บทที่ 6 โคตรหื่นเลย
ร่างงามขยับกายโยกขย่มหนุ่มหล่ออย่างเอาเป็นเอาตาย ก่อนพายุสวาทจะจบลงเมื่อคนทั้งคู่พุ่งทะยานขึ้นสู่สวรรค์พร้อมกัน
“เก็บกดจากไหนมาครับ โคตรหื่นเลย”
แพรวพิลาศทรุดฮวบทับกายแกร่งอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง มือใหญ่ลูบแผ่นหลังบอบบางชื้นเหงื่ออย่างหลงใหล
แต่คำพูดแทงใจดำทำเธอหงุดหงิด ลุกขึ้นนั่งมองเขาด้วยแววตาเอาเรื่องทั้งที่เขาไม่ได้เป็นต้นเหตุให้เธอรู้สึกแบบนี้สักนิด
“แฟนค่ะ แพรวไม่อยู่ตั้งเป็นเดือน แทนที่จะรีบไปหาแพรวที่คอนโดอย่างทุกทีก็อ้างว่างานยุ่ง พอแพรวไปหาที่ทำงาน กำลังจะเสร็จอยู่แล้วก็มีคนเข้ามาขัด แล้วเขาก็ไล่แพรวกลับ อ้างว่าต้องกลับบ้านเพราะปู่สั่ง นี่ยังไม่ยอมโทรมาเลย”
“อย่าหงุดหงิดเลยนะครับ ผมก็ช่วยแพรวแล้วไง เมื่อกี้ยังไม่เสียวพอเหรอครับ เอาอีกดีไหม”
ภูตะวัน หนุ่มนักเรียนนอกทายาทคนสุดท้องของโรงแรมชื่อดังที่วัน ๆ เอาแต่เที่ยวเตร่ไม่ทำงานทำการเอ่ยปลอบด้วยรอยยิ้มมีเสน่ห์
เขาพลิกกายขึ้นคร่อม ถอดถอนท่อนเนื้อออกจากความสาว ปล่อยให้น้ำรักไหลลงกองบนที่นอนก่อนเอื้อมคว้าทิชชูเช็ดทำความสะอาดให้โดยที่แพรวพิลาศบิดกายและมองสบตาเขาอย่างยั่วยวนตลอดเวลา
“ยั่วเก่งขนาดนี้ สงสัยยังไม่อิ่มจริง ๆ”
ชายหนุ่มโน้มลงบดจูบผู้หญิงที่เขาตกหลุมรักทันทีที่เจอกันในผับ เขาเข้าหาและตามจีบเธออยู่หลายวัน สุดท้ายสาวสวยสุดเซ็กซี่ก็ยอมขึ้นเตียงกับเขา
หลังจากนั้นถึงได้รู้ว่าเธอมีแฟนแล้ว เป็นถึงทายาทคนสำคัญของตระกูลที่ร่ำรวยติดอันดับในไทย แต่เรื่องอะไรที่เขาจะยอมปล่อยมือจากเธอ ในเมื่อเขาเองก็ยังมีสิทธิ
เขายอมเสียศักดิ์ศรีแอบคบหากับเธอ ยอมอยู่ในมุมมืดเพื่อรอเวลาบางอย่าง และคิดว่าเวลานั้นมันคงไม่นานเกินรอเพราะว่าพักหลังมานี้ เธอจะหนีบเขาไปเที่ยวต่างประเทศด้วยแทบทุกครั้งที่ทริปนั้นมีเพียงเพื่อนสนิทในกลุ่มของเธอ
และเมื่อสองเดือนที่แล้ว เธอเพิ่งยอมให้เขานอนด้วยโดยที่ไม่สวมปลอกป้องกัน ทั้งที่เขาแค่ลองขอเธอเล่น ๆ เท่านั้น ด้วยความเป็นจริงแล้วเขาก็ไม่เคยนอนกับใครโดยที่ไม่ป้องกันเช่นกัน
“จะอิ่มได้ไงคะ แพรวไปเที่ยวกับเพื่อนมาเป็นเดือน ๆ รอบนี้ภูก็ไปกับแพรวไม่ได้ กับแปงยิ่งไม่ต้องพูดถึง บ้างาน จะมาหาก็แค่มานอนด้วยแล้วก็ไป นาน ๆ จะค้างคืนด้วยทีหนึ่ง แพรวเบื่อ บางทีแพรวก็อยากได้คนที่เอาใจแพรวมาก ๆ ตามใจแพรวทุกอย่าง ให้แพรวเป็นคนที่สำคัญที่สุด”
“ก็ผมไงครับ ผมให้แพรวได้”
เธอรู้ว่าเขาตามใจและให้เธอสำคัญเป็นที่หนึ่งมาตลอดหลายเดือน ไม่ว่าเธอจะเรียกหาเวลาไหน เขาก็ไม่เคยปฏิเสธ แต่ที่เธอไม่สามารถให้เขาเป็นที่หนึ่งได้เพราะว่าคนรักตัวจริงของเธอเป็นผู้ชายที่เพอร์เฟคชนิดที่ใครก็เทียบไม่ติด แม้แต่คนตรงหน้าก็ตาม
และคนอย่างแพรวพิลาศ ต้องได้สิ่งที่ดีที่สุด ที่ผู้หญิงทั้งโลกต้องอิจฉาเท่านั้น
“ภูก็รู้ ว่าทำไมแพรวถึงยังคบกับแปง”
“แต่เขาให้ในสิ่งที่แพรวต้องการไม่ได้เลยนะ ผมเองก็ไม่ได้สิ้นไร้ไม้ตอก โรงแรมของตระกูลผมก็ทำกำไรมหาศาล ผมมีปัญญาเลี้ยงแพรวได้”
เธอรู้ข้อนั้น แต่ทายาทคนสุดท้ายที่ไม่ได้มีบทบาทสำคัญในกิจการหรือจะสู้คนที่กุมบังเหียนกิจการแทบทุกอย่างของตระกูลอย่างปารเมศ ผู้ชายที่มีสาว ๆ ทั่วประเทศหมายปอง
“แพรวรู้ค่ะ แต่ภูก็น่าจะรู้ว่าทำไมแพรวถึงเลือกแปง”
ภูตะวันกัดกรามกรอด เขาไม่อยากแพ้ให้ผู้ชายคนนั้น แม้ว่าเขาจะมีคู่นอนมากมาย ในตอนนี้ก็ด้วย แต่ผู้หญิงที่เขาต้องการ ทั้งยังอาจทำให้คนในตระกูลยอมรับในตัวเขาที่ไม่เอาไหนได้ ก็มีแต่หญิงสาวแสนสวยที่แก่กว่าเขาสองปีคนนี้เท่านั้น
และไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหน เขาต้องสมหวัง
“ผมยอมแล้ว อย่าหงุดหงิดไปมากกว่านี้เลยนะครับ ขอแค่แพรวไม่ทิ้งผมไป ผมก็พอใจแล้ว”
ออดอ้อนเธอด้วยสายตาหวานเยิ้มชวนใจสั่น ก่อนจะเล้าโลมจนคนตัวบางสุดเย้ายวนหลอมละลายอ่อนระทวย นอนกรีดร้องครวญครางใต้ร่างของเขาทั้งคืน
แพรวพิลาศวิ่งเข้าไปอาเจียนในห้องน้ำตั้งแต่เช้ามืด ปลุกให้คู่นอนตื่นขึ้น
ภูตะวันลุกพรวดไปหาเธอ พร้อมทั้งลูบแผ่นหลังบอบบางเปลือยเปล่าด้วยความตกใจ
“แพรว เป็นอะไรไปครับ”
สาวงามลุกขึ้นยืน หันไปล้างหน้าแปรงฟัน ก่อนจะให้เขาประคองมานอนบนเตียงอย่างเดิม
“คลื่นไส้ค่ะ ไม่รู้เป็นอะไร”
“เมื่อคืนผมทำหนักไปหรือเปล่า ก็แพรวร้องไม่หยุดเลย”
คนอดอยากปากแห้งที่ยั่วยวนเขาทั้งคืนจนได้รับความเสียวซ่านสมใจยกมือขึ้นปิดปาก เมื่อคิดถึงบทรักร้อนแรง น้ำย่อยในกระเพาะอาหารก็ตีวนขึ้นมาอีกครั้ง
“แพรวจะอ้วกค่ะ”
“ไปหาหมอดีไหม ผมพาไป”
“แต่แพรวต้องไปขึ้นเครื่องแล้ว ทริปนี้ไม่อยากเบี้ยว แม่ฝากซื้อกระเป๋าด้วย”
“แต่แพรวป่วยนะครับ จะเดินทางได้ยังไง ช่างมันก่อนเถอะ เดี๋ยวแพรวหายแล้วผมจะพาไปเที่ยวเอง จะอยู่กี่เดือนหรืออยากได้อะไรเท่าไหร่ ผมจะซื้อให้หมด โอเคไหม”
แพรวพิลาศชั่งใจ ก่อนจะพยักหน้ายอมรับเมื่อร่างกายร้องประท้วงว่าไม่ไหวจริง ๆ
“งั้นจะไปหาหมอหรือนอนพักดีครับ”
“นอนดีกว่าค่ะ แพรวยังไหว”
“งั้นนอนนะ เดี๋ยวผมสั่งข้าวมาให้”
