บทที่ 9 บท 4.2
ใบว่านรู้อยู่แล้วว่าเขากับคุณเกื้ออยู่คนละสังคมกัน แต่ใบว่านไม่เคยเห็นภาพนั้นอย่างชัดเจนเลย จนกระทั่งวันนี้…
“วันนี้คุณว่านไม่สบายเหรอครับ ทำไมสีหน้าดูไม่ค่อยสู้ดีเลย” ระหว่างที่กำลังยืนอยู่ในลิฟต์แก้วพร้อมกับคุณกานต์ อีกฝ่ายก็หันมาถามไถ่กันด้วยความเป็นห่วง
“อ๋อ เปล่าหรอกครับ” ใบว่านส่ายหน้าปฏิเสธกลับไป แต่เพราะคุณกานต์ยังคงมีท่าทีข้องใจอยู่ เขาจึงต้องขยายความต่อ “พอดีผมรู้สึกว่าตัวเองแต่งตัวไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไรน่ะครับ”
“….”
“คนที่อยู่ในโรงแรมใส่ชุดเป็นทางการกันทั้งนั้น ผมเลยรู้สึกว่าตัวเองแต่งตัวไม่ให้เกียรติสถานที่ครับ” ใบว่านเอ่ยตามที่คิด เพราะตั้งแต่ที่เขาก้าวเข้ามาในนี้ทุกคนที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างใส่ชุดดี ๆ สวยงามและดูเป็นทางการกันทั้งนั้น
ต่างจากใบว่านที่ใส่เสื้อยืดตัวใหม่ กางเกงยีนส์ขายาวตัวโปรดและรองเท้าผ้าใบที่มีอยู่แค่คู่เดียว
“อย่าคิดมากเลยครับ วันนี้ที่โรงแรมเรามีบริษัทมาเช่าสถานที่จัดสัมมนาน่ะครับ แขกของวันนี้เลยแต่งตัวดี ๆ กัน แต่ว่าแขกบางส่วนที่เข้ามาพักแบบปกติก็แต่งตัวสบาย ๆ กันนะครับ” คุณกานต์อธิบาย แต่ทว่านั่นไม่ใช่ใจความที่ใบว่านคิดจะสนใจ
“คุณกานต์พูดแบบนี้ งั้นหมายความว่า…คุณเกื้อเป็นเจ้าของโรงแรมนี้เหรอครับ” ทันทีที่ใบว่านถามออกไปเช่นนั้น คุณกานต์ก็มีท่าทีฉงนโดยพลัน
“แล้วคุณว่านไม่รู้เรื่องนี้เหรอครับ”
“….”
“ผมเข้าใจว่าคุณว่านรู้เรื่องนี้มาโดยตลอด ก็เลยไม่ได้บอก”
“ผมไม่รู้ครับ” ใบว่านตอบกลับไป และในจังหวะเดียวกันนั้นประตูลิฟต์ก็ถูกเปิดออกพอดี
ราวกับฉากที่พบเห็นได้ตามละครหลังข่าว แต่ทว่านี่มันคือเรื่องจริง
หลังคุณกานต์ได้มาส่งใบว่านเรียบร้อยแล้ว อีกฝ่ายก็กลับเข้าไปในลิฟต์อีกครั้ง และปล่อยให้เขากับคุณเกื้ออยู่ด้วยกันเพียงลำพัง ซึ่งชั้นที่ใบว่านถูกพามานั้น มันก็ดูเหมือนจะเป็นชั้นที่อยู่สูงสุดของโรงแรม เป็นที่อยู่ของคนไม่ใช่ห้องอาหารอย่างที่ใบว่านเข้าใจ
‘ถูกล่อพาไปทำมิดีมิร้ายหรือเปล่าเนี่ย’ จู่ ๆ คำพูดของตาลก็ผุดขึ้นมาในหัวของใบว่านโดยอัตโนมัติ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เตลิดไปไหนไกล เสียงของคุณเกื้อที่กำลังอยู่ในชุดทำงานเป็นเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนพับแขนเสื้อขึ้นพอลวก ๆ ก็ดังขึ้นเสียก่อน
“อ้าว มาแล้วเหรอ”
“….”
“เป็นอะไร ทำไมถึงทำหน้าแบบนั้น” อีกฝ่ายถามต่อพลางเอียงคอมองกันเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าใบว่านมีอาการหน้าถอดสี
“คุณคงไม่ได้จะทำอะไรผมใช่ไหมครับ” ใบว่านตัดสินใจถามออกไปแบบตรง ๆ เพื่อที่เขาจะได้รับมือกับสถานการณ์ตรงหน้าถูก ซึ่งพอใบว่านตัดสินใจถามออกไปอย่างนั้น คุณเกื้อก็ถึงกับหลุดขำออกมาโดยพลัน คล้ายกับคำถามของใบว่านมันน่าขัน
“คิดอะไรไม่ดีอยู่ก็ขอให้หยุดคิดซะ เพราะฉันไม่ใช่คนที่มีรสนิยมขืนใจคนอื่น”
“….”
“ยกเว้นเราจะเต็มใจทั้งคู่” อีกฝ่ายบอกทั้งหน้านิ่ง และนั่นก็ไม่ได้ทำให้ใบว่านรู้สึกดีขึ้นเลยแม้แต่นิด
“แล้วทำไมคุณเกื้อถึงนัดผมขึ้นมาคุยบนนี้ล่ะครับ ทำไมถึงไม่นัดคุยที่ห้องอาหารอะไรเถือกนั้น” ใบว่านถามต่ออย่างข้องใจ
“อ้อ เพราะฉันไม่ค่อยชอบความวุ่นวายน่ะ”
“….”
“อีกอย่างกินมื้อค่ำกันที่นี่และคุยธุระกันไปด้วย มันก็ให้ความเป็นส่วนตัวดีไม่ใช่หรือไง” คุณเกื้อให้เหตุผลกลับมาและพูดต่อ เพื่อให้ใบว่านรู้สึกสบายใจมากกว่านี้ “อีกสักพักพวกเชฟกับบริกรจะขึ้นมาที่นี่ ดังนั้นเธอไม่ได้อยู่กับฉันแค่สองคนหรอก สบายใจได้”
