บทที่ 40 ขืนอยู่นานกว่านี้คุณน่วมแน่

“ชู่ว ผมง่วง อย่ากวนสิ”

พูดเสร็จก็กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น คนตัวบางที่นอนซุกซบอกแกร่งกลืนน้ำลายลงคอ หัวใจเต้นสะท้านจนปวดหนึบ เขาจึงจูบหน้าผากมนแล้วงึมงำเสียงเบาแต่มันกลับดังก้องในหูเธอ

“อืม หัวใจเต้นแรงขนาดนี้ ต้องการอะไรจากผมกันแน่ หืมโรส”

“ปละ เปล่าค่ะ ฉันแค่ตกใจ”

“เปล่าก็นอน ผมเหนื่อยมาก คืนน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ