บทที่ 20 ไม่อาจทิ้งไป

บทที่ 20

ไม่อาจทิ้งไป

ผมนั่งเขี่ยอาหารนานๆครั้งจะป้อนเข้าปากตัวเองสักที แทบจะไม่รับรู้รสชาติของมันเลย เรื่องราวของผมมันน่าจะจบลงแล้ว แต่ทำไมถึงได้มีผู้หญิงคนนั้นเข้าตอกย้ำเรื่องน้ำตาลให้เขมราชมึนตึงขึ้นมาอีก ผมจำได้แม่นว่าเธอคือนกต่อและตอนนั้นผมเองก็ชอบเธอไม่น้อย ด้วยเป็นเด็กเสิร์ฟที่ไม่ยอมขาย ท่าท...