บทที่ 85 สะอิดสะเอียน

เธอกดวางสายพร้อมกับฟาดใบหน้าหล่อเหลาจนหันไปอีกทาง เขาเจ็บจนต้องยกนิ้วหัวแม่มือกดมุมปาก แล้วหันกลับมามองเธอด้วยดวงตาวาวโรจน์

“นี่คุณตบผมทำไมเนี่ย”

“ที่ปล่อยให้ฉันรอสองชั่วโมงไงคะ”

พูดจบก็เงื้อมือขึ้นอีกครั้งแต่คราวนี้เขาคว้าข้อมือของเธอเอาไว้ได้

“อย่าคิดว่าจะตบคนอย่างผมได้เป็นครั้งที่สอง”

“ท...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ