บทที่ 42 ไม่ใช่ใครก็ได้ที่ฉันจะนอนด้วย

ผ่านไปสักพัก โรสิตากับบรรณวิชญ์จึงพากันเดินกลับเข้ามาทำงานในสวนอีกครั้ง ปารเมศเหลือบมองภรรยาในนามที่ใบหน้าอิ่มสุขแล้วต้องกัดกรามอีกครั้ง อยากจะขว้างลูกทุเรียนใส่หน้าหล่อ ๆ ของชายชู้ก็ไม่อาจทำได้

เขาเกลียดผู้หญิงแบบนี้ที่สุด สำส่อน มากรัก ใช้รูปร่างหน้าตาและมารยาออดอ้อนให้ผู้ชายมาหลงรักจนแทบจะฆ่ากัน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ