บทที่ 93 ผมใจเต้นเลย

แต่จนแล้วจนรอด ผ่านเที่ยงวันมาแล้ว ปารเมศและโรสิตาก็ยังไม่มีใครยอมลงมากินข้าว ทำรินรดานั่งไม่ติด

“ยาหยี เป็นอะไรครับ พี่เห็นผุดลุกผุดนั่งตั้งนานแล้ว”

ปรินทร์เอ่ยถามเมียรัก ท่าทางลุกลี้ลุกลนดูไม่สมกับเป็นเธอ

“เอ่อ ลูกยังไม่ลงมากินข้าวกันเลยค่ะ ห้องก็ปิดเงียบกริบ น่าจะยังไม่มีใครตื่น หรือยาหยีจ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ