บทที่ 27 ว่าด้วยเรื่องลูกชิ้นเอ็นเนื้อ 1/2

@ภูผา

พอออกจากลิฟท์ได้ผมก็รีบเดินอย่างไวไปยังลานจอดรถ แต่คนขี้แกล้งก็ยังจะถ่วงเวลายื้อไว้ไม่ให้ผมเดินเร็ว เขาไม่อายแต่ผมอายจนจะแทรกแผ่นดินหนีอยู่แล้วนี่น่า คนอะไรหน้าด้านหน้าทนทำคนอื่นจนไม่กล้าสู้หน้าใครแล้วแม้แต่ลูกน้องก็เถอะ เห็นหน้าพวกนี้นิ่งๆเหมือนไม่ได้คิดอะไรแต่ใครจะไม่รู้ว่ามันต้องใช้วิชา...