บทที่ 20 บท 9.2

“เวลามันจะช่วยทุกอย่างเอง เดี๋ยวนายก็ผ่านมันไปได้” คุณเกื้อตอบกลับมา จากนั้นอีกฝ่ายก็ใช้มือข้างหนึ่งเช็ดคราบน้ำตาของใบว่านออกให้ ซึ่งภายใต้ดวงตาคมที่ดูเฉยชาไร้ความรู้สึกของคุณเกื้อ อีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ระหว่างที่เช็ดน้ำตาให้กัน ใบว่านก็ไม่สามารถคาดเดาได้เลย

          “มันอาจไม่ได้ทำให้สภาพจิตใจของ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ