บทที่ 10 ของใคร
กรามแกร่งของภูตะวันขบแน่น มองหนุ่มสาวที่เดินกอดประคองกันออกมาจากคอนโดมิเนียมในช่วงเช้าด้วยดวงตาวาวโรจน์ หลังจากที่เขาเห็นเธอกับคนรักโดยบังเอิญที่โรงพยาบาลเมื่อวานนี้เพราะเขาต้องไปรับยาประจำตัวให้แม่ เขาก็ขับรถตามเธอไปทุกที่จนมาจบที่คอนโดมิเนียมแห่งนี้
จอดรถรออยู่ทั้งคืน ผู้ชายคนนั้นก็ไม่ออกมา จนเช้าถึงได้เห็นหมอนั่นประคองผู้หญิงที่เขารักออกมาด้วย จึงขับรถตามสองคนนั้นอีกครั้ง
จุดหมายปลายทางคือบ้านของเธอ แล้วผู้ชายคนนั้นก็ขับรถกลับไป เขาจึงโทรหาเธอทันที
“แพรวครับ ออกมาหาผมหน่อยสิ ผมอยู่หน้าบ้านคุณ”
แพรวพิลาศเด้งตัวลุกจากที่นอนทันที ก่อนเปิดผ้าม่านดูก็เห็นรถของผู้ชายที่เธอหลงรักจอดอยู่หน้าบ้านจริง ๆ
“เอ่อ ภูมีอะไรหรือคะ แพรวไม่สะดวกออกไปหาค่ะ มีอะไรก็คุยทางโทรศัพท์เลยนะคะ”
เธอสองจิตสองใจว่าจะบอกเขาดีหรือไม่เรื่องที่เธอกำลังจะแต่งงาน แต่ก็กลัวว่าถ้าเขาไปรู้ความจริงจากคนอื่น เขาจะโกรธและพลอยมาแฉเรื่องของเธอกับเขา คราวนี้คงได้เป็นเรื่องใหญ่
“ผมคิดถึงแพรว”
“เอ่อ แพรวก็คิดถึงค่ะ”
“คิดถึงผมจริงหรือครับ แล้วทำไมแพรวถึงไปนอนกับเขาล่ะ ทำไมไม่โทรเรียกให้ผมไปหา”
หญิงสาวเบิกตากว้างตกใจที่เขาเห็นว่าเธอพาคนรักขึ้นคอนโดมิเนียม
“ภูเห็นเหรอคะ”
“ครับ ผมเห็น เห็นตั้งแต่ที่โรงพยาบาลแล้ว กำลังรออยู่เลยว่าเมื่อไหร่แพรวจะบอกความจริงกับผม”
แพรวพิลาศตกใจ ยกมือขึ้นแตะหน้าอก ทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงอย่างหมดเรี่ยวแรง ความแตกหมดแล้ว เหลือเพียงเรื่องเดียวที่ยังคงเก็บเป็นความลับได้อยู่คือพ่อของลูกในท้องเธอเป็นใคร
“แพรวขอโทษค่ะ แพรวเองก็เพิ่งรู้ตัวเหมือนกัน ขอโทษจริง ๆ นะคะภู แต่แพรวต้องแต่งงานกับแปงค่ะ”
คิดเอาไว้ไม่มีผิด ไม่อย่างนั้นทั้งคู่จะเดินออกมาจากร้านตัดชุดวิวาห์ทำไม ไม่น่าเชื่อว่าหมอนั่นจะรีบขอเธอแต่งงาน ทั้งที่ยังดูไม่น่าจะมีวี่แววด้วยซ้ำ ทำอย่างกับว่าหมอนั่นมันทำเธอท้องอย่างไรอย่างนั้น
“หรือว่า ที่ผมเห็นแพรวที่โรงพยาบาล แพรวไปฝากท้อง”
“ค่ะ แพรวท้อง”
“ของใคร”
ภูตะวันถามสวนทันควัน เพราะเขาเองก็มีหวังได้เป็นพ่อของลูกเธอไม่ใช่เหรอ ในเมื่อเขาเองก็ไม่เคยป้องกันเช่นเดียวกัน
“ทำไมถึงถามแบบนั้นคะ”
เธอตอบเขากลับด้วยริมฝีปากสั่นระริก ดวงตาเบิกโพลง สีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด
“ผมก็ไม่ได้ป้องกัน แพรวจะรู้ได้ยังไงว่าเด็กในท้องเป็นลูกของเขา ไม่ใช่ของผม”
“ภูคะ แพรวนอนกับใครช่วงไหน ทำไมแพรวจะไม่รู้คะ ลูกแพรวเพิ่งอายุครรภ์สองเดือน ยังไงก็เป็นลูกของแปงค่ะเพราะช่วงนั้นแพรวนอนกับแปง ยังกังวลอยู่เลยว่าจะท้อง แล้วก็ท้องจริง ๆ”
“เหรอครับ”
ชายในความลับครางรับ สมองคิดทบทวนเรื่องต่าง ๆ ก่อนจะยกยิ้มมุมปากเมื่อมั่นใจว่าอะไรเป็นอะไร
“คืนนี้มาที่คอนโดของผมนะครับแพรว”
“มะ ไม่ค่ะ เราต้องเลิกกันแล้ว แพรวจะไม่ไปหาคุณอีก”
“แต่ผมยังพูดเรื่องของเราไม่จบ ถ้าแพรวไม่มา ผมคงต้องเอาเรื่องนี้ไปพูดกับเขาแทน”
“ภูอย่าทำอย่างนั้นนะ ไหนว่าเราจะคบกันขำ ๆ ถ้าแพรวแต่งงานแล้วภูจะยอมถอยไงคะ ทำไมถึงทำแบบนี้”
ข้อตกลงที่มีร่วมกันถูกพูดย้ำ หากเขาเอาเรื่องนี้ไปบอกปารเมศ เธอต้องโดนจับได้แน่
“ผมถอยแน่ ถ้าผมได้คำตอบที่น่าฟัง คืนนี้มาหาผมนะครับแพรว อีกตั้งเป็นเดือนกว่าคุณจะแต่งงาน ไม่คิดจะสั่งเสียผู้ชายที่กำลังจะสูญเสียคุณไปหน่อยเหรอ ไม่เห็นใจผมบ้างเหรอครับ”
“สั่งเสียเหรอคะ แค่นอนด้วยกันใช่ไหม ถ้าแพรวแต่งงาน คุณจะยอมจบ แบบนั้นใช่ไหมคะ”
“ผมจะยอมจบแน่แพรว แต่ก่อนคุณจะแต่ง คุณต้องมาอยู่กับผมทุกคืน ตกลงไหม”
“คุณสัญญาแล้วนะคะภู”
“ครับ ผมสาบานเลย”
แพรวพิลาศนอนพักด้วยความเพลีย ก่อนจะตื่นมาจัดกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ออกจากบ้านตอนหัวค่ำ
“แพรว นั่นลูกจะไปไหน”
“เอ่อ แพรวจะไปอยู่คอนโดค่ะแม่ จนกว่าจะแต่งงาน”
“ไปอยู่กับแปงเหรอ”
“ค่ะแม่”
มีชื่อว่าที่สามีมาอ้าง พ่อกับแม่คงไม่ขัด
“ลูกจะไปอยู่กับเขาได้ยังไง ยังไม่ได้แต่งงานกันเลยนะ”
คนเป็นพ่อเอ่ยขัด ถึงแม้จะใกล้ถึงวันแต่งงาน แต่ถ้าหอบผ้าผ่อนไปอยู่ด้วยกันก่อน ก็ดูน่าเกลียดอยู่ดี
“พ่อขา แพรวกำลังจะแต่งงานกับแปงนะคะ”
“นั่นสิคุณ ลูกเราท้องกับเขานะ ไปอยู่ด้วยกันเขาเองก็จะได้ดูแลลูกเราด้วย ไปเลยลูก แม่อนุญาต”
“งั้นเจอกันวันแต่งงานที่โรงแรมเลยนะคะแม่ แพรวนัดช่างแต่งหน้าไว้ที่นั่นแล้ว”
“ได้จ้ะลูก เดี๋ยวการ์ดแต่งงานเสร็จ แม่จะโทรบอกให้ลูกกับแปงไปแจกการ์ดนะจ๊ะ”
“เห็นแปงว่าจะแจกเองเฉพาะเพื่อนค่ะ ส่วนผู้ใหญ่เดี๋ยวทางฝ่ายพ่อแม่เขาจะเอาการ์ดไปเรียนเชิญให้ แบบนี้ก็ดีนะคะ ไม่เหนื่อยด้วย ช่วงนี้แพรวอยากนอนทั้งวันเลย”
“ดีลูก ลูกแม่จะได้ไม่เหนื่อย แค่แพ้ท้องก็แย่แล้ว งั้นเจอกันวันแต่งงานที่โรงแรมเลยนะ แม่กับพ่อจะไปรอที่ห้อง”
“ค่ะแม่”
