บทที่ 11 หน้าคอนโด
บรรยากาศภายในบริษัทก็ยังคงเหมือนเดิมในสายตาคนนอก คงมีแค่เพียงเธอกับเขาที่มองหน้ากันแล้วเป็นเธอที่ต้องเป็นฝ่ายหนีหน้า วิธีไหนที่จะหลบเลี่ยงได้ ก็มักจะรีบฉกฉวยโอกาสนั้นไว้ทันที
แต่สำหรับอีกคนไม่แน่ใจว่าเขาจะรู้สึกอย่างไร เพราะสายตาที่จ้องมองในบางครั้งมันดูไม่เหมือนเดิม และเธอก็ไม่เคยสู้สายตานั้นได้สักครั้ง
"กวางประชุมเสร็จแล้วอยู่ก่อนนะ"
เหมือนทุกครั้งที่เขาชอบเรียกเธอไว้ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงาน หรือเรื่องส่วนตัว แต่ครั้งนี้มันกลับทำเธอใจเต้นแรง แม้จะผ่านเหตุการณ์ครั้งนั้นมาสองอาทิตย์แล้วก็ตาม
"มีอะไร"
จอมพลยังไม่เอ่ยเรื่องที่จะพูด ได้แต่นั่งมองหน้าคนตรงข้าม และก็เป็นเธอที่ต้องหลบสายตานั้นอีกครั้ง
"ถ้ามึงไม่พูดกูจะกลับไปทำงาน"
"นั่งลงก่อน"
เสียงเขาหัวเราะในลำคอเบาๆ ตอนที่สั่งให้ลูกน้องคนสวยนั่งลง ที่เขาเองก็เพิ่งจะเห็นความสวยของเธอทุกสัดส่วนเมื่อไม่กี่อาทิตย์ที่ผ่านมา
กวินนาจึงทิ้งตัวลงนั่งอย่างไม่ค่อยพอใจนักกับน้ำเสียงหัวเราะเบาๆ นั่น
"จะหลบหน้ากันทุกวันใช่ไหม"
"ไม่ได้หลบ"
"หนี"
"ไม่ได้หนี"
จอมพลพิงพนักโซฟาในท่าสบายๆ ทอดสายตามองคนตรงหน้าแล้วก็กดยิ้มที่มุมปาก กวินนาหน้าตึงขึ้นกว่าเดิม
"จะพูดอะไร"
"กวางกำลังทำตัวไม่ปกติ"
'ใช่ซิใครจะเหมือนมึงล่ะ' ได้แต่คิดแล้วก็ขึงตาใส่มัน
"แล้วจะให้ทำยังไง"
"งั้นวันนี้ไปกินเหล้ากันดีกว่า ไม่ได้ดื่มด้วยกันตั้งนานแล้ว"
"ไม่ว่างต้องเร่งงานให้เสร็จ" หมายถึงช่วงเวลากลางคืนที่เธออาจจะทำงานในเวลาที่หัวสมองตอบสนองกับงานได้ดี
"นั่นไง จะหนีอีกแล้ว"
"เอ๊ะ ก็ไม่อยากกิน มึงก็ไปกับไอ้สองคนนั้นซิ"
"กลัวอะไร" สายตาคนถามทำเธอต้องหันหน้าหนีอีกครั้ง คล้ายกับมันมีประกายอะไรสักอย่าง จะล้อเลียนเธอก็ไม่เชิง แต่มันบอกไม่ถูกและก็ทำเธอไม่กล้ามองหน้ามันเหมือนเดิม
"ไม่ได้กลัว"
"งั้นคืนนี้ก็ไปกินเหล้า ไม่ทำอะไรหรอกน่ะ ไอ้สองตัวนั่นก็ไปด้วย"
เพราะคำว่า ไม่ทำอะไรหรอกน่ะ ของเขา ทำเธอหัวใจวูบวาบขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ทำให้คิดถึงว่า ทำอะไร มันจะเหมือนเมื่อคืนวันนั้นหรือเปล่า
เมื่อไม่อยากทำตัวให้ผิดสังเกต คืนนี้เธอจึงต้องไปกินเหล้ากับพวกมัน ทั้งที่มันควรจะเป็นเรื่องปกติวิสัยอย่างที่เคยเป็นมาตลอด ได้แต่หวังว่าวันนี้มันก็ยังคงเป็นเหมือนเมื่อครั้งก่อนๆ
ร้านอาหารกึ่งบาร์ที่ไอ้ศรัณมันเคยมากินแล้วครั้งหนึ่งบอกว่าอร่อย ในวันนี้จึงไม่ใช่ร้านเดิม
โซฟาตัวยาวขนาดสองคนนั่งฝั่งละตัว เธอเดินเข้ามาที่โต๊ะเป็นคนสุดท้าย เพราะเมื่อครู่แวะเข้าห้องน้ำก่อน มาถึงเห็นไอ้ศรัณนั่งคู่กับยศกร เหลือเพียงที่นั่งเดียวเธอจึงต้องนั่งลงที่โซฟาคู่กับจอมพล
'อย่างน้อยก็ไม่ต้องมองหน้ามัน'
พนักงานวางรายการเครื่องดื่มให้ตรงหน้า ฝั่งเธอหนึ่งเล่ม และฝั่งยศกรหนึ่งเล่ม
กำลังจะเลื่อนมันให้คนข้างๆ แต่ทว่าจอมพลกลับขยับตัวเข้ามาใกล้ เปิดเมนูเครื่องดื่มตรงหน้าเธอ ราวกับตัวเธอต้องเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของคนที่วางแขนพาดไว้บนพนักพิงด้านหลัง
"ดื่มไร ไวน์ไหม หรือเบียร์" จอมพลถามเธอเหลือบสายตาหันมองหน้าคนข้างๆ ยิ่งใกล้ก็ยิ่งใจสั่น
"แล้วแต่"
"พวกมึงเอาไร" จอมพลจึงหันไปถามอีกสองคนตรงข้าม
"เบียร์ไหม เบาๆ หน่อย เผื่อไอ้กวางมันจะทำงานคืนนี้อีก" ยศกรเป็นคนตอบ
จอมพลจึงหันไปสั่งเครื่องดื่มที่ต้องการพนักงานรับเมนูเครื่องดื่มกลับ และก็ทิ้งรายการอาหารไว้ให้แทน ก่อนที่จะหายไปทางเคาน์เตอร์บาร์
กลับมาอีกครั้งพร้อมเบียร์ทาวเวอร์ใหญ่ห้าลิตร ยศกรเอ่ยสั่งอาหารสองสามอย่าง
"เอาไรอีกดี" แล้วจึงได้เงยหน้ามาถามเธอกับคนข้างๆ
"สั่งเลยกินได้หมด เอายำหอยนางรมให้ไอ้กวางด้วยมันชอบกินกับเบียร์"
ยศกรจึงสั่งให้ตามที่จอมพลเอ่ยบอก พร้อมอาหารอีกสองสามอย่าง
จอมพลเผลอมองคนที่แอบเลียริมฝีปากตัวเอง เพราะฟองเบียร์สีขาวละมุนที่ติดอยู่ ปลายลิ้นที่ตวัดออกมาอย่างไม่นึกเกรงใจคนข้างๆ ทั้งที่เมื่อก่อนเธอก็ชอบทำแบบนี้ประจำ แต่วันนี้กลับทำเขาถึงกับลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่
และเหมือนเธอจะรู้ตัวว่าถูกแอบมอง จึงได้รีบใช้มือยกขึ้นมาเช็ดริมฝีปากตัวเอง
"โปรเจกต์สนามแข่ง ติดตรงไหนหรือเปล่า ถ้ามึงเครียดหัวไม่แล่นเอามาให้กูช่วยดูให้ก็ได้" ศรัณเอ่ยบอกเพื่อน เพราะพักนี้สังเกตเห็นว่าไอ้กวางมันออกจะมีสีหนาเคร่งเครียดอยู่บ่อยๆ
"ทำไม ติดตรงไหน พรุ่งนี้เอามาเดี๋ยวช่วยดูให้ ไอ้รัณมันรับงานมาเพิ่มเดี๋ยวจะหนักมัน" จอมพลจึงหันมาถามแกมสั่ง
"เออ มึงช่วยดูให้มันหน่อย กูนั่งฟังมันถอนหายใจจนปอดจะอักเสบแทนแล้วเนี่ย" ยศกรฟ้องเพิ่มเข้าไปอีก
"งั้นพรุ่งนี้เอามาให้ดูด้วย" เจ้านายจึงได้สั่งเสียงเข้ม
"เออ รู้แล้ว" ได้แต่ตอบส่งๆ เมื่อถูกสายตาคาดคั้นจากคนข้างๆ
เมื่อมือไม้ไม่รู้จะวางตรงไหน ทำไมวันนี้มันรู้สึกเกะกะไปหมด อาหารบนโต๊ะจึงเป็นตัวช่วยที่ดี
จอมพลใช้ช้อนกลางตักยำหอยนางรมของโปรดของมาวางให้บนจานเธอ เมื่อไม่กล้าปฏิเสธจึงได้แต่ต้องตักเข้าปาก
"แดกเยอะๆ เลยคืนนี้จะได้คึกๆ เผื่อจะเสร็จ"
กวินนาไอ้โขกขึ้นมาเพราะสำลักยำรสจัดที่ทั้งเผ็ดทั้งเปรี้ยวจนแสบคอ เมื่ออยู่ๆ ไอ้ศรัณก็ทักขึ้นมาแบบนั้น
"ตายแล้วมั้งมึง" ยศกรรีบคว้ากระดาษเช็ดหน้าบนโต๊ะส่งให้
จอมพลก็หันไปรินน้ำเปล่าใส่แก้วส่งให้ เธอรับมาดื่มล้างคอแต่ก็ยังไออยู่นิดๆ ฝ่ามือใหญ่ที่ลูบแผ่นหลังเบาๆ ทำเธอเผลอเกร็งตัวขึ้นทันที
"ดีขึ้นแล้ว" เธอหันไปบอกคนที่ยังลูบหลังให้เป็นเชิงห้าม แต่เหมือนมันจะไม่ยอมฟัง ยังลูบต่อเมื่อเห็นเธอยังไม่หายไอ
"มึงคิดไปถึงไหนไอ้กวาง ถึงสำลักขนาดนั้น" ศรัณเอ่ยถามเสียงกลั้วหัวเราะ
"สงสัยจะคิดลึกอย่างมึงว่า" จอมพลเสริมขึ้นเธอก็ได้แต่ขึงตาใส่
"นี่ลูบหรือแปรงขนหมา พอแล้ว" พอเธอหันไปวีนใส่จอมพล ทุกคนก็เลยหัวเราะ
"ลูบแม่งตั้งกะหัวยันหาง" เธอแอบบ่นเบาๆ แต่เหมือนคนข้างๆ จะได้ยิน
"มีหางด้วยหรือไง"
พร้อมกับฝ่ามือใหญ่ฟาดลงที่ก้นเธอเบาๆ กวินนาไม่ตอบแล้วก็แกล้งทำเป็นเงียบๆ ไม่ต่อคำกับมันอีก เพราะกลัวอีสองคนตรงข้ามจะสงสัยหันมามอง เพราะเธอเห็นมันสองคนกำลังกระซิบกระซาบอะไรกันสักอย่าง ชี้ไปทางหญิงสาวสวยที่นั่งรอดริ๊งก์จากลูกค้า
มันสองคนหันมายักคิ้วให้คนข้างๆ เธอ เมื่อเห็นว่าพวกมันจะคุยเรื่องอะไรเธอจึงได้ขอตัวไปห้องน้ำ ปล่อยให้พวกมันได้คุยเรื่องของผู้ชายบ้าง
แต่เธอไม่ได้ตรงไปที่ห้องน้ำหรอก แอบออกมาสูบบุหรี่อยู่ด้านนอก เพราะภาพเป็นผู้หญิงอดที่จะมีคนมองไม่ได้ แต่เธอไม่ได้สนใจสายตาของคนพวกนั้น
บุหรี่แบบสลิมเย็นจัดแบบที่ชอบเพราะคำที่เขาบอกว่ามันได้กลิ่นใบยาสูบน้อย แถมยังได้รสเย็นจัดพอเธอลองสูบแล้วก็อดจะติดใจรสชาติมันไม่ได้
"ขอตัวซิ"
เพราะกำลังปล่อยควันจากปากด้วยอารมณ์ผ่อนคลาย แต่เสียงของจอมพลที่ดังอยู่ข้างหลัง ทำเธอตกใจ
กำลังจะหยิบบุหรี่จากกระเป๋าสะพายข้างใบเก๋ส่งให้ แต่มันไวกว่าเมื่อคนตัวสูงก้มตัวลงมาจับมือเธอที่คีบบุหรี่ไว้ที่นิ้วเรียวเข้าไปประกบที่ปาก
ฝ่ามือเล็กสัมผัสได้ถึงปากหยักของคนที่กำลังดูดบุหรี่ในมือเธอ ก็อดที่จะหน้าแดงไม่ได้
"แค่ตัวนี้ก็พอ ไงก็ดูดไม่หมดอยู่แล้วนี่"
กวินนารีบชักมือตัวเองกลับมา
"ให้เลิกสูบเมื่อไหร่จะฟังกันบ้างกวาง"
"ไม่ได้สูบทุกวันเมื่อไหร่ล่ะ"
บุหรี่ที่เธอเพิ่งจะสูบยังไม่ทันได้ครึ่งมวนตัวนั้น ก็กลายเป็นเขาที่เอาไปสูบต่อ
"เมื่อไหร่จะทำตัวให้เป็นปกติ รู้ไหมกวางทำตัวมีพิรุธมาก"
"มึงก็อย่ามากวนประสาทกูซิ"
"พูดดีๆ มั่งเป็นไหม"
"ปกติก็พูดแบบนี้ ไม่เห็นจะเดือดร้อน"
ก็ใช่เมื่อก่อนเขาไม่ได้สนใจคำพูดของผู้หญิงตรงหน้าจะเรียกกูเรียกมึง หรือด่าแรงๆ แต่พอวันนี้เขากลับนึกอยากฟังเธอเรียกดีๆ สักครั้ง อยากได้ยินเสียงหวานหู
พ่นควันบุหรี่ออกจากปากตัวเองแล้วก็ได้แต่หัวเราะหึให้ตัวเองเบาๆ เมื่ออยู่ๆ ความคิดเช่นนี้ก็เกิดขึ้น เพียงแค่อยากให้ผู้หญิงแสนห้าวคนนี้หวานกับเขาสักครั้ง เหมือนเมื่อคืนนั้น
"ก็วันนี้อยากเดือดร้อน"
"เรื่องของมึง"
พูดจบเธอก็สะบัดผมใส่เดินหนีเขาเข้าไปด้านใน จอมพลจึงได้ดับบุหรี่ทิ้งแล้วก็เดินตามเข้าไป และรู้ว่าไอ้กวางมันจะต้องแวะห้องน้ำบ้วนปากก่อน เขาจึงได้แต่ยืนรอที่หน้าห้องน้ำหญิง
เห็นแววตาตกใจของเธอแล้วก็ยิ่งคิดอยากแกล้ง ตอนที่เธอเดินมาถึงเขาจึงได้โอบเอวเธอไว้ และก็เป็นดั่งคาดเมื่อเธอหันมาขึงตาใส่
แต่เพราะจังหวะที่คนเมาเดินสวนมาอย่างไม่ค่อยตรงทางนัก จอมพลจึงได้รั้งเอวบางให้ขยับมาทางเขาเพียงนิด เพื่อให้พ้นทางคนเมา
"เดินดีๆ ซิ ไม่เห็นหรือไงเดี๋ยวก็ถูกชนหรอก"
เมื่อคนข้างๆ ไม่ยอมก้าวขาเดิน แถมยังจ้องหน้าเขม็งเขาจึงต้องยอมเอามือออก พลางทำท่าไหวไหล่ เธอถึงจะยอมเดินออกมาจากทางเดินหน้าห้องน้ำ
กลับจากร้านเมื่อตอนเที่ยงคืน กลับมาถึงห้องยังไม่ทันจะได้วางกระเป๋าสะพายลงเสียงแจ้งเตือนข้อความก็ดังขึ้น
จอมพล : ถึงห้องหรือยัง
kwang : ถึงแล้ว
จอมพล : ยังไม่ถึงเลย ขับรถไม่ไหว
เพราะห่วงอันตรายจะเกิ
ดขึ้น เธอจึงได้รีบโทรกลับไปหา
"ถึงไหนแล้วน่ะ"
"แถวนี้แหละ"
"แถวไหนวะ"
"หน้าคอนโดกวาง"
