากมองเธอใกล้ๆ รู้ไหมว่าตัวเองสวยขึ้นมาก…..หึ”
“เธอเปลี่ยนแปลงตัวเองเพราะอยากให้ฉันชอบเหรอ?”
สองมือหนาถือวิสาสะโอบเอวบางเอาไว้หลวมๆ ตอนนี้ทั้งสองดูแนบชิดกันมาก ร่างบางคาดไม่ถึงว่าจะถูกอีกคนจู่โจมแบบนี้ ตามประสาคนเจ้าชู้ ตอนนี้เขาเริ่มสนใจเธอขึ้นมากเป็นเท่าตัว
ใบหน้าเนียนใส จมูกโด่งดูรั้นตอบรับกับปากอวบอิ่มน่าจูบ ทำให้เคย์เดนรู้สึกอยากเชยชิมคนตรงหน้าเป็นอย่างมาก ทั้งๆที่วันนี้เขาตั้งใจจะหยุดพักช่วงล่างแท้ๆ แต่เหยื่ออันน่าโอชะขนาดนี้มายืนอยู่ตรงหน้าทั้งที มีหรือเสือร้ายอย่างเขาจะยอมปล่อยไปง่ายๆ
“ฮะฮ่าๆๆๆๆ โอ้ย ตลก”
ใบหน้าหล่อเหลาหุบยิ้มลงแทบไม่ทัน เมื่ออีกคนหลุดหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง ความมั่นใจที่ว่าหญิงสาวเปลี่ยนไปเพราะตัวเองเริ่มหดหายไป เขาไม่เข้าใจว่าเธอขำอะไรด้วยซ้ำ
“เธอ!? ขำอะไร?”
“หึ อย่าสำคัญตัวไปหน่อยเลย ที่ฉันเปลี่ยนแปลงตัวเองเพราะฉันอยากทำ ไม่ใช่เพราะคนเจ้าชู้อย่างนายหรอกนะ หล่อกว่านี้มีเกลื่อนเมือง ทำไมจะต้องสนใจด้วย”
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์ของเหล้า หรือเป็นเพราะหนังสือพัฒนาตัวเองที่เธออ่านมากันแน่ ถึงทำให้หญิงสาวกล้าที่จะพูดใส่หน้าอีกคนไปแบบนั้น จริงอยู่ที่เธอเคยชอบเขา แต่วันนั้นเธอเองก็รู้สึกเสียใจและเสียความมั่นใจเป็นอย่างมาก เพราะคำพูดของเคย์เดนที่จงใจไม่ไว้หน้าเธอ ต่อหน้าคู่ขาของเขา
คงไม่แปลกหากยู่ยี่มีความคิดที่อยากเอาคืนเขา
“นี่เธอ!?” เคย์เดนได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับพูดไม่ออก
ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าพูดใส่เขาแบบนี้…
พรึ่บ!
“อะอ๊ะ!”
มือหนากระตุกแขนเล็กเข้ามาหาตัว ส่งผลให้คนที่สติสัมปชัญญะไม่เต็มร้อย เซล้มไปซบอกแกร่งอย่างไม่ทันตั้งตัว
ตอนนี้เคย์เดนกำลังรู้สึกเสียหน้ากับคำพูดของร่างเล็กและมันทำให้เขารู้สึกอยากสั่งสอนอะไรเธอสักอย่าง!
“ปะปล่อยนะ!”
ร่างเล็กดิ้นเร้าๆอยู่ในอกแกร่ง ตอนนี้สองแขนของเขากอดรัดเธอเอาไว้ด้วยความโมโหเล็กน้อย ที่อีกคนดูเหมือนจะไม่ได้ชอบเขาแล้ว แต่เขากลับกำลังรู้สึกสนใจเธอขึ้นมาซะอย่างนั้น
รู้สึกเสียหน้าชะมัด!!
“ปล่อยก็โง่สิ กลับ! ฉันจะไปส่งเอง” ปากหนายื่นคำขาดก่อนจะลากยู่ยี่เดินไปยังชั้นจอดรถด้วยความทุลักทุเลเพราะอีกคนดูเมาอยู่ไม่น้อย
“อื้อ ปะปวดหัว” น้ำเสียงหวานครางออกมาในระหว่างเดินทาง ซึ่งเคย์เดนก็ไม่ได้สนใจเเต่อย่างใด
ตอนนี้ใบหน้าหล่อมีแต่ความร้ายกาจแบบไม่คิดปกปิด เสือร้ายมีโอกาสได้อยู่กับเหยื่อสองต่อสองแบบนี้ ถ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้นคงไม่ใช่เขา……
ฟึ่บ!
เสียงมือหนาเปิดประตูรถคันหรูของตัวเอง
“เข้าไป” เขาหันมาบอกเธอ
ยู่ยี่เห็นแบบนั้นก็จำต้องเดินเข้าไปนั่งด้านในอย่างเลี่ยงไม่ได้ ตอนนี้เธอปวดหัวมากจริงๆเหมือนมันจะระเบิดออกมา คงปากเก่งแข็งข้อกับเขามากไม่ได้แล้ว ต้องยอมให้คนอย่างเขาไปส่งก่อนเพื่อความปลดภัยของตัวเธอด้วย
ปึง!
ร่างสูงแสยะยิ้มหลังจากที่เห็นอีกคนยอมตนเองอย่างว่าง่าย แถมเธอยังดูเมามาก ยิ่งง่ายต่อการที่เขาจะจัดการอะไรๆอีกหลายอย่าง ตอนแรกเขาก็ว่าจะไม่อะไรกับเธอแล้วนะ แต่ดูจากลักษณะที่เปลี่ยนไปของอีกคน ทำให้เคย์เดนรู้สึกเหมือนอยากได้เธอมากจริงๆ ถ้าวันนี้เขาไม่ได้เอายัยนี่…..
ก็อย่ามาเรียกเขาว่าเคย์เดนเลย!!
