บทที่ 8 บท 4.1
หลังคุณกานต์ส่งโลเคชั่นร้านมาให้กันเรียบร้อยแล้ว ใบว่านที่ก่อนหน้านี้เอาแต่คิดถึงพ่อและนั่งร้องห่มร้องไห้ขณะที่เก็บข้าวของลงใส่ถุง ก็เปลี่ยนมาคิดหนักเรื่องของคุณเกื้อแทน เนื่องจากใบว่านไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะแลกเปลี่ยนอะไรกับตัวเอง
หากไม่ใช่งานที่เคยเสนอไป ใบว่านก็นึกไม่ออกแล้วว่าเขาสามารถสร้างประโยชน์อะไรให้คุณเกื้อได้อีก…
“ป้าจ๊ะ อันนี้เป็นเสื้อผ้าของพ่อนะ ซักและพับมาให้เรียบร้อยแล้วพร้อมเอาไปบริจาคจ้ะ” พูดจบ ใบว่านก็วางถุงเสื้อผ้าของพ่อจำนวนหนึ่งถุงไว้ตรงหน้าของตัวเอง เพื่อรอให้สามีของป้ามายกมันไป เตรียมจะเอาไปบริจาคให้คนไร้บ้านที่อาศัยอยู่ตามใต้สะพานลอย
“มีแค่ถุงเดียวเหรอ” ป้าที่กำลังนุ่งกระโจมอกเตรียมจะไปอาบน้ำตะโกนถามมาจากในบ้าน
“ใช่แล้วจ้ะ มีแค่ถุงเดียว”
“ได้ ๆ เดี๋ยวพรุ่งนี้ตอนป้าไปแจกข้าว ป้าจะเอาไปบริจาคให้”
“ขอบคุณมากจ้ะ”
เมื่อพูดคุยกับป้าข้างบ้านเสร็จแล้ว ใบว่านก็เดินกลับมาที่บ้านของตัวเองอีกครั้ง เนื่องจากเขามีธุระต้องไปต่อ ซึ่งตอนแรกใบว่านก็ตั้งใจว่าหลังจัดการเสื้อผ้าและห้องนอนของพ่อเสร็จ ใบว่านจะมานั่งแยกขยะและรอให้รถรับซื้อของเก่ามาซื้อไป แต่เพราะมีสายจากคุณกานต์เข้ามาแทรก นั่นจึงทำให้ใบว่านต้องพับแพลนนั้นไปก่อน คุยธุระกับคุณเกื้อเสร็จค่อยกลับมาจัดการขยะในบ้าน พอให้ได้ค่าซ่อมหลังคา
“เรายังไม่ได้เอาเงินไปฝากนี่นา” ก่อนที่จะก้าวเท้าเข้าไปอาบน้ำ ใบว่านก็พูดกับตัวเองเสียงเบา หลังสายตาของเขาเหลือบไปเห็นซองขาวที่ด้านในมีเงินค่าซองของพ่อพอดี โดยเงินจำนวนนี้ใบว่านก็ยังไม่เคยหยิบเอาออกมาใช้สักใบ
“งั้นเดี๋ยวแวะเอาไปฝากด้วยเลยก็แล้วกัน” เขาพูดต่อ จากนั้นใบว่านถึงค่อยผลักประตูเข้าไปในห้องน้ำ
เนื่องจากคนที่ใบว่านจะต้องไปพบคือคุณเกื้อ ดังนั้นใบว่านจึงต้องพิถีพิถันเรื่องการแต่งตัวมากเป็นพิเศษ
“ตาลว่าชุดนี้เป็นยังไง มันโอเคไหมวะ”
[ขึ้นอยู่ว่าจะใส่กับรองเท้าอะไรมากกว่า]
“ผ้าใบไง”
[….]
“มัน…ไม่โอเคเหรอ” เพราะเห็นเพื่อนเงียบ ใบว่านจึงถามต่อเสียงแผ่ว หลังก่อนที่เขาจะเดินทางออกจากบ้านนั้น ใบว่านก็มีการโทรหาตาลเพื่อนในกลุ่มของตัวเอง เพื่อสอบถาม ความคิดเห็นจากเธอว่าเขาควรจะใส่ชุดแบบไหนไปพบผู้มีพระคุณของตัวเอง
[มันก็โอเคแหละ ถ้าใส่กับผ้าใบก็ดูกระฉับกระเฉงดี แต่ว่ามันไม่มีตัวเลือกที่ดีกว่านี้เลยเหรอ]
“เรามีรองเท้าแตะ ผ้าใบกับรองเท้านักศึกษาอะ หรือเราจะใส่รองเท้านักศึกษาดี?”
[ดูพิลึกแปลก ๆ แฮะ งั้นใส่ผ้าใบนั่นแหละดีแล้ว] ตาลตอบกลับมาและถามต่อ [ว่าแต่ผู้มีพระคุณของว่าน เขานัดเจอที่ร้านอาหารประเภทไหนเหรอ]
“ผู้ช่วยเขาไม่ได้บอกมานะ เขาให้แค่ชื่อโรงแรมมาแล้วบอกว่าในนั้นมีร้านอาหาร ถ้าเราไปถึงก็ให้โทรหาเขา เดี๋ยวเขาลงมารับ”
[น่ากลัวจังอะ ล่อไปทำมิดีมิร้ายหรือเปล่าเนี่ย] ตาลว่าต่อ ทำเอาใบว่านที่ได้ยินแล้วก็รีบพูดปกป้องคุณเกื้อทันที เนื่องจากผู้มีพระคุณของเขาดูเหมือนจะไม่ใช่คนประเภทนั้น
“ไม่หรอก คุณเกื้อเขาใจดีกับเราจะตาย” ใบว่านพูด
[หน้าเนื้อใจเสือหรือเปล่าก็ไม่รู้ ว่านนั่นแหละไว้ใจคนอื่นง่ายเกินไปหรือเปล่า]
“จริง ๆ นะ คุณเกื้อเขาใจดีกับเรามาก แถมไม่เคยทำอะไรให้เรารู้สึกไม่สบายใจเลย” ใบว่านยังคงเถียงสู้ แม้วันแรกที่ได้พบกันใบว่านจะรู้สึกกลัวคุณเกื้อ เนื่องจากอีกฝ่ายหน้านิ่ง ดูเหมือนมนุษย์ที่ไร้ความรู้สึก แต่ใบว่านรู้ดีว่าลึก ๆ แล้วคุณเกื้อใจดีมาก
[ตามใจก็แล้วกัน เห็นว่านปกป้องเขาขนาดนั้น เราก็ขี้เกียจเถียงด้วยแล้ว]
“แล้ว… เสื้อกับกางเกงตัวนี้โอเครึยัง หรือว่าเราควรจะเปลี่ยนดี” ก่อนที่จะวางสายกัน ใบว่านก็มีการถามเพื่อนอีกครั้งตามประสาคนที่ไม่ค่อยมั่นใจในตัวเอง
[โอเคแล้ว ชุดนี้ดีที่สุดแล้ว]
ต่อมา หลังจัดการแต่งตัวและพรมน้ำหอมที่มีขายตามร้านสะดวกซื้อเรียบร้อยแล้ว ใบว่านก็รีบเดินทางออกจากบ้านทันที
โดยเขาต้องมีการเผื่อเวลาไว้ราว ๆ สองชั่วโมง เนื่องจากใบว่านกลัวรถติดประกอบกับการเดินทางครั้งนี้ เขาจะเดินทางด้วยรถเมล์เป็นหลักด้วย ดังนั้นใบว่านจึงต้องเผื่อเวลาให้ดี ไปถึงก่อนเวลาดีกว่าไปสาย อย่างน้อยก็จะได้ไม่เป็นการเสียมารยาท
“เท่านี้ก็เรียบร้อย!” เพราะฝ่ารถติดมาถึงจุดหมายก่อนเวลา ใบว่านจึงแวะเอาเงินค่าช่วยงานศพของพ่อมาฝากใส่ตู้ธนาคารที่ตั้งอยู่ข้าง ๆ โรงแรมเสียก่อน ซึ่งพอเขาจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ ใบว่านถึงค่อยโทรหาคุณกานต์ เนื่องจากอีกครึ่งชั่วโมงมันก็จะถึงเวลานัดหมายแล้ว
“สวัสดีครับคุณกานต์ ผมเดินทางมาถึงแล้วนะครับ” ทันทีที่คนปลายสายกดรับ ใบว่านก็รีบพูดขึ้นโดยพลัน
[ตอนนี้คุณเกื้อก็เพิ่งเดินทางมาถึงเหมือนกันครับ ถ้าอย่างนั้น…เดี๋ยวผมเดินลงไปรับนะครับ ไม่ทราบว่าตอนนี้คุณว่านอยู่ตรงไหนครับ] คุณกานต์ถามกลับมา
“ผมอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อที่อยู่ข้างโรงแรมน่ะครับ”
[รับทราบครับ ตอนนี้ผมกำลังเดินลงไปครับ] คุณกานต์เอ่ย และพออีกฝ่ายวางสายไปแล้ว ใบว่านก็เงยหน้าขึ้นมองตึกสูงที่เป็นโรงแรมหรูตั้งอยู่ใจกลางเมืองพักหนึ่ง ก่อนที่ต่อมาใบหน้าของเขาจะมีรอยยิ้มปรากฏขึ้น เมื่อคุณกานต์เดินเข้ามาหาพอดี
“รอนานไหมครับ” คุณกานต์ถามไถ่ด้วยท่าทีเป็นมิตรเหมือนอย่างทุกครั้ง
“ไม่นานครับ ยืนรอแป๊บเดียวเอง” ใบว่านตอบพร้อมเดินตามคุณกานต์เข้าไปในเขตของโรงแรม
