บทที่ 4 EP 03 | กาแฟหรือฉัน
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
“มาแล้วๆๆๆ”
เสียงของฟลินต์ดังขึ้นก่อนที่เจ้าตัวจะเดินมาเปิดประตูให้ฉันเสียอีก
“เคาะขนาดนี้กลัวมันไม่พังหรือไง”
“ก็ฉันร้อนใจนี่”
ปิดร้านเสร็จฉันก็รีบขับรถมาหาเพื่อนรักที่โรงแรมทันที อย่าคิดว่าฉันมีเรื่องงานมาปรึกษาเพราะฉันมาปรึกษาเรื่องผู้ชายนี่แหละค่ะ
ฉันเดินนำเจ้าของห้องไปนั่งลงที่โซฟา ตอนนี้ฟลินต์อยู่ในชุดคลุมอาบน้ำดูเหมือนว่าเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ
“แต่งตัวก่อน” ฟลินต์บอก
วันนี้หลังจากที่แยกกับไมค์ฉันก็เดินกลับไปที่ฝ่ายบุคคลอีกครั้งแต่กลับไม่เจอเคเดนแล้ว จะถามคนอื่นก็ไม่กล้าแค่ฉันตะโกนออกไปว่าจะจีบเขาคนก็มองกันทั้งออฟฟิศแล้ว
แต่ถามว่าอายไหม...ก็ไม่
สมัยนี้แล้ว ด้านได้อายอดนะคะ
“อะไร ยังไง ไหนเล่ามา”
ฟลินต์ใส่ชุดนอนสีชมพูหวานแหววเดินกลับมานั่งลงที่โซฟาข้างฉัน ช่างไม่เข้ากับร่างสูงกำยำของนางเลยสักนิด
“ฉันเจอเคเดนที่ห้าง”
“แล้วไง ใครๆ ก็ไปเดินห้างได้ป่ะ”
“ไม่ใช่! เขาใส่ชุดของพนักงานห้าง”
“แปลว่าทำเขาทำงานที่ห้างเหรอ ทำงานอะไรอ่ะ”
“ไม่รู้เหมือนกัน เรื่องนั้นค่อยไปสืบ”
ฉันเงียบไปชั่วอึดใจ นึกถึงสีหน้าของเขาตอนตะคอกใส่ฉันแววตาของเขาตอนนั้นฉายชัดถึงความโกรธ
“ฉันบอกเขาแล้วว่าฉันจะจีบเขา”
“เออเริ่ด”
“แล้วเขาก็โกรธ”
“ห๊ะ?”
“จริงๆ แล้วเขาจำฉันได้”
“อ่อออ...”
ฟลินต์เอนตัวพิงพนักโซฟาก่อนจะยกขาขึ้นไขว่ห้างแล้วหันมามองหน้าฉันอีกครั้ง
“ถ้าเป็นฉัน ฉันก็โกรธนะเว้ย”
“...”
“หายหัวไปไหนไม่รู้มาตั้งสิบปี จู่ๆ กลับมาบอกว่าจะจีบกัน”
เฮ้ออ~ ตอนนั้นฉันคิดว่าเขาจำไม่ได้นี่นาก็เลยพูดออกไป ตอนนี้ฉันก็เข้าใจความรู้สึกของเขานั่นแหละ
“แกบอกเขาไปสิ เหตุผลเพราะอะไรวันนั้นแกถึงผิดสัญญากับเขา”
ฉันมองออกไปนอกหน้าต่างก่อนจะถอนหายใจออกมาอีกครั้ง เรื่องที่ฉันเจอวันนั้นฉันก็อยากจะเล่าให้เขาฟังเหมือนกันนะ
จริงๆ อยากจะบอกเขาเป็นคนแรกเลยด้วยซ้ำ
“แต่ฉันอยากจะบอกเขาในวันที่เขาพร้อมจะฟังมากกว่า”
“แกเก่งอยู่แล้ว อย่าไปหยอง!”
ฟลินต์ยื่นมือมาจับไหล่ฉันพลางส่งยิ้มให้บางๆ ฉันหันกลับมาส่งยิ้มให้แล้วยกมือขึ้นจับมือของฟลินต์
หลังจากนั้นเราก็ทนมื้อค่ำด้วยกันต่อก่อนที่ฉันจะขอตัวกลับห้องเพราะพรุ่งนี้มีนัดวัดตัวลูกค้าแต่เช้า
✂️✂️✂️✂️✂️
“สวัสดีค่ะคุณเทียร์ รับเหมือนเดิมนะคะ”
พนักงานของร้านกาแฟชื่อดังในห้างเอ่ยถามทันทีที่ฉันเดินมาถึงเคาน์เตอร์
“เหมือนเดิมค่ะ^^ แต่ขอสองแก้วนะคะ”
ฉันเป็นคนไม่ชอบการเปลี่ยนแปลง ชอบทำอะไรเดิมๆ ขนาดเมนูกาแฟเนี้ย ฉันก็กินเมนูเดิมมาสามปีกว่าล่ะ
อย่าว่าแต่กาแฟเลย
ผู้ชายยังเป็นคนเดิมมาตั้งสิบปี
“แกๆ เห็นผู้จัดการห้างคนใหม่ยัง โคตรหล่อ”
เสียงพนักงานกำลังซุบซิบกันระหว่างที่ฉันเดินออกมาจากออฟฟิศของห้าง
ผู้จัดการห้างคนใหม่เหรอ?
“เห็นแล้ว แต่หน้าเขานิ่งตลอดเวลาเลย ได้ข่าวว่าเขาโคตรเนี้ยบ โคตรดุ”
“หล่ออันตรายสุดๆ”
“เฮ้ยๆ นั่นไง”
ฉันเผลอมองตามคนที่พนักงานกำลังซุบซิบกันอยู่ก่อนจะเผยยิ้มออกมา
เขาเป็นผู้จัดการห้างคนใหม่นี่เอง
วันนี้เคเดนอยู่ในชุดสูทของห้างเหมือนเดิม ใบหน้าหล่อคมเข้มมองตรงแทบไม่ได้สบตาใคร
หล่ออันตรายอย่างที่พนักงานคนนั้นบอกจริงๆ ><”
“สวัสดีค่ะคุณผู้จัดการ”
ฉันรีบเดินเข้าไปดักหน้าเขาทันที เขาหยุดชะงักแล้วมองหน้าฉันเล็กน้อยก่อนจะเบือนหน้าไปมองทางอื่น
“เมื่อคืนฝันถึงฉันมั้ยคะ”
คราวนี้เขาหันกลับมาจ้องหน้าฉัน สายตาคมเข้มขึ้นเล็กน้อยแต่ก็ยังไม่ได้ตอบอะไรกลับมา
ชิ!
เย็นชาไปเถอะ
“ไม่ตอบ แปลว่ายอมรับใช่มั้ยคะ^^”
“ถ้าไม่มีธุระอะไรสำคัญ ขอตัว” เดินเลี่ยงออกไปอีกทาง
“ไปแค่ตัวนะคะ หัวใจของคุณฉันจะดูแลให้เอง”
เชอะ!
เมินกันขนาดนี้เลยเหรอ
เขาไม่แม้แต่จะสนใจประโยคของฉันเลยสักนิด สาวเท้ายาวๆ เดินตรงเข้าไปในออฟฟิศของห้างทันที
แต่ฉันไม่เดินกลับไปที่ร้านก่อนหรอก อีกไม่เกินสองนาทีเขาต้องเดินกลับออกมาแน่นอน
ติ๊กต๊อก...ติ๊กต๊อก...ติ๊กต๊อก...
“คุณเทียร์”
เห็นไหมล่ะ? บอกแล้วว่าต้องกลับมา
“กาแฟอร่อยมั้ยคะ”
ก็ฉันออกจากร้านกาแฟแล้วก็เดินตรงไปยังออฟฟิศก่อนจะเอากาแฟไปวางไว้ที่จุดฝากของพร้อมข้อความ
กาแฟหรือฉัน ทำให้คุณใจสั่นมากกว่ากันคะ
K’ เคเดน
“คุณไม่ควรทำแบบนี้ในที่ทำงานของผม”
เสียงเข้มเอ่ยขึ้นพร้อมหน้าตาจริงจัง แถมยังยื่นแก้วกาแฟส่งคืนมาให้ฉันอีก
“แล้ว...ควรไปทำที่ไหนดีคะ”
ฉันพูดพร้อมเดินเข้าไปหาเขาอีกหนึ่งก้าว มือยกขึ้นลูบเนกไทเบาๆ แล้วช้อนตาขึ้นมองหน้าเขาอย่างออดอ้อนออเซาะสุดชีวิต
“เอากาแฟของคุณคืนไป”
เคเดนพูดพร้อมยกแก้วกาแฟขึ้นมาแทบจะชนหน้าฉันอยู่แล้ว ชิ! ไอคนไร้ความรู้สึก
“ฉันซื้อให้แล้วไปรับคืนค่ะ ถ้าคุณไม่กินเอาไปทิ้งก็ได้นะคะ”
เขายกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย มันเป็นยิ้มที่ร้ายกาจมาก! และเรื่องที่ร้ายกาจกว่านั้นคือเขาเดินไปที่ถังขยะแล้วทิ้งแก้วกาแฟของฉันอย่างไม่ไยดี
ทิ้งจริงๆ เหรอเนี้ย!
“ใจร้ายจังเลยนะคะ”
ฉันแกล้งพูดพลางทำหน้าหงอยแต่กลับได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอของเขาตอบกลับมาแทน
“หึ คนอย่างคุณไม่น่าจะพูดประโยคนี้กับใคร”
“ทำไมคะ”
“คนที่ชอบหลอกปั่นหัวคนอื่น ไม่จริงใจ ไม่รักษาแม้กระทั่งคำพูดของตัวเอง...”
“พอ…ฉันคิดขึ้นได้ว่ามีธุระค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ”
ฉันยกมือขึ้นห้ามเขาแล้วรีบเดินเลี่ยงออกมา ฉันมันแย่ในสายตาเขาฉันรู้ดียะ! แต่ใครจะไปทนฟังเขาพูดตอกย้ำซ้ำๆ ได้ล่ะ
ฉันก็เจ็บเป็นเหมือนกันนะ
“แค่นี้ทนฟังไม่ได้แล้วเหรอ”
เอ๊ะ! ยังจะเดินตามกันมาอีก ได้ทีนี่กะจะขยี้ฉันให้จมดินเลยสินะ
ฉันรีบเปิดประตูเข้าไปในร้านก็เจอลูกค้าที่นัดไว้นั่งรออยู่ตรงโซฟาพอดี
“สวัสดีค่ะคุณมีอา คุณเบนนี่^^”
คุณมีอากับคุณเบนนี่เป็นลูกค้าจากกลุ่มแอรีส คุณเบนนี่ทายาทคนที่สองเป็นเจ้าของแบรนด์จิวเวลรี่ส่วนคุณมีอาเป็นว่าที่ภรรยาของคุณบรู๊กหัวหน้ากลุ่มแอรีสคนปัจจุบัน
“สวัสดีค่ะคุณเทียร์”
ทั้งสองคนเอ่ยทักทายฉันกลับมาแต่ยังไม่ทันจะได้พูดต่อคนที่เดินตามฉันเข้ามาก็พูดขึ้นเสียก่อน
“ผมยังพูดธุระไม่จบ”
“แต่ฉันมีลูกค้า ไว้ค่อยคุยกันวันหลังนะคะ คุณเคเดน^^”
ฉันหันกลับไปตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แม้ในใจจะกำลังแอบต่อว่าเขาก็ตามเถอะ
ยังจะเดินตามมาตอกย้ำกันอีก!
เคเดนหันไปมองหน้าลูกค้าของฉันก่อนจะหันมามองหน้าฉันอีกครั้งแล้วยอมเดินออกจากร้านไป
“ถ้ามีธุระเบนนี่รอได้นะคะ”
“ใช่ค่ะ มีอาไม่รีบ”
คุณมีอาและคุณเบนนี่รีบพูดขึ้นมาทันที
“เรื่องไม่เป็นเรื่องค่ะ ไม่ใช่ธุระสำคัญอะไรเลย”
ฉันพูดพลางหันไปพยักหน้าเรียกฟาเดียให้เดินเข้ามารับแก้วกาแฟและกระเป๋าไปไว้ในห้องทำงานก่อน
“คุณเบนนี่เช็กสินค้าครบทุกตัวหรือยังคะ”
“ยังค่ะ เบนนี่เพิ่งมาถึงเอง”
คุณเบนนี่จะมารับเสื้อผ้าจากห้องเสื้อของฉันไปให้นางแบบของเธอใส่ถ่ายแบบสร้อยเพรชแทบทุกคอลเลคชั่นเลยล่ะ
“งั้นระหว่างนี้เทียร์พาคุณมีอาไปลองฟอร์มก่อนนะคะ”
“ได้ค่ะ”
ฉันเดินนำคุณมีอาเข้าไปลองฟอร์มชุดแต่งงานที่ฉันขึ้นแบบเอาไว้ให้ เมื่อเริ่มจดจ่อกับงานสมองก็ลืมเรื่องที่กวนใจฉันไปเลย
