บทที่ 8 ตอนที่ 5/2
“ฉันให้เวลาเธอยี่สิบนาที ถ้าทำให้แตกคาปากไม่ได้ จะเป็นเธอเองที่ต้องปากแตกคาค__”
มันเป็นเรื่องบ้ามากที่คุณแม่ลูกหนึ่งต้องวนกลับมาเป็นเด็กเสี่ยอีกครั้ง เขาจำใจจับลำเนื้อหนาอวบที่กำไม่รอบชักรูดขึ้นลง หัวเห็ดบานแดงฉ่ำวาวไปด้วยน้ำสีใส ราวกับว่ามันกำลังรอปลายลิ้นของเขาให้ลงไปสัมผัส
“เร็วสิ!” คนเป็นเสี่ยเอ่ยเสียงแข็ง ความนุ่มของมือมันทำให้เขาปวดหนึบจนแกนกายแทบจะระเบิดออกมา รู้สึกขัดใจที่อีกฝ่ายเอาแต่นั่งจับจนตัวแข็งทื่อเหมือนหิน
“คะ ครับ” ตอบเสียงตะกุกตะกักพลางกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ใบหน้าสวยก้มลงไปแลบลิ้นเลียบริเวณส่วนปลายรอบหัวบากตวัดน้ำคาวสีใสเข้าปากอย่างจำใจ
“อ่าส์ ดี... ดีมากเอิงเอย” เพียงแค่นั้นก็ได้ยินเสียงครางต่ำในลำคอ มือหยาบกร้านที่มีรอยสักรูปงูยื่นมาเสยเส้นผมที่ปรกใบหน้าน่ารัก ทำให้เห็นริมฝีปากบางกำลังอมแท่งร้อนขนาดใหญ่เต็มปากเต็มคำได้ดี ไม่น่าเชื่อว่าเพียงแค่ถูกความนุ่มหยุ่นของลิ้น ก็ทำเอาคนเป็นเสี่ยวูบวาบจนเกือบเสร็จได้เหมือนกัน
“ดูดแรง ๆ หน่อย อ่าส์”
ริมฝีปากบางใช้โพรงปากอ่อนนุ่มกระตุ้นเส้นเลือดขอดรอบท่อนเอ็น จนมันเดือดคลั่งพองขยายคับปาก มือเล็ก ๆ ที่โอบลำเนื้อไม่มิดช่วยขยับขึ้นลงในส่วนที่ปากเข้าไม่ถึง
“อ๊อก อุก!” คนตัวเล็กตั้งหน้าตั้งตาขยับปากขึ้นลงอย่างไว เพียงเพราะกลั้นใจทำภารกิจตรงหน้าให้สำเร็จ ลิ้นเล็กเคลื่อนไหวโลมเลียและดูดเม้มท่อนเอ็นจนเกิดเสียงลามกผสานกับเสียงครางต่ำในลำคอของคนเป็นเสี่ยดังไปทั่วห้อง
“อ๊าส์ เธอยังอมเก่งเหมือนเดิมเลยนะเอิงเอย”
“...”
“รู้ไหมว่าเธอมีเสน่ห์มากเวลาทำเรื่องแบบนี้ เธอคงจะขายตัวมาจนคล่องเลยสินะ อืมมมม...”
“เอิงไม่ได้ขายให้ใครนะครับ นอกจากเสี่ย” พูดทั้งที่ท่อนเนื้อส่วนหัวยังคาอยู่ในปาก
“งั้นอย่าบอกว่าไอ้เด็กนั่นมันลูกฉันงั้นเหรอ ตลกสิ้นดี”
“เปล่าครับ”
“อืม... หน้าตาบ้านนอกขนาดนั้น ฉันคงไม่รับเอาเป็นลูกหรอก แต่ถ้าเธออ้างว่าเป็นลูกของฉันเมื่อไร เด็กนั่นก็คงจะตายเร็ว ๆ นี้อย่างแน่นอน”
ความรู้สึกเจ็บมันล้นจุกอก กระบอกตาร้อนผ่าว ไม่สามารถแสดงออกมาทางสีหน้าได้ ขนาดลูกในไส้แท้ ๆ เหมราชยังคิดจะฆ่าแกงกันได้ลงคอเชียวเหรอ
นี่หรือผู้ชายใจร้ายที่เขามอบหัวใจให้มาโดยตลอด
“อมเข้าไปลึก ๆ สิ”
“อ๊อก! อะ เอิงเจ็บปาก” ใบหน้าสวยนิ่วหน้ารู้สึกเจ็บแปลบในลำคอ เมื่อถูกมือหยาบกร้านกระชากเส้นผมแล้วกดเข้าหาท่อนเนื้ออวบใหญ่เต็มแรงอย่างเอาแต่ใจ
“เธออยากเกิดมาปากเล็กเอง อันนี้ช่วยไม่ได้”
“อึก!” เอิงเอยไม่สามารถกักเก็บน้ำตาเอาไว้ได้อีกแล้ว มันเป็นความรู้สึกทั้งเจ็บและเสียใจ
“ร้องไห้เหรอ เธอลืมไปหรือไง เวลาฉันยิ่งเห็นเธอร้องไห้ในตอนที่อมของฉัน ฉันก็ยิ่งห้ามใจตัวเองไว้ไม่อยู่” คล้ายกับร่างกายกำลังสูบฉีด เอวสอบเด้งสวนขึ้นไปรับริมฝีปากอวบอิ่มเต็มแรง มือใหญ่ก็ขยุ้มกลุ่มผมนุ่มผลักเข้าออกรับกับท่อนเนื้ออย่างเอาแต่ใจ ดวงตาหวานเบิกกว้างเมื่อขาดอากาศหายใจ ของแข็งกระแทกเข้าไปลึกถึงคอหอย
“อื้อ... อ๊อก!”
“เจ็บเหรอ อดทนสิเอิงเอย เงินไม่ใช่น้อย ๆ ฉันก็ต้องเอาให้คุ้มอยู่แล้ว จะให้มัวมานั่งทะนุถนอมเธอเหรอ ไม่มีทาง”
เอิงเอยทราบดีว่าเหมราชเป็นคนที่เสร็จค่อนข้างยาก ยิ่งร้องสะอื้นท่อนเนื้อก็กระทุ้งเข้ามาไม่หยุดหย่อน ใบหน้าสวยนิ่วหน้าน้ำตาคลอเบ้าด้วยความทรมาน จนกระทั่งร่างกำยำสั่นเกร็ง เอิงเอยรู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังแตะถึงจุดสุดยอด ริมฝีปากบางรีบรูดรั้งและดูดเม้มอย่างหนักหน่วง ไม่นานก็ปลดปล่อยของเหลวแห่งความสุขเข้าไปภายในโพรงปาก
“กลืนเข้าไปให้หมด”
“อึก!” ความอุ่นร้อนไหลผ่านลำคอลงไปจนหมด ร่างเล็กคายท่อนเนื้อออกมาจากปาก น้ำสีขาวขุ่นที่ติดตรงปากทำให้เขาแลบลิ้นออกมาเลียด้วยความเผลอไผล
เหมราชกระตุกยิ้มอย่างพอใจ ยื่นมือมาเกลี่ยคราบน้ำกามที่เลอะข้างมุมปากบาง เอิงเอยหน้าแดงซ่านด้วยความเขินอายเมื่อรู้สึกตัว
“ทำไมกินเข้าไปไม่หมดล่ะ เมื่อก่อนเธอยังดูดจนหมดเลยนะ”
“...” เอิงเอยหน้าสีแดงระเรื่อ อยู่ ๆ ภาพเมื่อห้าปีก่อนก็ไหลเวียนเข้ามาในหัวเป็นฉาก ๆ เขาเป็นเด็กเสี่ยมาแค่สามเดือนก็จริง แต่เรื่องอย่างว่ามันไม่ต่ำกว่าวันละสามครั้งเลย ทำให้เอิงเอยรู้ใจว่าเหมราชชอบและไม่ชอบสิ่งไหน
“อะ เอิงทำให้เสี่ยพอใจแล้วนะครับ หวังว่าเสี่ยคงรักษาคำพูดด้วย” พูดพลางหันหน้าไปทางอื่น เพราะสิ่งที่คายออกมาจากปากเมื่อสักครู่มันยังแข็งชี้หน้าเขาอยู่เลย
“แค่ปาก เธอจะเอาถึงห้าหมื่นเลยเหรอเอิงเอย”
“แต่เมื่อกี้เสี่ยบอกแล้ว ถ้าหากทำให้เสร็จก็จะนับด้วย เสี่ยเหมจะโกงเอิงเหรอครับ”
“เธอหัดเจ้าเล่ห์ตั้งแต่เมื่อไร”
“เอิงเปล่า ก็เสี่ยเหมเป็นคนพูดเอง”
“ก็ได้ ถือว่าทำผลงานได้ดี ทีนี้ก็เดินไปหยิบเจลที่ลิ้นชักตรงโน้น แล้วเดินเข้ามาแก้ผ้าให้ฉันดู”
“สะ เสี่ยจะทำอะไรครับ”
“ฉันคงไม่ให้เธออมจนเสร็จทุกครั้งหรอกเอิงเอย โตแล้วเลิกแอ๊บ” ร่างเล็กจำใจเดินไปที่ตู้ลิ้นชักตามที่เจ้าของห้องบอก เหมราชมองร่างเล็กค่อย ๆ เดินเข้ามาสีหน้าเหมือนคนอมทุกข์อยู่ตลอดเวลา
“เธอควรจะดีใจด้วยซ้ำนะเอิงเอย ที่ฉันสนใจร่างกายของเธอ”
“...”
“รีบถอดเสื้อผ้าออกซะ แล้วเดินขึ้นมานั่งขย่มจนกว่าจะเสร็จ”
“อะ เอาไว้วันอื่นได้ไหมครับ” วันนี้เอิงเอยไม่ได้เตรียมใจมาทำเรื่องแบบนี้เลย
“เธอไม่ชอบเหรอ ยิ่งทำให้ฉันพอใจมากเท่าไร หนี้ของเธอก็จะหมดไวขึ้นนะ”
ข้อเสนอแบบนั้นมันเป็นที่น่าพอใจ มือขาวจำใจจับชายเสื้อเตรียมถอด ทว่าอยู่ ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน
ก๊อก ๆๆ
“ใคร! กูบอกแล้วไงว่าอย่ารบกวน” เสี่ยวัยสามสิบห้าเริ่มหงุดหงิด เมื่อถูกรบกวนในตอนที่อารมณ์กำลังพลุ่งพล่าน
“คุณหนูแพรวามาหาครับเสี่ย” เสียงของภูผาที่เฝ้าอยู่หน้าประตูห้องตอบกลับมา
“อืม... เข้ามา” ร่างสูงใหญ่จับชุดคลุมอาบน้ำให้กลับเข้าที่เรียบร้อย
เอิงเอยที่ยืนกำหลอดเจลหล่อลื่นก็ได้แต่เม้มริมฝีปากเพราะทำตัวไม่ถูก สายตาเหลือบไปเห็นหญิงสาวร่างบางในชุดเดรสสีแดงเดินนวยนาดเข้ามา ใบหน้าของเธอสวยมากจนเอิงเอยอดชื่นชมไม่ได้ สายตาของเธอตวัดมองหนุ่มร่างบางด้วยความไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย
“นี่มันอะไรกันคะเสี่ยเหม พามันเข้ามาในห้องทำไม” แพรวาแว้ดเสียงใส่ด้วยความไม่พอใจ
“ก็อย่างที่เธอเห็น” เหมราชตอบหน้าตาย ก่อนจะดึงหนุ่มร่างผอมให้ลงไปนั่งตัก เอิงเอยลนลานทำตัวไม่ถูกแต่ก็ไม่กล้าลุกขึ้นออกไปจากตักของคนโตกว่า
“ไม่คิดว่าเสี่ยเหมจะใฝ่ต่ำ เอาคนขายตัวขึ้นมาถึงในห้องแบบนี้ด้วย”
“อย่าคิดว่าเป็นลูกสาวของหัวหน้าแก๊งเพลิงนิลแล้วจะใช้คำพูดกับฉันยังไงก็ได้นะแพรวา เป็นแค่คู่หมั้นก็ไม่มีสิทธิ์มาก้าวก่ายชีวิตของฉัน เพราะฉันไม่ได้ใจดีอย่างที่เธอคิด”
“แต่เราจะแต่งงานกันอีกไม่นานนี้แล้วนะคะเสี่ยเหม”
“มันเป็นข้อตกลงระหว่างตระกูลเธอกับพ่อของฉันที่ตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ อยากแต่งมากก็ไปเป็นเมียน้อยไอ้ราเชนโน่น” เหมราชหมายถึงพี่ชายต่างพ่อของตนเอง
แพรวาเป็นคู่หมั้นของเหมราช เดิมทีต้นตระกูลแก๊งเมฆาที่เป็นมาเฟียมาตั้งแต่สมัยรุ่นทวด จนกระทั่งพ่อเขามารับช่วงต่อแล้วเจอกับแม่ของเขาที่มีลูกติดอยู่ก่อนแล้ว ซึ่งคนนั้นก็คือราเชน ตั้งแต่เกิดมาเหมราชและราเชนไม่ค่อยถูกกันสักเท่าไร จนกระทั่งพ่อและแม่ต้องมาด่วนจากไปเพราะถูกลอบยิงทำให้แก๊งเมฆาขาดผู้นำ และในตอนนั้นเหมราชก็อายุได้เพียงแค่ยี่สิบต้น ๆ จึงไม่ประสงค์ที่จะรับช่วงต่อ แล้วยกอำนาจทั้งหมดให้ราเชนเป็นคนจัดการดูแล เพราะเหมราชแยกตัวออกมาประกอบธุรกิจเอง แต่ก็ยังทำงานร่วมกับพวกแก๊งมาเฟีย เจ้าพ่อ หรือพวกยากูซ่าต่าง ๆ ที่มาซื้ออาวุธสงครามจากเขาเป็นจำนวนมาก
“แพรวจะไปฟ้องเฮียเชน”
“ก็ตามใจ คิดว่าฉันกลัวมันด้วยเหรอ ไอ้พี่ชายต่างพ่อแบบนั้นฉันไม่ได้นับเป็นพี่อยู่แล้ว ที่ฉันยังไม่คิดจะยกเลิกเรื่องคู่หมั้นอย่างจริงจังก็เพื่อรักษาคำพูดของพ่อฉันเท่านั้น ไอ้เชนไม่ได้มีผลกับฉันเลยสักนิด คิดจะเป็นเมียเสี่ยเหมต้องเปิดใจกว้าง ๆ หน่อยสิ มีเล็กมีน้อยบ้างคุณหนูก็ต้องทำใจให้ได้”
“แต่เสี่ยไม่คิดจะเอามันเป็นเมียออกหน้าออกตาใช่ไหมคะ”
“ก็เธอพูดเองไม่ใช่เหรอ ว่าฉันเอากับคนขายตัว ไม่มีใครดี ๆ ที่ไหนยกย่องคนขายตัวเหนือเมียหลวงหรอก”
“งั้นก็ดีค่ะ”
คล้ายกับมีมีดนับพันมากรีดกลางใจ เอิงเอยแทบจะรับไม่ไหว ยิ่งมารู้ว่าเหมราชมีคู่หมั้นอยู่แล้ว ความรู้สึกผิดมันก็ท่วมท้นจิตใจ
“อะ เอิงขอตัวนะครับ” กว่าจะควานหาเสียงตัวเองเจอก็นานพอสมควร ร่างขาวลุกขึ้นยืนออกจากตักแล้ววางเจลหล่อลื่นที่กำแน่นจนผิดรูปไว้บนโต๊ะตัวเตี้ยด้านหน้า แต่ขาสองข้างยังไม่ทันจะก้าวพ้นหน้าประตูห้อง เสียงแหลม ๆ ของแพรวาก็ตะโกนตามตูดออกมา
“อย่าคิดมักใหญ่ใฝ่สูง คนอย่างเธอก็เป็นแค่ที่ระบายความใคร่เท่านั้นแหละ”
