บทที่ 5 เด็กเฮียโรม4

ภายในชั้นใต้ดินที่เป็นห้องประมูลมีเวทีล้อมรอบด้วยเก้าอี้สำหรับลูกค้ากระเป๋าหนักที่คนเป็นเจ้าของร่อนการ์ดเชิญให้มาร่วมงาน

คืนนี้ลูกค้ามามากกว่าปกติ บรรยากาศในงานประมูลเริ่มคึกคักมากเพราะมีหนุ่มหล่อมากมายออกมาอวดโฉมโชว์สยิวแล้วค่อยๆเปลื้องผ้ายักย้ายส่ายสะโพกตามจังหวะเพลงปลุกใจเสือหิว บ้างก็โชว์ซิกแพคเป็นลอนกล้ามโตกันจนตาพล่ามัวไปเลยทีเดียว บ้างก็อ้อนแอ้นอวดรูปร่างบางระหงราวกับอิสตรี แล้วแต่ความชอบตามรสนิยมของแต่ละคนที่มีความชอบแตกต่างกันออกไป

และคืนนี้ทีเด็ดที่ใครๆก็รู้ดีว่าคืออะไรเพราะใจความสำคัญโชว์ด้วยภาพและข้อความกำกับอยู่ในบัตรเชิญแล้ว

ภาพของรันเวย์ถูกจับแต่งเครื่องหน้าเสื้อผ้าที่สวมใส่ทำให้เวย์หล่อมากจนคนจ้องภาพตาแทบถลนเพราะเขาจำแทบไม่ได้ ปกติว่ามันหล่อร้ายไม่เหมือนใครแล้ว แต่พอมาเห็นในบัตรเชิญแทบไม่อยากจะเชื่อสายตา จนถูกเจ้าขุนล้อเข้าให้ก่อนเจ้าตัวจะได้สติเผลอลืมตัวชื่นชมด้วยสายตาเลยแก้เก้อด้วยการแกล้งโยนการ์ดเชิญจนปลิวไปตกบนโตัะตรงโซฟาหน้าทีวีอย่างไม่สนใจ

เวลาต่อมารังสิมันต์ก็ถูกเจ้าขุนลากออกมาด้วยทั้งที่ไม่เต็มใจ อีกไม่กี่วันก็จะต้องบินกลับเมืองไทยกันแล้ว แต่เจ้าขุนก็ยังไม่ละความพยายามเรื่องเด็กที่ชื่อรันเวย์ บัตรเชิญที่ถูกร่อนมาเป็นที่นั่งชั้นบนสุดระดับพรีเมี่ยมวีวีไอพีมีเพียงเขาและเจ้าขุนเท่านั้นที่อยู่บนชั้นนี้ คนในตระกูลอิซักเซ่นหรือจะเรียกว่าญาติห่างๆก็ว่าได้เป็นคนดูแลเรื่องความปลอดภัย และจะจัดการทุกสิ่งอย่างรวมทั้งเรื่องที่สำคัญที่พวกเขาดั้นด้นมาในคืนนี้ด้วย บอดีการ์ดมือดีเข้ามาดูแลความความปลอดภัยภายในห้องประมูลแห่งนี้ ทำให้พวกนักเลงหัวไม้ของบ่อนเถื่อนกลุ่มนั้นไม่กล้าหือกับพวกเขาอีก

รันเวย์ ชื่อนี้ใครๆก็รู้จักเด็กหน้าตาดีอยู่ในแหล่งอโคจรวิ่งเข้าออกตั้งแต่เด็กหัวเท่ากำปั้นจากบ่อนเถื่อนไปบาร์โฮสต์จากบาร์โฮสต์เข้าบ่อนอยู่อย่างนี้จนชินตาซึ่งสถานที่ทั้งสองแห่งเชื่อมต่อกัน จนกระทั่งโตเป็นหนุ่มน้อยอายุสิบสี่ปลายๆที่มีเบ้าหน้าฟ้าประทานราวกับเทพเจ้ากรีก ยิ่งเป็นเด็กวัยรุ่นยิ่งเนื้อหวานพวกแก่ตัณหากลับยิ่งชอบใจนัก เหล่าบรรดาชายหญิงจึงดูคึกคักมากเป็นพิเศษเพราะต่างก็เข้ามาในสถานที่แห่งนี้เพื่อร่วมประมูลเด็กผู้ชายหน้าตาดีตาสีสวยที่ไม่เหมือนใครรับไปอยู่ที่บ้านด้วย

ขึ้นชื่อว่าบาร์โฮสต์ก็ให้รู้ว่าเป็นที่ที่ผู้ชาย รวมถึงสาวน้อยใหญ่บางคนที่มาหาความสุขจากเด็กหนุ่มๆที่พร้อมจะให้บริการ ไม่ว่าใครต่างก็ต้องการหาความสุขให้กับตัวเองด้วยกันทั้งนั้น มันเป็นเรื่องปกติไปแล้วในสังคมสมัยนี้มีทั่วทุกมุมบนโลกใบนี้ แต่สิ่งที่รังสิมันต์ไม่เข้าใจว่าทำไมที่นี่ถึงเปิดได้ทั้งที่อายุของเด็กในบาร์โฮสต์ส่วนใหญ่ยังไม่บรรลุนิติภาวะด้วยซ้ำ

ร่างสูงสง่าของพี่น้องแห่งวนารมย์เรียกสายตาของคนในนี้เป็นอย่างมาก ด้วยความเป็นคนเอเชียที่มีโครงหน้าได้รูปปากหยักคิ้วเข้มเรียงตัวสวยจมูกโด่งเป็นสันรับกันอย่างลงตัวราวกับจิตรกรฝีมือดีปั้นแต่งมา อีกทั้งรูปร่างสูงใหญ่กำยำท่าทางน่าเกรงขามจนใครก็มองจนเหลียวหลัง

"รับเป็นเครื่องดื่มอะไรครับ"

หนุ่มหล่อหน้าตาดีอายุน่าจะยังไม่ยี่สิบหรือไม่ก็ยี่สิบต้นๆเดินเข้ามารับออเดอร์พร้อมชะม้ายชายตาให้ แต่รังสิมันต์ไม่สนใจเพียงตอบกลับไปสั้นๆเท่านั้น ส่วนเจ้าขุนนั้นยิ่งแล้วใหญ่ไม่เคยมองใครอยู่แล้ว

"ขอเป็นไวน์ที่ดี่สุดของที่นี่"

บอกตรงๆว่าไม่มีอารมณ์อย่างว่า ตั้งแต่ถูกขัดจังหวะในวันนั้นทั้งที่เด็กหนุ่มตรงหน้าหน้าตาน่าฟัด รูปร่างกำลังดีน่าจับเย่อกระแทกให้หัก แต่เขากลับมองตามบั้นท้ายงอนงามด้วยอารมณ์ว่างเปล่า

"ถ้าลูกค้าอยากรับอย่างอื่นเรียกผมได้นะครับ"

รังสิมันต์พยักหน้าเบาๆเห็นเด็กมันอ่อยขยิบตาใส่ แต่เขาก็ไม่มีอารมณ์อยู่ดี ยังรู้สึกเซ็งตัวเองอยู่ไม่น้อยอุตส่าห์โดนลากออกมาทั้งทีก็น่าจะหาอะไรทำแก้เบื่อ หลังจากที่นั่งนิ่งดูเขาประมูลกันไปแล้วหลายสิบคน บนโต๊ะที่เขานั่งมีป้ายเตรียมเคาะราคาเป็นโต๊ะหมายเลข 69

คนด้านล่างที่ยืนอล่างฉางอยู่บนเวทีกำลังลูบไล้ร่างเกือบเปลือยแหวกช่องทางรักของตัวเองโชว์ต่อหน้าลูกค้ากระเป๋าหนัก บ้างก็ทำการทดสอบของตรวจสอบสินค้าด้วยการลากลิ้นเลียบ้าง บ้างก็ยอมให้รูดรั้งลำกายโชว์ หรือไม่หนักหน่อยก็ถึงขั้นช่วยตัวเองต่อหน้าลูกค้าที่จ้องตาเป็นมันจนน้ำแตกกระจายใส่คนด้านล่าง พวกเฒ่าตัณหากลับก็แลบลิ้นเลียน้ำกามอย่างชอบใจหัวเราะกันเอิ้กอ๊าก

"ทำไมกูต้องมานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้ด้วยวะ ประมูลผู้หญิงกูก็จะไม่ว่าสักคำ มึงนี่แม่งว่างจัด!!"

คนบ่นอุบด้วยน้ำเสียงสุดจะทน ออกอาการรำคาญนิดๆในมือถือแก้วไวน์นั่งพิงพนักโซฟาราคาแพงมองไปยังด้านล่าง แต่ละนาทีเขามีค่ากลับต้องมานั่งดูผู้ชายเปลือยกายเดินแหกหน้าแหวกหลังทำท่าสะพานโค้งรูดเสาจนบางครั้งถึงกลับต้องหลับตาเพราะทนดูภาพเหล่านั้นไม่ได้ ไม่ใช่ไม่ชอบเพราะเขาเองได้หมดทั้งหญิงและชายไม่เกี่ยงขอแค่ถูกใจก็ขึ้นเตียงได้ไม่มีปัญหา

แต่เพราะว่าเขาเริ่มเบื่อจากที่นั่งดูแรกๆก็ดูตื่นเต้นเร้าใจดี แต่พอเห็นเยอะไปหน่อยก็รู้สึกพะอืดพะอมกับภาพอนาจารลามกเหล่านั้น

"เงียบเหอะก่อนจะมาตกลงกันแล้ว อย่าพูดไม่รู้เรื่อง"

อ้าว! กลายเป็นต้องมาโดนเจ้าขุนเอ็ด อยากรู้นักว่าไอ้เด็กคนนั้นมันมีดีอะไร มันเล่นของหรือมีมนต์เสน่ห์หรือยังไงถึงได้ดึงดูดใจเจ้าขุนได้มากมายขนาดนี้

รังสิมันต์นั่งคิดไปเพลินๆว่าหากเจ้าเด็กนั่นถูกบังคับให้ทำท่าวาบหวิวโชว์อล่างฉ่างแบบคนอื่น เขาจะทนดูได้หรือเปล่า แล้วไอ้เด็กหัวรั้นอย่างมันจะยอมทำไหม คิดแล้วก็หงุดหงิดงุ่นง่านใจอย่างบอกไม่ถูก อยากให้การประมูลคืนนี้เสร็จสิ้นโดยเร็ว

อีกด้านหนึ่ง

เวย์แทบอาเจียนรีบป้องปากเมื่อถูกลากให้มาแต่งตัวในชุดวาบหวาม พอเอาเข้าจริงเขาแทบรับไม่ได้อาจดูไร้ศักดิ์ศรี แต่มันก็ไม่มีทางเลือก เมื่อมาคิดดูอีกทีนี่อาจจะเป็นหนทางเดียวที่รอดออกไปจากขุมนรก ไม่ว่าใครก็ตามที่ประมูลเขาไปก็คงต้องขอบคุณ แต่ไม่รู้ว่าจะหนีเสือปะจระเข้ไหมมันคงต้องเสี่ยง!!

ถึงวันนั้นค่อยหาทางหนีทีไล่อีกที เพราะตอนนี้พวกมันเอาไมโครชิปออกจากตัวเขาแล้ว และนี่เป็นสัญญาณที่ดีว่าเขาจะได้หลุดจากวงโคจรอุบาทว์นี้แล้ว...

"ไอ้เวย์ พร้อมยังเจ๊หลิวให้มาตาม"

เสียงเรียกปลุกให้เวย์ตื่นจากภวังค์ เด็กหนุ่มที่ควรจะสดใสกลับมีแววตาไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆมองคนที่มาใหม่ด้วยสายตาเรียบเฉย

เสียงเจ้หลิวเริ่มประมูลคนอื่นประกาศหาคนให้ค่าตัวสำหรับไปบริการในคืนนี้ แต่สำหรับเวย์เป็นกรณีพิเศษหากเป็นการเดินแบบก็คงเป็นเหมือนชุดฟินาเล่ คือคนประมูลจะได้รับตัวเด็กหนุ่มคนนี้ไปอยู่ด้วยเลยตลอดชีวิต พูดให้ชัดก็คือประมูลซื้อแบบขาดตัว แต่จะมีใครล่ะยอมทุ่มเงินมากมายมหาศาล แผนที่พวกมันวางไว้ก็แค่ต้องการให้ผู้ชายคนนั้นที่แม้แต่ชื่อตนก็ยังไม่รู้จัก ให้พวกเขาถอดใจเพราะยังไงคงไม่กล้าประมูลในราคาเริ่มต้นที่สูงลิ่วเพียงเพื่อแค่อยากได้ตัวเขาไปอยู่ด้วย

หลังจากจบการประมูลของแต่ละคน ทุกคนจะต้องมาเก็บข้าวของสำหรับออกไปพร้อมกับแขกที่ประมูลได้ ไม่มีสิทธิ์เลือกจะอ้วนเตี้ยดำผอมยังไงก็ไม่มีสิทธิ์คัดค้าน ได้เพียงหลับหูหลับตามีหน้าที่ไปปรนเปรอลูกค้าให้ประทับใจมากที่สุดเท่านั้น ถึงแม้จะไม่เต็มใจแต่ก็ได้แต่เงียบทำตามหน้าที่ ภายในห้องเก็บตัวไม่มีใครพูดอะไรกันเพราะทุกคนก็ต้องทำแบบเดียวกันแค่มองตาต่างคนต่างก็รู้ใจกันดี

สักพักชายร่างใหญ่ที่เป็นลูกน้องของเจ้หลิวก็มารับพวกที่ถูกประมูลเสร็จขึ้นไปรับแขกท่าทางของพวกมันกักขฬะใช้มือสกปรกบีบก้นพวกบาร์โฮสต์เล่นเอาเวย์กัดฟันแน่นจนสันกรามขึ้น อยากจะเข้าไปกระทืบมันที่ทำตัวหยาบโลนกับพวกรุ่นพี่เหล่าน้้น เวย์นั่งดูแต่ละคนถูกเรียกออกไปประมูลคนแล้วคนเล่า จนในที่สุดก็เหลือเพียงเขาเพียงคนเดียว เสียงดนตรีตื่นเต้นเร้าใจดังขึ้นพร้อมกับภาพของเวย์ถูกฉายบนจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่เรียกเสียงฮือฮามาจากลูกค้าเป็นอย่างมาก เป็นเหมือนสไสด์แนะนำตัวในอิริยาบถต่างๆรวมถึงชุดที่เปลี่ยนไม่ช้ำจนกระทั่งชุดสุดท้ายที่วาบหวิวจนคนมองต่างพากันอ้าปากค้างน้ำลายไหลมุมปากกันถ้วนทั่ว

รังสิมันต์เองก็ไม่ต่างกันหุ่นเด็กน้อยยามไร้เครื่องนุ่งห่มบนร่างมีเพียงชั้นในสีขาวผืนเล็กห่อหุ้มลำกายขนาดพอดีมือมันทำให้ชายหนุ่มหายใจติดขัด เลือดหนุ่มพลุ่งพล่านวิ่งไหลเวียนไปมาจนในที่สุดก็ลงมาเลี้ยงลำเนื้อที่อยู่ภายในกางเกงจนมันปวดหนึบ...

ได้แต่เตือนตัวเอง..คุก!!

เจ้าขุนเหลือบตามองคนข้างกายแล้วเลื่อนสายตาลงล่างเห็นปฏิกิริยาทางกายของญาติสนิทอย่างชัดเจน ถึงกับต้องพ่นลมหายใจออกมาแล้วหันไปต่อว่าอย่างไม่จริงจังนัก

"ไอ้โรม..มึงนี่นะคิดอกุศล นั่นน่ะว่าที่ลูกกูและหลานมึงเลยนะ"

รังสิมันต์อยากเถียงใจจะขาด ทำไมเขาจะคิดไม่ได้ในเมื่อตอนนี้สถานะยังไม่ใช่สักหน่อย...แล้วก็หงุดหงิดตัวเองที่รังสิมันต์น้อยมันเล่นไม่รักดีมามีอารมณ์ทำไมตอนนี้ว่ะ

..

..

"มึงออกไปโชว์ตัวได้แล้ว ชุดสุดท้ายแล้ว"

ลูกน้องของเจ้หลิวเดินเข้ามาสั่งอีกทั้งยังใช้สายตาโลมเลียเวย์ไปด้วย ร่างสูงเข้ามากระชากตัวเด็กหนุ่มให้ลุกจากเก้าอี้แต่เวย์สะบัดตัวทั้งยังใช้สายตาจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความรังเกียจและไม่พอใจ ไอ้คนนี้เป็นคนเดียวกับที่บีบขย้ำก้นบาร์โฮสต์อย่างไม่ให้เกียรติพวกเขาเหล่านั้น

"หึ จะถูกขายโดนสอยตูดยังเสือกหยิ่งเล่นตัวอีก ถุย!!มึงก็เหมือนอีตัวละวะ ถ้าวันไหนคนประมูลมึงเกิดเบื่อเขี่ยมึงทิ้ง อย่างมึงจะไปทำอะไรกินได้ สุดท้ายก็ต้องมาซบอกบอส มาซบอกเจ้หลิว พอถึงวันนั้นมึงก็ต้องมาขายตัวอยู่ดี แล้วพอตอนนั้นกูนี่แหละจะซื้อตัวมึงมาอมค-ยกู"

พลั่ก!!

เวย์กระแทกหมัดใส่หน้าคนพูดอย่างแรงไม่รอให้มันพล่ามต่อ

"รางวัลสำหรับตัวเหี้ยอย่างมึง"

เวย์ถุยน้ำลายใส่หน้าเกลียดนักไอ้พวกดูแคลนคนอื่นทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้แตกต่างกันเท่าไหร่ ถึงเขาจะนิสัยไม่ดีแต่เรื่องดูถูกคนอื่นเขาไม่เคยทำ

"เฮ้ย! ไอ้เวย์ มึงตาย"

"หยุด!!"

ยังไม่ทันที่มันจะถลาเข้ามาทำร้าย เสียงผู้หญิงทรงอำนาจก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง

"กูให้มึงมาตามเวย์ไม่ได้ให้มาวอแวมัน แล้วอย่าให้กูรู้นะมึงทำล้ำเส้นที่กูสั่ง! แล้วก็ออกไปได้แล้ว!"

เจ้หลิวไล่ลูกน้องด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด เวย์มองตามได้แต่กำหมัดขบกรามแน่น เขาไมชอบใจที่มีใครมาดูถูกด้วยถ้อยคำดูแคลน สุดท้ายเมื่อทำอะไรไม่ได้ไอ้คนตัวยักษ์ก็เดินกระแทกส้นออกไปด้วยความโกรธแค้น เวย์เห็นมันเช็ดมุมปากที่มีเลือดออกเพราะโดนหมัดที่กระแทกใส่มันอยางแรง

"รู้ใช่ไหมว่าเจ้ไม่ได้อยากทำ แต่เมื่อบอสสั่งก็ไม่มีใครกล้าขัด"

บอสใหญ่ที่คุมอำนาจทั้งบ่อนเถื่อนรวมทั้งบาร์โฮสต์ของเจ้หลิวด้วย เขาคือคนที่สั่งการลงมาอีกที ตั้งแต่เด็กจนโตเวย์ยังไม่เคยพบหน้าผู้ชายที่เป็นบอสเลยสักครั้ง...แต่ครั้งนี้ที่บอสสั่งให้เขาขึ้นเวทีเพื่อให้คนมาประมูล ก็คงเพราะพวกมันไปฟ้องบอสเรื่องที่มีคนจะมาขอตัวเขาแน่ๆ

"ไม่เป็นไรครับเจ้ ผมเข้าใจดี" เวย์พูดด้วยความเข้าใจว่าเจ้หลิวเองก็คงลำบากใจไม่น้อยที่ต้องทำอย่างนี้

"แต่เจ้ว่ามันก็ดีนะเป็นโอกาสของเวย์ที่จะหลุดพ้นจากที่นี่ไปใช้ชีวิตใหม่"

"เหอะ.. แต่ก็คือขายตัวให้เขาเหยียบย่ำมันก็ไม่ต่างกันอยู่ดี"

เสียงหัวเราะในลำคอเยาะหยัน ทำให้เจ้าของบาร์โฮสต์ถอนหายใจยาวๆด้วยความหนักใจ เพราะเธอเองก็เอ็นดูเด็กตรงหน้าเหมือนลูกเหมือนหลานคนหนึ่ง

"แต่มันก็ยังดีกว่าอยู่ที่นี่ไม่ใช่เหรอ คิดดูสิพลิกวิกฤติให้เป็นโอกาส ถ้าโชคดีเจอคนดีก็ดีไป เวย์จะได้มีความสุขกับโลกใบใหม่ แต่ถ้าเจอคนไม่ดีก็แค่ทำใจเพราะยังไงก็คงไม่มีอะไรเลวร้ายไปกว่านี้อีกแล้ว แต่มันก็ยังดีกว่าจมปรักอยู่ที่นี่ไม่ใช่เหรอ"

".......... "

ชายหนุ่มครุ่นคิดเมื่อชีวิตถึงทางตันเขาก็ต้องยอมรับมัน อยู่ที่นี่ก็มองไม่เห็นความสว่างไสวมีแต่ความมืดมนมองไม่เห็นทาง สู้ไปตายเอาดาบหน้าเสียยังจะดีกว่า

"เวย์ฉลาด เจ้เชื่อว่าเวย์มีทางออกแล้วเอาตัวรอดได้ ถ้ามีอะไรต่อจากนี้ต้องการให้เจ้ช่วยก็บอกมานะ เจ้รักเวย์เหมือนลูกหลานคนหนึ่ง เข้าใจใช่ไหม" เพราะนี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ทั้งคู่จะได้พบเจอหน้ากันอีก

"ผมก็รักเจ้ครับ ขอบคุณมากที่ดูแลผมมาตลอด"

เวย์เข้าสวมกอดสาวใหญ่ลูกครึ่งจีนด้วยความรักอย่างสุดซึ้ง ในชีวิตนี้ได้เจ้หลิวช่วยเหลือดูแลป้อนข้าวป้อนน้ำให้ความรักอย่างจริงใจก็ถือว่าดีที่สุดแล้ว

"เจ้ขอให้คืนนี้เวย์โชคดี ได้เจอคนที่ดี แล้วทำให้ดีที่สุด อดทนไว้จนกว่าการประมูลจะสิ้นสุดเข้าใจไหม"

เพราะเธอรู้ดีว่าเวย์ไม่อยากทำท่าทางประหลาดน่าอับอายบนเวที และนี่เป็นครั้งแรกที่เวย์มาในฐานะบาร์โฮสต์ที่ต้องขึ้นโชว์ตัวต่อหน้าสาธารณะแล้วก็มีแต่พวกหื่นกระหายกระเป๋าหนักทั้งนั้นที่ถูกเชิญมาในคืนนี้

เมื่อเด็กหนุ่มในชุดวาบหวิวก้าวขาออกมาจากหลังม่าน แสงไฟจากสปอร์ตไลท์ดวงใหญ่ทุกดวงก็สาดส่องเข้ามากระทบร่างสูง บรรดาลูกค้าต่างก็ส่งเสียงเกรียวกราว ปรบมือกันอย่างชอบใจเมื่อเห็นผิวของเวย์ขาวเนียนใสยามต้องแสงอาจเป็นเพราะถูกเจ้หลิวจับชายหนุ่มมาขัดสีฉวีวรรณก่อนหนึ่งวันเพื่อขึ้นโชว์บนเวทีจนร่างเขาแทบเปื่อย และก็ไม่ทำให้ผิดหวังจริงๆ

ทุกคนต่างมองอย่างชื่นชมโลมเลียราวกับกำลังลากลิ้นอยู่บนผิวกายขาวน่าสัมผัส หน้าแบดบอย กร้าวใจ ท่าทางแมนๆยิ่งปลุกใจเสือป่า บ้างก็ผิวปากอย่างพอใจ บ้างก็ร้องซี๊ดซาดทำเสียงหยาบโลน จ้องตามเรือนร่างของเวย์อย่างหื่นกระหาย สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่เด็กหนุ่ม ภาพในจอภาพขนาดใหญ่ว่าเวย์หล่อน่ากินมากขนาดไหน แต่พอเจอตัวจริงปรากฎกายออกมาในชุดวาบหวิวสีขาวบางพลิ้วยิ่งทำให้พวกเฒ่าหัวงูแทบน้ำเงี่ยนแตกอยู่ตรงนั้น

ด้วยความหน้าตาดีหล่อรูปร่างสมส่วน หน้าตาร้ายๆดูแบดบอย แต่ทว่ามีผิวขาวออร่าถึงตัวจะไม่ได้ใหญ่กำยำมากมายเพราะยังเป็นหนุ่มน้อยแต่ก็มีกล้ามเนื้อที่แข็งแรงสวยงามเกินวัย และที่สำคัญช่องทางด้านหลังของเวย์ยังไม่เคยถูกใครรุกราน.. มันสดสะอาดสีชมพูปิดสนิทน่าลิ้มเลียโชว์หราบนจอภาพใหญ่ยักษ์เพียงแค่นั้นคนมองก็แทบดิ้นตายแล้ว..

เสียงเพลงดังขึ้นในท่วงทำนองหวามไหวเซ็กซี่ ลูกค้าแต่ละคนต่างก็จ้องมองเด็กหนุ่มว่าจะปลดเปลื้องผ้าชิ้นไหนก่อน สายตาหิวกระหายราวเสือร้ายกำลังจะรอขยุ้มเหยื่ออันโอชะ

"เวย์อย่าปิด"

เสียงสั่งดังที่หูจากอุปกรณ์ที่เหน็บไว้เมื่อเด็กหนุ่มใช้สองมือกุมเป้าเนื้อผ้าบางเบาวาบหวิว เวย์กัดปากแน่นพยายามนึกถึงคำพูดเจ้หลิวเขาต้องอดทนทำให้ลูกค้าสนใจในตัวเขาให้มากที่สุด และยอมร่วมประมูลพาเขาออกไปจากขุมนรกของพวกมัน ถึงแม้ตัวเองจะดูน่าสมเพชแค่ไหนก็ต้องกัดฟันข่มใจไว้

เวย์ทำตามแล้วเริ่มนับในใจเพื่อเบี่ยงเบนความจากสายตากระลิ้มกระเหลี่ย ดวงตาสีเหลืองอำพันมองข้ามหัวลูกค้า ที่กำลังโลมเลียเนื้อตัวขาวเนียนของตนผ่านชุดวาบหวิวลามกโดยไม่ยอมสบตาใคร ทำเหมือนว่าในห้องโถงนี้ไม่มีใครอยู่เลย

ทุกคนต่างไล่สายตาผ่านเนื้อผ้าบางเบาเมื่อเวย์เดินออกมาจนสุดขอบเวที ทำให้เห็นภายในชัดแจ่ว ตั้งแต่ป้านจุกนมสีชมพูลงมายังกึ่งกลางกายที่ขดอยู่กางเกงในสีขาวตัวเล็กที่ห่อหุ้มพวงอ่อนนิ่มสีแดงและไรขนอ่อนไม่มิด มันโผล่ออกมาทักทายแบบวับแวมล่อตาเสือหิว เล่นเอาลูกค้าตื่นเต้นเนื้อตัวสั่นร้องตะโกนลั่นให้ถอด!

"กางขาหน่อย กางออกกว้างๆ ดีมาก จากนั้นค่อยๆหมุนตัวช้าๆ" สิ้นเสียงสั่งเวย์ก็ทำตามอย่างว่าง่ายไม่อิดออด

"โอ้พระเจ้า! ก้นขาวแน่นซะด้วย"

"ชี๊ดด..แค่เห็นกูก็แทบน้ำแตกอยากจับกระแทกก้นเนียนๆ ของน้องชิบหาย"

"น้องพ่องสัส!! นั่นรุ่นเหลนมึงเลยนะโว้ย"

เสียงรังสิมันต์สบถออกมาอย่างหัวเสียยิ่งเห็นเด็กเวย์หมุนตัวโชว์แก้มก้นหนัดแน่นยิ่งเดือดดาลใจนั่งกระส่ายกระสับอย่างไม่เคยเป็น

เด็กบ้านั่นไม่รู้จักอายบ้างหรือไงมาเปิดวับๆแวมๆโชว์ท้าสายตาคนนับร้อย รู้อย่างนี้จะเตรียมไม้เรียวมาจากบ้านเตรียมฟาดแรงๆสักหน่อย เห็นแล้วขัดหูขัดตาชะมัด!...

"เก็บอาการหน่อยโรม" เจ้าขุนยังคงมีสีหน้านิ่งเรียบไม่มีสีหน้าใดๆออกมาให้เห็นเลย นี่ถ้าบวชเป็นพระคงได้รับเปรียญธรรม9ไปแล้ว

"ก็มึงดูดิ ว่าที่ลูกมึงมาแหกหน้าแหกหลังเปิดตูดให้คนอื่นดูมันน่าใช้ไม้เรียวฟาดไหม ถามหน่อยเหอะ!"

"มึงนี่ท่าจะหนัก เขาก็ต้องโชว์ให้แขกดูเปล่าวะ"

เจ้าขุนยังคงมองภาพของเวย์ที่ยืนทำหน้าที่ของตัวเองทั้งที่ดูจากสีหน้าแล้วคงอดทนข่มใจตัวเองอย่างสุดพลัง เห็นแล้วน่าชื่นชม ปากหยักยกยิ้มอย่างถูกใจจนรังสิมันต์เห็นแล้วก็นึกฉุน

"มึงยิ้มอะไร โรคจิตหรือไงกันเห็นเด็กโชว์หวิวแล้วเสือกยิ้ม แล้วนี่เมื่อไหร่อีเจ้นั่นจะสั่งให้หยุดให้โชว์แล้วให้ประมูลสักทีวะ"

"ไหนบอกไม่อยากช่วยเด็กมันไง แล้วนี่มึงเป็นอะไร ลุกลี้ลุกลนผิดปกติ!" เจ้าขุนมองคนที่โวยวายอย่างนึกขำ ท่าทางของรังสิมันต์กระวนกระวายใจจนไม่อาจอยู่นิ่งเฉย

"ก็แค่เวทนา!"

"หึหึ ให้มันจริง"

แล้วรังสิมันต์ก็หงุดหงิดต่อเนื่องไปอีกเมื่อได้ยินไอ้พวกเฒ่าหัวงูทั้งหลายพ่นคำพูดสัปดนไม่หยุดปาก ได้ยินแล้วยิ่งโคตรกวนใจเขาชะมัด!

"ก้นขาวๆทำไมมันน่าจับกระแทกจังวะ"

"แหกให้ดูรูหน่อยสิ ว่าจะปิดสนิทเหมือนภาพบนจอหรือเปล่า"

เสียงพูดคุยและเสียงตะโกนดังจนทำรังสิมันต์หน้าบูดบึ้ง ส่วนคนบนเวทีก็หน้าร้อนวูบวาบทั้งโกรธและอายจนต้องหลับตาลงไม่อยากจะรับรู้อะไรอีกต่อไปแล้ว

คำสั่งต่อเนื่องให้เขาเปลื้องผ้าออกทีละชิ้น ทำให้เด็กหนุ่มเริ่มกลัวขึ้นมาดวงตาสีสวยเริ่มสั่นระริก ทุกครั้งที่ถอดออกก็จะได้ยินเสียงโห่แซวอย่างชอบใจ ก่อนที่ชิ้นผ้าสุดท้ายจะหลุดร่วงออกจากร่าง เจ้หลิวจึงหยุดด้วยความสงสารเวย์ จึงรีบตัดบทและให้เริ่มประมูลทันที

"เร็วๆเจ้บอกราคาเริ่มต้นมา" เสียงเสี่ยกระเป๋าหนักแข่งกันถามราคาเริ่มประมูลด้วยอยากรับเวย์ไปด้วยใจจะขาด

"ใจเย็นค่ะเสี่ย อย่างที่รู้กันว่าคืนนี้พิเศษตรงที่เราจะให้ประมูลตัวน้องอย่างขาดตัว น้องมีราคาค่าตัวเริ่มต้นที่เจ็ดล้านนะคะ ได้เวลาเริ่มต้นการประมูลแล้วค่ะ"

เสียงประกาศบอกทำเอาเหล่าลูกค้าถึงกับเงียบกริบ ด้วยราคาค่าตัวที่สตาร์ทสูงลิ่ว มันไม่ใช่หลักแสนหลักหมื่นเหมือนก่อนหน้านี้ แต่กลับเริ่มต้นที่หลักล้านซึ่งไม่ใช่น้อยๆทีเดียว

"เจ็ดล้านห้าแสน" มีเสี่ยใจปั้มยอมควักกระเป๋าเพื่อลิ้มรสลูกเสี้ยวตาสีอำพันประเดิมเป็นคนแรก

"แปดล้าน" ต่างคนต่างก็อยากได้ไปครอบครองแต่เพียงผู้เดียว

"เก้าล้าน!" ชายร่างใหญ่โพกหัวจนแทบไม่เห็นหน้า แต่แสดงออกทางสายตาว่าเขาอยากจะกินกลืนเวย์ลงท้อง

"ประมูลสูงแบบนี้ขอเช็คของก่อนได้ไหม"

หนึ่งในลูกค้าที่อยู่ด้านหน้าสุดเอ่ยถาม เพราะคนอื่นๆลูกค้ายังสามารถเช็คของทั้งที่แค่หลักหมื่นหลักแสนแต่ทำไมหลักล้านเจ้หลิวถึงไม่ยอมเปิดโอกาสลูกค้าได้ดอมดมลิ้มเลียหรือโชว์ช่องทางรักด้านหลังให้ลูกค้าได้เห็นก่อน เจ้หลิวเหลือมองหน้าเวย์อย่างกังวลใจ

"เฮ้ย! ทำไมต้องเช็คของดูในจอภาพไม่ชัดอีกหรือไงวะ แล้วนี่เมื่อไหร่มึงจะยกป้ายประมูลแข่งกับเขา"

"ใจเย็นๆรอดูลาดเลาก่อนสิ"

คนตอบเย็นได้ใจจริงๆจนรังสิมันต์บ่นอุบอย่างไม่สบอารมณ์ พยายามคิดหาวิธีทางที่จะช่วยเด็กเวย์ให้รอดพ้น ไม่ต้องโชว์หวิวถอดเปลื้องเสื้อผ้าออกหมดอย่างที่ไอ้คนหื่นร้องขอ ที่สำคัญไม่ต้องไปแหวกก้นให้เขาดูช่องทางรักสีสด...

ซึ่งเขาไม่อยากให้ว่าที่หลานชายต้องไปทำเรื่องน่าอับอายอย่างนั้นต่อหน้าคนอื่น...

"สิบล้านแล้วเปิดก้นโชว์พวกเราดูหน่อย"

รังสิมันต์หันไปมองคนที่ประมูลในราคาสิบล้านซึ่งเป็นราคาล่าสุดหน้าตาดีมากคนหนึ่งเลยทีเดียว เรียกเสียงฮือฮาอย่างชอบใจที่หนุ่มกระเป๋าหนักยอมทุ่มและใจป้ำแบ่งปันของสวยงามให้พวกหื่นกามได้เชยชม บางคนถึงกับกุมเป้าตุงของตัวเองเตรียมควักมันออกมาชักรูดเห็นแล้วทุเรศชิบหาย!!

เวย์มองสบตากับเจ้หลิวอย่างขอความช่วยเหลือ คนประมูลให้สิบล้านต้องการให้เวย์เปิดบั้นท้ายนั่งแหวกโชว์ทุกคน ซึ่งคนประมูลก็มีสิทธิ์เพราะเป็นคนเสนอมากสุด ถึงจะยังไม่ชนะการประมูลก็ตามที

"นั่งลง ถ่างขาให้ลูกค้าดูด้วยครับน้องเวย์อยากเลียรู"ไอ้คนประมูลล่าสุดยิ้มหื่นจ้องเวย์ปานจะกลืน

เลียรูเชี้ยอะไร!! มันยังไม่ชนะการประมูลสักหน่อย รังสิมันต์พ่นคำด่าในใจอยากจะพูดออกมาเหลือเกินแต่กลัวว่าเจ้าขุนจะแซวเขาอีก

"มามะน้องเวย์ มาให้พี่ดูร่องสวยๆ หน่อย คนที่เสนอมากสุดสามารถขอได้ไม่ใช่เหรอเจ้หลิว"

เวย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากด้วยความอัปยศอดสู เมื่อรู้ว่าเจ้หลิวก็คงช่วยไม่ได้ เมื่อคนเสนอราคามามากที่สุดร้องขอ ถึงแม้จะยังไม่จบการประมูลแต่ก็มีสิทธิร้องขอได้ตามกฏ

เวย์ค่อยๆทรุดตัวลงนั่งตรงหน้าลูกค้า ดวงตาสีเลืองอำพันหลับตาลงไม่อยากเห็นความอัปยศของตัวเองรวมถึงความหิวกระหายราคะของคนตรงหน้า เรียวขายาวสองข้างแเยกออกกว้าง ลูกค้าที่นั่งข้างๆก็พลอยได้รับอานิสงค์เป็นบุญตาไปด้วย ต่างคนต่างจับจ้องรอดูส่วนสงวนของเวย์ตาไม่กระพริบ ราวกับเป็นภาพประติมากรรมชิ้นเอก

"ยี่สิบล้าน!!"

จู่ๆ เสียงทุ้มต่ำทว่าทรงพลังของลูกค้าที่อยู่บนสุดก็ดังขึ้นมาอย่างห้ามใจไม่ได้จริงๆ ลูกค้าที่นั่งล้อมรอบเวทีต่างมองหาที่มาของเสียงก่อนจะเลื่อนสายตาไปเห็นชายหนุ่มแถบเอเชียสนนราคาที่ไม่อาจมีใครกล้าเป็นคู่แข่งทำให้การโชว์บั้นท้ายหยุดชะงักทันที เพราะเขาเป็นคนเสนอราคาสูงสุด จึงไม่มีใครกล้าเช็คสินค้าได้ และดูเหมือนเจ้หลิวจะรู้รีบให้เวย์ลุกขึ้นสวมชุดสีขาวบางพลิ้วไว้บนร่างดีกว่าจะยืนเปลือยกายสวมเพียงชั้นในที่มองยังไงก็ปิดไม่มิดสักนิดไว้

ทุกคนต่างไม่คิดว่าจะมีใครกล้าประมูลเด็กหนุ่มในราคาที่สูงลิ่ว ไม่เว้นแต่คนบนเวทีที่มองรังสิมันต์อย่างไม่เชื่อสายตา และรวมถึงเจ้าของใบหน้าหล่อคมคายรูปร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่ข้างๆกันเพราะนึกไม่ถึงว่าจู่ๆรังสิมันต์จะลุกขึ้นยืนแล้วประมูลในราคายี่สิบล้าน เจ้าขุนเองยังต้องอ้าปากค้างเหมือนกันกับทุกคนก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาแล้วยิ้มขำอย่างชอบใจ...

เสียงที่ดังมาจากชั้นที่นั่งวีวีไอพีทำให้ทุกคนเงียบกริบ หลายคนในนั้นรู้ว่าสองหนุ่มเอเชียเป็นใคร รวมถึงบอดี้การ์ดที่ตามมาหยุดยืนตามมุมต่างๆทั่วห้องโถง เพื่อเป็นการป้องกันเกมที่ไม่ยุติธรรมของคนที่เป็นบอสของที่นี่ และเป็นการอารักขาทายาทวนารมย์กรุ๊ปอีกด้วย

"พวกเขาเป็นคนของอิซักเช่น "

ลูกค้าคนหนึ่งเอ่ยอย่างยอมจำนน เพราะอำนาจเงินและอิทธิพลของตระกูลมาเฟียยากที่จะต่อกรได้

"มีลูกค้าจะเสนออีกหรือไง ทำไมคุณไม่นับสักที" รังสิมันต์ติงคนที่ทำการจัดการประมูลด้วยน้ำเสียงตำหนิ เมื่อเวลาผ่านไปหลายนาทีแล้วแต่ทุกคนยังคงอึ้งอยู่อย่างนั้น

"นับแล้วนะคะ ยี่สิบล้านครั้งที่หนึ่ง ยี่สิบล้านครั้งที่สอง ยี่สิบล้านครั้งที่สาม"

ตึ่ง!

"คุณโต๊ะหมายเลข69ได้น้องเวย์ไปครองนะคะ ตามกฎของเรา คืนนี้คนประมูลกับคนถูกประมูลจะต้องพักที่โรงแรมที่ทางเราได้เตรียมไว้ให้เป็นห้องลักชัวรี่ที่มีการตกแต่งภายในห้องให้มีบรรยากาศอย่างโรแมนติกเหมือนคู่รักมาฮันนีมูน และเพื่อเป็นการตอบแทนลูกค้าและเป็นการสานสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน ทางเราจะพาท่านไปยังห้องที่เตรียมไว้ให้สำหรับค่ำคืนหฤหรรษ์นี้"

"เวรล่ะ!!" (⊙_⊙;)