บทที่ 39 มื้อพิเศษ

“มากินข้าวกันสิ”

แรมเหลือบมองหลานเขยที่เดินเคียงคู่มากับหลานสาวสุดที่รักด้วยแววตามีเลศนัย มุมปากยกยิ้มร้าย ทำปารเมศลอบถอนใจว่าจากนี้ต้องมีเรื่องอะไรให้เขาลำบากอีกเป็นแน่

และเมื่อนั่งลงที่โต๊ะอาหารก็เข้าใจได้ในทันทีว่าอะไรเป็นสาเหตุให้มุมปากของคนแก่มีรอยยิ้มตลอดเวลาทั้งที่ดูไม่ชอบหน้าเขาเอาเสีย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ