บทที่ 12 แก้แบบ

กวินนารีบลงมาที่หน้าคอนโด เห็นรถคันหรูจอดอยู่ก็รีบเดินไปเคาะกระจกตรงฝั่งคนขับ จอมพลเปิดกระจกลงยิ้มกว้างส่งให้

"เป็นไงบ้าง"

"ขับรถไม่ไหวแล้ว"

"งั้นรอแป๊บ"

"ได้กาแฟสักแก้วคงจะดี"

"เดี๋ยวไอ้รัณก็ถึงแล้ว"

จอมพลหุบยิ้มฉับ ขมวดคิ้วมุ่น เหลือบมองแสงไฟหน้ารถจากกระจกมองข้าง จึงได้เห็นรถศรัณมาจอดต่อท้าย

"นั่นไงมาแล้ว" เธอเอ่ยบอกพลางบุ้ยปากไปทางด้านหลัง

"เรียกมันมา"

"โทรถามว่ามันเลยไปหรือยัง ถ้ายังให้แวะมารับมึงไปด้วย" จอมพลถอนหายใจพรืด แอบกลอกตามองหลังคารถตอนที่เห็นไอ้รัณลงจากรถเดินตรงมาทางนี้

"เป็นไงบ้างวะไอ้จอม" ศรัณเอ่ยถามเสียงร้อนรน "ดีนะกูยังไม่เลยไปก่อน"

'สัส มึงน่าจะเลยไปไกลๆ เลยยิ่งดี' ได้แต่คิด แล้วก็มองหน้าหญิงสาวที่ยืนเกาะรถเขาไว้หน้าตาเฉย ส่งสายตาพิฆาตให้ไม่รู้เจ้าตัวจะเข้าใจหรือเปล่า

"มันว่าขับรถไม่ไหว" กวินนาบอกอาการให้เสร็จสรรพ

"ไป งั้นเดี๋ยวกูไปส่ง จอดรถมึงไว้นี่แหละ เช้าให้ไอ้กวางขับไปรับมึง เย็นมึงค่อยมาส่งมัน" ฟังความคิดไอ้ศรัณเขาก็เพิ่งเห็นว่าเพื่อนฉลาดก็ตอนนี้

"โอเค ตามนั้นก็ได้" จอมพลยิ้มมุมปากเพียงนิดตอนที่หันไปมองเธอ "ตอนเช้าไปรับแต่เช้าหน่อยนะ จะแวะเอาแบบไปส่งให้ที่ไซต์ด้วย" แถมยังเอ่ยสั่งคนขับรถจำเป็นอีกด้วย

"เออ รู้แล้ว"

ศรัณจึงเข้ามาช่วยประคองคนเมาที่บอกขับรถไม่ไหว แต่เท่าที่เธอสังเกตอาการมันจะดีกว่าคนที่ต้องขับรถไปส่งมันคืนนี้เสียอีก

เวลาเช้าตรู่ของวัน ที่เธอเผื่อเวลาจะต้องเข้าไซต์ให้แล้ว หวังว่าเวลานี้คงจะทัน

kwang : อยู่หน้าคอนโด

ไร้เสียงข้อความตอบกลับ กวินนาเคาะมือกับพวงมาลัยรอดูข้อความที่หน้าจอ แม้แต่คำว่าอ่านแล้วก็ยังไม่ปรากฏบนหน้าจอ

กว่าหลายนาที จนในที่สุดเธอก็ต้องโทรเข้าไปหาคนที่บอกให้มารับแต่เช้า สายที่รอนานจนถูกตัดไปแล้ว โทรใหม่อีกครั้งก็ยังไม่มีคนรับ ด้วยความหงุดหงิดเธอจึงคว้ากระเป๋าสะพายใบใหญ่ของตัวเอง คว้านมือหากระเป๋าสตางค์ที่จำได้ว่าเคยมีคีย์การ์ดที่คอนโดของจอมพลอยู่

คนบนคอนโดหรูชั้นสูงโยนโทรศัพท์ที่ส่งเสียงร้องเสียงดังทิ้งบนเตียงนอนอย่างไม่ไยดี เดินผิวปากอารมณ์ดีอยู่ในห้อง

กวินนากดกริ่งหน้าห้องอยู่ครู่เดียว เจ้าของห้องก็เปิดประตูออกมา ใบหน้าหล่อแม้จะยังไม่ได้อาบน้ำเพราะผมเผ้าที่ยังดูไม่ได้ทรง แต่ก็ยังหล่อทรงพลังเช่นเคย

เธอจะไม่รู้สึกอะไรสักนิด ถ้าไอ้คนที่มันออกมาเปิดประตูจะแต่งตัวให้มันเรียบร้อย ไม่ใช่ทั้งตัวมีเพียงผ้าขนหนูพันเอวไว้อย่างหมิ่นเหม่เผยให้เห็นแผงอกล่ำสันหน้าท้องที่ขึ้นเป็นลอนและเธอก็รู้ว่าลอนที่ท้องเขามันแข็งมากอย่างคนที่ออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ ใบหน้าหวานเห่อแดงร้อนขึ้นเมื่อเผลอนึกถึงความแข็งที่ต่ำลงกว่านั้น เพราะมันยังชัดเจนอยู่ในความรู้สึก

"ไหนมึงบอกให้มาแต่เช้า" น้ำเสียงห้วนถามอย่างไม่สบอารมณ์กลบเกลื่อนความรู้สึกบางอย่างของตัวเอง แต่คนที่ยืนขวางประตูอยู่ได้แต่ยิ้มให้ พลางเอามือเกาศีรษะตัวเองราวกับน่าเอ็นดูเสียเต็มประดา

"ขอโทษที" น้ำเสียงสลดแต่ใบหน้าอมยิ้มแบบนั้นมันดูสวนทางกัน ราวกับมันไม่ได้สำนึกสักนิดที่หลอกให้เธอมาแต่เช้า

"งั้นเดี๋ยวกูลงไปรอข้างล่าง"

"เข้ามารอนี่แหละ ดื่มกาแฟรอก่อน ชงเผื่อด้วย" กวินนาได้แต่กลอกตาใส่เมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย และก็ถูกมันรั้งข้อมือให้เดินตามเข้าห้อง

"ไหนบอกไม่ได้หนีหน้าไง แค่มาถึงก็จะหนีแล้ว"

"ก็นัดไม่เป็นนัด น่ารำคาญ"

พยายามดึงข้อมือตัวเองให้พ้นการเกาะกุมจากฝ่ามือใหญ่ แต่เหมือนคนที่จับไว้จะรู้ทันจับแน่นขึ้นอีก และยอมปล่อยออกตอนที่จูงแขนเธอมาถึงห้องครัว

"หรือจะให้ชงให้"

จอมพลยืนพิงเคาน์เตอร์ในครัวมองดูเธอเปิดตู้ด้านบนเพื่อหาขวดกาแฟ

"ไม่ต้อง รีบไปอาบน้ำเหอะ"

"กินกาแฟก่อนได้ไหม จะได้อาบทีเดียว"

"เรื่องของมึง"

เพราะต่อคำกับมันก็คงไม่จบ เมื่อได้กาแฟคนละแก้วเธอก็เดินไปนั่งที่โซฟาเบดตัวใหญ่ภายในห้องนั่งเล่นที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี เพราะเคยมาที่นี่กันบ่อยๆ ไม่ว่าจะเรื่องงานหรือเรื่องกินเหล้า

เธอเพียงนั่งจิบกาแฟไปเงียบๆ เมื่อคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามไม่พูดอะไร รอแค่เมื่อไหร่กาแฟจะหมดแก้ว

"เออ ลืมเอาของคืนให้เลย"

กวินนานึกไม่ออกว่าเขาหมายถึงของอะไร ได้แต่เห็นจอมพลเดินหายเข้าไปในห้องนอน กลับออกมาพร้อมถุงพลาสติกใสใบเล็ก

ใบหน้าหวานเห่อแดงจนแทบจะทำสีหน้าไม่ถูก เมื่อมองของในถุงนั้น กระดุมเสื้อห้าเม็ดของเธอ เธอรีบคว้ามันมาอย่างรวดเร็ว

"ว่าจะเอาไปคืนให้ที่ทำงาน ก็ลืมทุกที"

กวินนาได้แต่นึกรำคาญคนที่ยังพูดไม่จบ คืนแล้วก็แทนที่จะรีบเข้าไปอาบน้ำ ยังมายืนโชว์ลอนหน้าท้องอยู่ได้

"แล้ววันนั้นกลับไปยังไง เอ่อ หมายถึงใส่เสื้อตัวไหนกลับน่ะ"

"ขโมยเสื้อมึงไปตัวนึง" ได้ยินเขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ

"เดี๋ยวตอนเย็นไปส่ง จะไป เอา คืน"

"ไอ้งก เดี๋ยวกูเอามาคืนเองแหละ" รู้ว่ามันแกล้งพูดเสียงหนักๆ ในคำที่ชวนให้คิดเป็นอื่น แต่ก็แกล้งทำเป็นไม่ได้ยินเสีย

"มึงรีบไปอาบน้ำเลย ไม่งั้นกูจะไปทำงานก่อนแล้วนะ"

ได้ผลเมื่อจอมพลเดินผิวปากเข้าห้องน้ำ อย่างอารมณ์ดี แต่กลับยิ่งทำให้คนรอหงุดหงิดใจไม่น้อย

กลับจากไซต์งานในช่วงสายของวัน เธอกำลังจะเริ่มงานที่ยังค้างอยู่

"กวาง เอางานที่ว่าเมื่อคืนมาดูหน่อย"

จอมพลเปิดประตูมาสั่ง งานที่คุยกันไว้เมื่อคืน งานที่เธอทำแล้วยังรู้สึกไม่ถูกใจสักทีจนมันรู้สึกเหมือนไม่คืบหน้าไปทางไหน

ได้แต่หอบกระดาษพิมพ์เขียวม้วนยาวเดินตามเจ้านายกลับไปที่ห้องทำงานมัน

จอมพลกางกระดาษบนโต๊ะเขียนแบบนั่งลงที่เก้าอี้ตัวใหญ่มองเส้นสีฟ้าที่เรียงตัวเป็นแบบอาคารบนกระดาษขาวแผ่นใหญ่ รอยเม้มปากของมันทำเธอเผลอกำมือตัวเองไว้แน่น

เรื่องงานต้องยอมรับจอมพลถือเป็นหนึ่งในรุ่น และเพราะยอมรับฝีมือการทำงานของเขาในวันที่มันชวนเปิดบริษัทเธอถึงไม่ลังเลที่จะตัดสินใจ

"ตรงนี้ลองเปลี่ยนดู"

ใบหน้าหวานชะโงกลงมามองตามปลายดินสอชี้จุดที่เธอมองตามแล้วก็ต้องถอนหายใจ ให้ความโง่ของตัวเองทันที

จังหวะที่จอมพลหันหน้ามามองคนที่ยืนข้างๆ และเธอยังไม่ทันเงยหน้าขึ้น ปลายจมูกโด่งของคนที่นั่งอยู่เฉียดแก้มเธอไป กวินนารีบยืดตัวขึ้นด้วยความตกใจ

"มานั่งนี่ จะหนีไปไหน"

จอมพลคว้าเอวคนที่กำลังจะถอยห่าง รั้งให้เธอมานั่งที่เก้าอี้ตัวที่เขากำลังจะลุกขึ้น แล้วก็จับเธอนั่งแทนที่

"นั่งแก้แบบอยู่ที่นี่แหละ กลับไปเดี๋ยวก็ไม่มีสมาธิอีก"

"ไปแก้ที่ห้องก็ได้"

"ตรงนี้ จะดูด้วย"

คนที่บอกจะดูด้วย ยืนอยู่ที่เดิมไม่ยอมขยับไปทางไหน ฝ่ามือข้างหนึ่งเท้าลงที่โต๊ะตัวใหญ่ อีกข้างจับหลังเก้าอี้เธอไว้ เพราะไม่รู้ว่ามือเขาอยู่ตรงนั้น ตอนที่เธอเอนตัวหลบแขนตรงโต๊ะจึงได้ชนกับแขนอีกข้างที่คล้ายกอดไหล่อยู่กลายๆ เธอรีบขยับก้นมาข้างหน้าทันที

"นั่งให้มันดีๆ หน่อย จะหนีไปทางไหนนักหนา"

"เอ๊ะ มึงไปทำงานของมึงเลย กูจะได้แก้แบบ มายืนเฝ้าอย่างนี้ใครจะทำได้วะ"

"ทำไม่ได้ก็ไม่ต้องกลับบ้าน"

"เอ๊ะ"

"รีบทำ"

กวินนาจึงได้แต่ขยับนั่งให้ถนัดก่อนจะเลิกสนใจคนที่ยืนค้ำหัวอยู่ข้างๆ แล้วสนใจแบบบนโต๊ะนั่นแทน และตอนที่เธอกำลังแก้แบบร่าง ก่อนที่จะนำไปแก้ในระบบอีกครั้ง จอมพลก็ก้มหน้าลงมามองใกล้ๆ

กลิ่นน้ำอ่อนๆ ประจำกายอันแสนคุ้นเคย กรุ่นเข้าจมูกจนน่ารำคาญ

"มึงถอยไปหน่อย เหม็นน้ำหอมฉิบหาย"

"ก็น้ำหอมที่กวางซื้อให้ ตอนปีใหม่"

เธอเหลือบสายตาไปมองคนที่ยังก้มหน้าอยู่ข้างๆ เห็นรอยยิ้มน้อยๆ ก็ยิ่งหงุดหงิด

"ก็หอมดี"

จอมพลขยับใบหน้าเข้าหาเธออีกนิด กวินนาจึงได้เอนตัวหลบ พลางยกมือขึ้นดันไหล่มันไว้

"มึงถอยไปไกลๆ กูเลย"

"เอ้าก็จะให้ดมชัดๆ"

"แต่น้ำหอมกวางกลิ่นนี้หอมดีกว่าเมื่อวานนะ กลิ่นนี้หวานดี"

"ไอ้..."

กวินนาหน้าแดงเถือก อยากด่าแต่ก็นึกคำด่าไม่ออก ส่วนอีกคนก็ได้แต่หัวเราะเบาๆ ชอบใจที่แกล้งเธอได้

"ออกไปห่างๆ เลย ถ้าไม่งั้นกูจะกลับไปทำงานที่ห้องแล้ว"

"โอเค ไม่กวนแล้ว ทำให้เสร็จเดี๋ยวช่วยดูอีกที"

จอมพลกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตัวเองแล้ว เธอจึงได้เริ่มทำงานของตัวเองบ้างอย่างสบายใจขึ้น

มื้ออาหารกลางวันเธอก็ถูกจอมพลลากไปกินข้าวเที่ยงด้วย เอ่ยชวนศรัณกับยศกร แต่ทั้งคู่ต้องไปหาลูกค้าตอนบ่าย

สุดท้ายเหลือเธอคนเดียว จอมพลพาเธอขึ้นไปกินข้าวที่ชั้นสามสิบ ร้านอาหารราคาแพงที่ส่วนมากมีแต่ระดับผู้บริหารขึ้นมาทาน เพราะราคาอาหารมื้อละเกือบสองพันคงจะเกินไปสำหรับพนักงานธรรมดา

กลับลงมาที่ห้องทำงานผู้บริหาร เธอก็รีบแก้แบบที่ค้างอยู่ให้เสร็จ หวังจะได้กลับไปทำงานที่โต๊ะของตัวเองเร็วๆ

"มาดูซิ เสร็จแล้ว"

จอมพลเดินมาที่โต๊ะก้มลงมองใกล้ๆ กวินนาก็ต้องรีบเอนตัวหลบให้ และค่อยๆ ลุกจากเก้าอี้ หวังจะได้ให้เจ้านายของเธอดูงานตรงหน้าได้ชัดๆ

"ไม่เลว ตรงนี้จะเอาแบบนี้จริงๆ เหรอ"

จอมพลชี้จุดใหม่ให้ดู

อีกที เธอขมวดคิ้วมองตาม 'แล้วทำไมไม่บอกทีเดียววะ' สุดท้ายเธอก็ต้องแก้แบบอีกจุดจนเลยเวลาเลิกงาน