บทที่ 17 อ่อนโยนกับหัวใจกูด้วย

บทที่ 17

อ่อนโยนกับหัวใจกูด้วย

"เดี๋ยว พอแล้ว" 

แผ่นดินกางนิ้วดันใบหน้าคมคายไว้เมื่ออีกฝ่ายกำลังจะก้มลงมาประทับเรียวปากอีกครั้ง ความร้อนจากลิ้นหนาทำให้ชายหนุ่มรู้สึกเป็นกังวล คนเจ็บทั้งมีไข้และมีบาดแผลฉกรรจ์ยังที่จะมีอารมณ์อย่างว่าท่ามกลางป่าเขาลำเนาไพรได้อีก ถึงแม้บรรยากาศมันจะโคตรโรแมนติกเป็นใจมา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ