บทที่ 55 รอยยิ้ม [เทรย์-อลิน]

เฮ้ย!!!

ว๊าย!!!

ว้าย!!!

ไม้เท้าหัวสิงโตลอยละลิ่วเมื่อผู้มาเยือนก้าวเท้าเข้ามายังบ้านพักส่วนตัวของกูเรี่ยน เจ้าของโรงแรมมิรา รวมทั้งเกาะอาร์ซาลัน เกาะที่มีลักษณะคล้ายสิงโตหมอบ เทรย์ใช้ตัวกำบังอลินและรับไม้เท้านั้นไว้ได้ทัน ราวกับคอยตั้งรับไว้อยู่ก่อนแล้ว ส่วนอธิก็โอบกอดปกป้องไนท์

“ไม่รอให้ฉันตายไปก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ