My Dear เพื่อน(ไม่เคย)รัก

ภายในห้องประชุมของบริษัท C Friend รับสร้างบ้าน

จอมพล รัตนภาส หุ้นส่วนใหญ่ของบริษัท และยังดำรงตำแหน่งประธานบริหาร

ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ ผิวขาวจัด กำลังยืนอยู่หน้าจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ในห้องประชุม แม้ภาพจากเครื่องฉายจะส่องทับใบหน้าหล่อเหลาราวเทพเจ้าปั้นแต่งมาอย่างลำเอียง แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความหล่อของคนที่ยืนอธิบายความคืบหน้าของโครงการใหญ่ดูลดน้อยลงสักนิด

เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกพับแขนถลกขึ้นมาจนถึงข้อศอก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่เรียงมัดสวยอย่างคนที่ออกกำลังกายมาอย่างดี เส้นเลือดสีเขียวจางๆ ภายใต้ผิวหนังปูนขึ้นมาอย่างเด่นชัด ยิ่งทำให้เจ้าของเรือนร่างสูงดูเซ็กซี่อย่าน่าค้นหา นึกอยากรู้ว่าไอ้เส้นเลือดสีเขียวจางๆ ที่หายเข้าไปด้านในแขนเสื้อมันจะเป็นอย่างไร

กวินนา กวาดสายตามองไปจนถึงฝ่ามือใหญ่ข้อนิ้วชัดแต่ก็ไม่ทำให้นิ้วยาวเรียวของเขาดูน่าเกลียดสักนิด ปลายนิ้วมืออมชมพูอย่างคนสุขภาพดีจรดปากการาคาแพงชี้ไปที่จอภาพขนาดใหญ่ตรงหน้า และแน่นอนปากกาด้ามนั้นเป็นด้ามที่เธอเคยซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดเขาเมื่อปีที่แล้ว

น้ำเสียงทุ้มหนักแน่นเอ่ยอธิบายถึงความคืบหน้าของโครงการกว่าร้อยล้าน ทุกสายตาของผู้เข้าร่วมประชุมต่างจับจ้องไปที่คนด้านหน้าจอใหญ่

ริมฝีปากหยักได้รูปขยับยิ้มเพียงนิด ตอนที่เอ่ยอธิบายจนจบ ก่อนรอยยิ้มนั้นจะกว้างขึ้นเมื่อหันไปสบตาสาวสวยเจ้าของโครงการอย่างคุณแอม

"ถือว่าคืบหน้าไปมากเลยนะคะ จะเป็นไปได้ไหมคะ ถ้าแอมอยากให้โครงการนี้เสร็จก่อนที่เราตกลงกันไว้สักสองเดือนน่ะค่ะ"

จอมพลเม้มปากลงนิดหนึ่งอย่างคนที่ใช้ความคิด ก่อนจะหันไปถามผู้ช่วยที่ดูแลโครงการนี้

"ว่าไงครับ คุณกวาง"

"..."

"คุณกวาง" คนเรียกกดเสียงต่ำลงอีกนิด ทำให้หลายๆ คนที่รอฟังคำตอบ หันหน้ามาทางคนที่ถูกเรียกว่า…คุณกวาง

"คะ ว่ายังไงนะคะ ขอโทษทีค่ะ"

"คุณแอมถามว่า เราจะจบโครงการนี้ก่อนกำหนดสักสองเดือนได้ไหม"

"เอ่อ...ค่ะ...ได้ค่ะ"

แม้เมื่อครู่จะไม่ทันฟังประโยคคำถาม เพราะสายตาที่จับจ้องคนด้านหน้าอยู่เพลินจนเมื่อเขาอธิบายจบ และหันไปยิ้มกับสาวสวยที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ทำให้เธอละสายตาหันมาสนใจอ่านรายงานในกระดาษที่วางอยู่ตรงหน้า

แต่คำตอบนั้น ก็ได้คิดและประมวลผลอย่างไตร่ตรอง ก่อนที่จะเอ่ยตอบแล้ว

"ไอ้กวาง ไอ้เหี้ยเอ๊ย มึงไปรับปากอย่างนั้นได้ไงวะ เดี๋ยวก็ฉิบหายส่งงานไม่ทัน ซวยหรอกมึง"

เสียงโวยวายของศรัณดังลั่นห้อง ทันทีที่ผู้ช่วยโครงการเดินเข้ามาในห้องทำงานของผู้บริหาร

"อ้าวไอ้รัณ แล้วมึงจะให้กูตอบว่าไง ก็เจ้านายมึงเสือกถามกูขึ้นมาแบบนั้น ให้กูหักหน้าบอกว่าไม่ได้ แต่จะขอต่อเวลาอีกสองเดือนงี้หรือ เจ้านายมึงได้แดกหัวกบาลกูซิ"

"พวกมึงทำไม่ได้หรือ ไอ้กวางมันยังทำได้เลย" เจ้าของห้องที่เดินตามเอ่ยขึ้น ได้ยินเสียงสองคนที่เถียงกันอย่างเอาเป็นเอาตาย

"มึงกะไม่เผื่อเหตุฉุกเฉิน เผื่อพม่ากลับบ้านบ้างเลยหรือไงวะ" ศรัณยังคงหาเหตุผลมาให้

"กูมั่นใจว่าไอ้กวางทำได้" จอมพลยืนยันเสียงเข้ม แล้วก็เดินไปทิ้งตัวนั่งที่เก้าอี้ผู้บริหารตัวใหญ่หลังโต๊ะทำงาน

"มึงก็สงสารมันหน่อย อย่าใช้งานมันหนักนัก อย่างน้อยมันก็เป็นผู้หญิงนะโว้ย" ยศกรที่เดินตามเข้ามาคนสุดท้าย เอ่ยขึ้น ทำให้ทุกสายตาหันไปมองผู้หญิงของห้องเพียงคนเดียว

มองอย่างที่ทุกคนเกือบจะลืมไปแล้วว่าเธอก็คือ ผู้หญิง

"มองเหี้ยอะไรกันแบบนั้น กูคิดว่าทำได้ เพราะงานเราตอนนี้มันเร็วกว่าแพลนที่วางไว้พอสมควร ถ้าทำไม่ได้ ไอ้จอมมันคงไม่หันมาถามกูหรอก มันคงตอบเขาไปแล้ว"

กวินนาเอ่ยถามเสียงเข้มก่อนจะจบประโยคด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงเมื่อนึกถึงเรื่องงานที่กำลังจะหนักหน่วง

ใบหน้าหวานที่แต่งแต้มเพียงบางเบาราวกับหน้าสด กวาดสายตามองชายหนุ่มอีกสามคนในห้อง ริมฝีปากอิ่มมีเพียงลิปกลอสสีชมพูอ่อนเคลือบไว้ ผมยาวเลยไหล่เพียงนิดถูกรวบไว้อย่างลวกๆ แถวท้ายทอย ก่อนจะย้ายเรือนร่างสูงโปร่งหนึ่งร้อยหกสิบแปดเซนติเมตรหลบสายตาพวกมันไปยืนพิงโต๊ะทำงานตัวใหญ่ของผู้บริหาร

จอมพลกดยิ้มมุมปาก พลางพยักหน้าน้อยๆ เพราะคำที่เธอตอบมามันเป็นจริงอย่างนั้นทุกคำ และมันยังสามารถมีส่วนที่เร่งมือขึ้นอีกนิดหนึ่งได้ รวมถึงการนำเทคโนโลยีที่ทันสมัยเข้ามาช่วยทุ่นแรง มันก็จะยิ่งทำให้งานออกมาได้ทันเวลาและยังได้มาตรฐานอีกด้วย

"ไปๆ เสร็จแล้วพวกมึงก็แยกย้ายกลับห้อง กลับทีมตัวเองไป กูจะทำงานแล้ว"

เจ้าของห้องเอ่ยไล่สมาชิกที่นั่งอยู่ที่โซฟาบ้าง นั่งอยู่ที่โต๊ะเขียนแบบของเขาบ้าง และอีกคนที่ยืนพิงโต๊ะทำงานตัวใหญ่ของเขาโดยใช้สะโพกเกยไว้บนโต๊ะเล็กน้อย ทุกคนจึงได้เตรียมแยกย้ายกันกลับไปทำงาน

บริษัท C Friend รับสร้างบ้าน ก่อตั้งมาได้สามปีเต็ม หลังจากที่พวกเขาเรียนจบปริญญาโท โดยการร่วมหุ้นของกลุ่มเพื่อนสี่คน และหุ้นใหญ่ของบริษัทก็คือ จอมพล

ส่วนอีกสามคนเป็นเพียงหุ้นส่วนเล็กๆ คล้ายพนักงานบริษัทแต่ก็ยังได้รับส่วนแบ่งกำไรจากการบริหาร และแน่นอน มันยังรวมถึงความเป็นเพื่อนกันมากว่าเก้าปี และแน่นอนเวลาที่นอกเหนือจากการทำงานหรือแม้แต่เวลาส่วนตัว ทั้งสี่คนก็ออกจะพูดคุยกันตามสไตล์เพื่อน และยังเป็นเพื่อนผู้ชายอีกด้วย ทำให้เธอที่เป็นผู้หญิงคนเดียวของกลุ่มดูดิบเถื่อนไปทันที แต่พอถึงเวลาทำงานทุกคนก็ล้วนมีความเป็นมืออาชีพและให้เกียรติกันตามตำแหน่งหน้าที่

"กวาง"

เสียงเข้มของเจ้าของห้องเอ่ยเรียกตอนที่เธอกำลังจะเดินออกประตู

"ว่า"

"มึงมานั่งนี่ก่อนซิ"

"มีอะไร"

"ตอนประชุมทำไมดูเหม่อๆ เมื่อคืนมึงไปแข่งรถมาอีกแล้วล่ะซิ"

"ไม่ได้ไป" คนถูกถามได้แต่ปฏิเสธเสียงแข็ง

"กูเห็นนะว่าเฟซบุ๊กมึงเช็กอินสนามแข็งรถ" กวินนาได้แต่หรี่ตามองจอมพล

"ขนาดมึงอยู่กับสาวๆ มึงยังมีเวลามาส่องชีวิตกูอีกนะ น้องมันขอร้องน่ะ"

"ช่วงนี้มึงงดก่อนเถอะ ขอร้อง"

"กูทำงานได้ตามกำหนดหรอกน่ะ ไม่กระทบกับงาน"

"กูห่วงสุขภาพมึงมากกว่า งานก็เยอะช่วงนี้ ถ้าเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาจะว่าไง"

"กูไม่ให้กระทบถึงงานมึงหรอก"

"เอ๊ะ ไอ้กวาง มึงเข้าใจที่กูพูดไหมเนี่ย"

"เออ กูรู้แล้ว"

กวินนาถอนหายใจอย่างแรง ก่อนจะลุกออกไปจากห้องท่านประธานใหญ่

"โดนด่าไรวะ เรื่องมึงไปแข่งรถเมื่อคืนหรือไอ้กวาง" ศรัณกระซิบเสียงถามคนที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆ ในตำแหน่งเดียวกัน

"เออ" กวินตาสะบัดเสียงตอบ

"แล้วมึงโพสต์เฟซบุ๊กทำไม แต่อันนี้กูก็เห็นด้วยกับไอ้จอมนะ"

"กูไม่ได้โพสต์ ไอ้ห่านั่นมันแท็กกู"

ศรัณได้แต่ส่ายหน้าให้สาวมาดเท่ข้างๆ เห็นมันได้แต่ปรับเก้าอี้ให้เอนลง เรียวขายาวภายใต้กางเกงยีนสีเข้มพาดไปบนโต๊ะทำงานก่อนจะหลับตาเป็นการตัดบทสนทนา

"มันไปอดนอนจากไหนมาอีกวะ" ยศกรเดินมาถึงโต๊ะทำงานตัวถัดไปอีกตัวในทีมสถาปนิกเห็นภาพหญิงสาวที่นอนพาดขาบนโต๊ะก็เอ่ยถามศรัณขึ้น

"เหมือนเดิม"

"นอนเยอะๆ เลยมึงไอ้กวาง คืนนี้เจ้านายมึงต้องเลี้ยงรับรองคุณแอมคนสวยนั่นอีก" ยศกรเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะใส่

กวินนาตลบผ้าผืนบางที่คลุมตั้งแต่หน้าถึงต้นขาออก หันสายตาไปมองยศกรเขม็ง

"จริง เจ้านายมึงเพิ่งส่งข้อความมาบอกเมื่อกี้ ไม่ได้อ่านหรือไง"

"ยัง" เธอจึงคลุมผ้าขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะขอพักสายตาสักหน่อย นอกจากกลับจากแข่งรถเกือบจะตีหนึ่ง เธอยังต้องตามแก้งานให้ลูกค้าอีกเจ้าที่เร่งมาจนเกือบจะสว่างคาตา

'พี่กวาง คืนนี้มาได้อีกไหม ไอ้พวกนั้นมันอยากแก้มือ'

เสียงข้อความที่ดังขึ้นในเวลาเกือบจะเลิกงานปลุกเธอตื่น มองนาฬิกาที่ผนังห้องจึงรู้ว่าตัวเองหลับไปกว่าชั่วโมง

Kwang : วันนี้ไม่ได้ว่ะ มีเลี้ยงลูกค้า

งานเลี้ยงรับรองลูกค้าพิเศษ เจ้าของโครงการกว่าร้อยล้านบาท ร้านอาหารกึ่งบาร์บรรยากาศแสนโรแมนติกพร้อมกับไวน์ราคาขวดละหลายหมื่น นอกจากทีมสถาปนิก ก็ยังมีลูกน้องของคุณแอมอีกสามสี่คนที่เข้าร่วมประชุมเมื่อช่วงบ่ายมากันครบ

นอกจากเธอที่เป็นผู้หญิงคนเดียวในโต๊ะ ก็ยังมีคุณแอม เจ้านายเธอมันสั่งเสียงเข้มว่าต้องมาด้วยให้ได้ จะได้เป็นเพื่อนคุยกับลูกค้า เพราะเกรงว่าจะมีแต่ผู้ชาย

สุดท้ายคนที่ถูกบังคับให้มารับรองลูกค้าก็ต้องนั่งกระดกไวน์อยู่กับกลุ่มสถาปนิกทั้งของเธอและของลูกค้า เพราะเจ้าของโครงการดูจะไม่สนใจพูดคุยกับใครสักเท่าไหร่ นอกจากคนที่นั่งอยู่โซฟาหัวโต๊ะ

ถ้าคุณแอมนั่นเขยิบไปนั่งใกล้ๆ ด้วยได้ มีหวังคงจะเกยขึ้นไปบนตักคนตัวโตนั่นแล้ว เพราะแววตาที่ทั้งคู่มองกันอยู่เป็นระยะๆ มันออกจะสื่อความนัยอย่างที่รู้กันแค่สองคนเสียมากกว่า

ถ้าไม่ติดว่าคุณแอมพาลูกน้องมาด้วย ไอ้ศรัณมันคงตั้งโต๊ะพนันแล้ว ว่าคืนนี้จะเสร็จหรือไม่เสร็จ และแทบจะไม่รู้ว่าใครจะเสร็จใครกันแน่

ทนมองภาพนั้นอยู่เกือบครึ่งคืน จนในที่สุดเธอก็ได้แต่ส่งข้อความไปตอบรับข้อความจาก..กัน..รุ่นน้องที่รู้จักเพราะเคยเอาบิ๊กไบก์ไปซ่อมที่ร้านมันรวมถึงเข้าไปแต่งรถอยู่บ่อยๆ ตอนหลังจึงกลายมาเป็นเพื่อนรุ่นน้องที่สนิทกันในกลุ่มแต่งรถ นานเข้าเมื่อมันเห็นว่าเธอชอบขับรถมอเตอร์ไซค์แถมยังขับเร็วจึงได้ชวนไปลงสนาม หนักเข้ามันถึงกับไปรับคำท้าชวนเธอหารายได้พิเศษเสียอย่างนั้น อย่างเมื่อคืนเธอก็ได้เงินมาเกือบสองแสน

Kwang : ทันไหมวะ เดี๋ยวเที่ยงคืนกว่าๆ ออกไป

กัน : ได้พี่รีบมาเลย กันอยากได้เงินกินหนม

"กลับแล้วหรือวะ" ศรัณเอ่ยถามเมื่อเห็นเธอเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าเป้

"เออ ไม่มีอะไรแล้วนี่ ถ้าไงกวางขอตัวกลับก่อนนะคะ" ในประโยคตอนท้ายเธอหันไปบอกกลุ่มลูกค้าที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

"ไปจริงดิ" ยศกรเอ่ยถามซ้ำ

"กูฝากลงด้วย เสร็จ หนึ่งหมื่น" กวินนายักคิ้วข้างหนึ่งให้ศรัณ พลางตบไหล่เพื่อนยิ้มอย่างรู้ทัน

"กวาง จะกลับแล้วไง" เสียงคนหัวโต๊ะเอ่ยแทรกเสียงเพลงคลาสสิกถาม เมื่อเห็นเธอหยิบเป้ขึ้นสะพายหลัง

"อือ ขอตัวก่อนนะคะ" แต่ในประโยคหลังเธอบอกเจ้าของโครงการคนสวยที่หันมามองพอดี

"ค่ะ กลับดี

ๆ นะคะ"

เจ้านายอย่างจอมพลจึงทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ขมวดคิ้วมองสาวร่างสูงเดินออกจากร้าน