บทที่ 36 ความจริงที่เจ็บปวด

"นึกว่าจะรอเก้อซะแล้วสิผู้กอง" เสียงทักทำให้ร่างสูงของตำรวจหนุ่มชะงักกึกก่อนจะหันกลับไปมองข้างหลังอย่างช้าๆ

โรมที่ทิ้งตัวพิงพนักโซฟานั่งขาไขว่ห้างท่าทางสบายอกสบายใจเป็นคนเอ่ยและผายมือเชิญให้ว่าที่หลานเขยนั่งลง เขายังคงเชื่อในความเป็นภูผาว่าจะเอาเหตุและผลไตร่ตรองใคร่ครวญไม่ใช้อารมณ์นำทางเกี่ยวกับเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ