บทที่ 13 น้องแป้งที่รัก
และกว่าแบบที่แก้ในโปรแกรมจะเสร็จก็เกือบสี่ทุ่ม หันมามองเจ้าของห้องก็เกิดทำตัวไม่ถูกขึ้นมา เพราะไม่รู้ว่าสายตาที่ทอดมองเธอเป็นประกายนั้นนานเท่าไร
"เห็นไหมล่ะ บอกให้กลับไปก่อน แล้วก็มานั่งง่วงนอน" หาเรื่องพูดไปอย่างไม่ทันคิดอะไร แต่คนฟังกลับคิดลึกกว่านั้น
"ไม่ง่วงหรอก แต่..." ถ้าเป็นเมื่อก่อน จอมพลคงจะต่อให้ว่ามันคืออะไร แต่เพราะคำหยาบคายที่กำลังเกิดขึ้นกับตัวจริงๆ ในตอนนี้ มันไม่สามารถพูดออกมาได้ เพราะไม่งั้นคนตรงหน้าคงจะได้ด่าเขาแน่
กวินนารู้ว่ามันจะพูดจาลามกต่อจากนั้น ก็ได้แต่แกล้งทำเป็นไม่สนใจ
"ไหนดูซิ โอเคหรือยัง"
จอมพลลุกจากเก้าอี้ทำงานของตัวเอง เดินมาที่โต๊ะเขียนแบบ ก้มตัวลงให้ใบหน้าเสมอกับคนที่นั่งเก้าอี้อยู่ มองภาพในหน้าจอคอมพิวเตอร์
"อื้อ" เพราะคำตอบเขาทำให้เธอค่อยโล่งใจขึ้นอีกเยอะ และก็รีบเปิดแบบภาพสามมิติที่แก้ไขเสร็จ เห็นเป็นรูปร่างอาคารทรงทันสมัยที่เธอออกจะภูมิใจกับผลงาน อดที่จะอวดเขาไม่ได้ เพราะก็เคยทำแบบนี้อยู่ทุกครั้ง
"สวยป่ะ"
"สวย"
น้ำเสียงแผ่วเบาแถวข้างแก้มทำให้เธอหันไปมองคนข้างๆ ที่เขาขยับใบหน้าหล่อเข้ามาเกือบจะแนบชิด
"สวยมากด้วย" ตอนที่บอกซ้ำไม่ได้มองที่หน้าจอ สายตาคมจ้องลึกไปที่ดวงตาคู่สวยตรงหน้า
"จูบได้ไหม" กำลังจะเอนตัวหนี แต่เพราะคำที่หลุดปากออกมาจากนั้นทำให้เธอแหวเสียงขึ้นทันที
"มึงก็ลองจูบกูซิ"
จอมพลจับที่เท้าแขนเก้าอี้ตัวใหญ่ให้หันมาตรงหน้า กวินนาคิดอยากจะลุกหนีตอนนี้ก็ไม่ทันเสียแล้ว เพราะแขนสองข้างของเขาจับเก้าอี้ไว้แน่น โน้มใบหน้าลงมาเพียงนิดตอนที่เธอยังไม่ทันตั้งตัว เพราะไม่คิดว่าเขาจะกล้าจูบ
ริมฝีปากอิ่มถูกประกบจนไม่เหลือช่องว่างให้หายใจ ลิ้นร้ายแทรกตัวอย่างรวดเร็ว เธอก็ถูกกวัดเกี่ยวพัลวันอยู่ภายใน คิดจะเอียงหน้าหนีก็ไม่สามารถขยับไปทางไหนได้ เมื่อมือใหญ่คว้าต้นคอเธอล็อกไว้แน่น
เผลอแป๊บเดียวเธอก็ถูกคนที่ช่ำชองกว่าต้อนให้จนมุม เผลอจูบตอบเขาไปอย่างไม่รู้ตัว กว่าจอมพลจะยอมปล่อยปากอิ่มให้เป็นอิสระ กวินนาก็ต้องหอบหายใจเหนื่อย
สายตาที่มองปากอิ่มเจ่อบวมแล้วก็อดที่จะเอานิ้วหัวแม่มือไล้ไปที่ริมฝีปากเบาๆ เขาต้องอดใจอย่างหนักเมื่อปากสีชมพูสดเผยอขึ้นเล็กน้อยตอนที่ถูกไล้ขอบปาก เผลอมองต่ำลงมาจนถึงลำคอระหงขาวเนียนก็อยากจะลากลิ้นเลียไปทุกส่วน แต่ก็ทำได้เพียงอดกลั้น แต่ยิ่งมองต่ำลงอีกนิดเขาก็ต้องรีบละสายตาออกจากเธอทันที เพราะไม่เช่นนั้นมันคงอดทนไปกว่านี้ไม่ไหวอีกแล้ว เมื่อเห็นเธอหายใจราวกับคนหอบเหนื่อย หน้าอกอิ่มที่พุ่งเด่นนูนดันเสื้อเชิ้ตตัวสวยออกมา มันกระเพื่อมตามแรงหายใจ เผลอนึกไปถึงถ้าแรงกระแทกหนักๆ อย่างวันนั้น หยุดความคิดชั่วร้ายในใจตัวเองลงเพียงเท่านั้น ถอยห่างอย่างคนตัดใจ ก่อนที่เขาจะเดินเครื่องเต็มกำลังมากไปกว่านี้
สุดท้ายคนท้าทายก็ได้แต่นิ่งเงียบ รีบเก็บของบนโต๊ะให้เรียบร้อย
"หิวข้าว แวะกินข้าวก่อนนะ"
"เมื่อเย็นก็กินมาม่าไปแล้วไม่ใช่หรือไง" เธอตอบเสียงสะบัด เพราะไม่อยากไปกินข้าวกับเขา
"มันจะอิ่มเหมือนข้าวไหมล่ะ"
"งั้นแวะส่งกูก่อน มึงค่อยไปกิน"
"งั้นสั่งไปกินที่ห้องกวางก็ได้"
"ไม่เอา"
"งั้นก็กินที่ร้าน"
สุดท้ายเธอก็ต้องแวะกินข้าวกับคนที่บอกว่าหิว แต่ตัวเองกินไปเพียงไม่กี่คำ เป็นเธอเสียอีกที่ต้องขอเพิ่มข้าวอีกนิด จนได้ยินเขาหัวเราะในลำคอเบาๆ ตอนที่เธอสั่งพนักงานขอข้าวเปล่าอีกจาน
"เอาอะไรเพิ่มอีกไหม"
"พอแล้วเดี๋ยวกินไม่หมด แล้วมึงไม่กินหรือไง"
"แค่นี้ก็อิ่มแล้ว กินของหวานไปก่อนกินข้าว เลยอิ่มไว"
เธอจะไม่ทันได้คิดอะไรหรอก ถ้าสายตามันไม่กะลิ้มกะเหลี่ยแบบนั้น จะว่าเพราะเบียร์ที่มันดื่มอยู่ แต่ก็เพิ่งเห็นมันดื่มไปสองแก้วเอง
"ไอ้จอม"
เธอรวบช้อนวางข้างจานตอนที่เอ่ย นึกอยากคุยเรื่องที่กำลังเป็นปัญหาในหัวใจตัวเองกับมันอย่างจริงจังสักที เพราะเธอเริ่มจะรับมือกับอาการหมาหยอกไก่ของมันไม่ไหวแล้ว เริ่มหมดความอดทนกับการที่ต้องถูกมันไล่ต้อน เห็นเธอเป็นตัวตลกหรือเป็นของสนุกแก้เครียดของมันอีกแล้ว
"ว่า"
"มึงคิดยังไงกับกูแน่"
ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มรูปหล่อตรงหน้าจะตอบคำถามเธอ เสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างจานข้าวก็ดังขึ้น เธอเผลอหันไปมองตามเสียงนั้น จึงได้เห็นชื่อที่แสดงขึ้นหน้าจอพร้อมแสงไฟสว่างวาบ…น้องแป้งที่รัก
คำถามที่ถามไปแล้วก็ไม่สามารถเก็บคำคืนมาได้ จ้องมองหน้าจอโทรศัพท์เครื่องนั้นอยู่นาน จนเจ้าของมันหยิบไปรับสาย
"ครับ" กดรับสายเรียกเข้านั้นเสร็จ มันก็หันมามองหน้าเธอ ก่อนจะลุกออกจากโต๊ะ
"เดี๋ยวมานะ" คำที่บอกเธอไร้เสียง เธอรู้ได้จากที่อ่านปาก
พอคล้อยหลังคนที่ลุกออกไป กวินนาก็เอนตัวพิงเก้าอี้ด้วยความหนักใจ ทั้งคำถามที่ถามเมื่อครู่ และทั้งเรื่องความผิดพลาดที่เกิดขึ้น และยังจูบของวันนี้อีก เธอกลัวคำตอบที่จะได้ยิน แต่ทั้งที่จริงสิ่งที่เธอกำลังจะพูดคือตัดขาดกับมันให้เด็ดขาดก็ยังไม่ทันได้พูด แต่พอคนนั้นของมันโทรมาเธอกลับรู้สึกปวดร้าวอยู่ลึกๆ
"สั่งผลไม้ไหม"
จอมพลเอ่ยถามตอนที่กลับมาที่โต๊ะ น้ำเสียงเปลี่ยนไปจนรู้สึกได้ และยังไอ้ท่าทางกังวลอะไรสักอย่าง ถ้าเธอสั่งผลไม้มากินต่อ มันคงจะขาดใจตรงนี้แน่
"กลับเถอะ"
เสียงติ๊งๆ ที่แจ้งเตือนข้อความเข้ารัวๆ ในโทรศัพท์ของเธอ มันช่วยได้เยอะในตอนนี้ เมื่อกันหนุ่มรุ่นน้องเจ้าของอู่รถส่งข้อความมาชวนให้เธอไปดูแข่งรถในคืนนี้
กัน : พี่กวาง
กัน : มาป่ะ
กัน : คืนนี้เจคิง ลงสนาม
กัน : เผื่อฟลุ๊กได้แข่งด้วย แจ่มเลยพี่
ถ้าเป็นในยามปกติ เธอคงจะหงุดหงิดกับข้อความบรรทัดละตัวของมัน แต่วันนี้กลับรู้สึกปล่อยผ่านได้ แต่ชื่อของเจคิงก็ทำเธอสนใจไม่น้อย นักแข่งมืออาชีพในระดับเอเชียที่เคยไปคว้าแชมป์ยุโรปมาก็หลายครั้ง และไม่บ่อยนักที่เจคิงจะนึกสนุกมาแข่งสนามเถื่อนเล่นตามประสาคนชอบความเร็ว
kwang : โอเค เดี๋ยวตามไป
ข้อความที่พิมพ์เสร็จแล้วยังไม่ทันได้กดส่ง กันก็โทรกลับมาเสียก่อน
(พิมพ์ไม่ถนัดเลยพี่โทรเลยแล้วกัน มาป่ะ ไอ้พี่เคนมันบอกให้ชวนพี่ด้วย มันว่าเดี๋ยวพาเข้าไปหา)
"อือ เดี๋ยวตามไป แล้วเขารู้ได้ไงว่าพี่อยากเจอ"
(โทษทีพี่ผมเผลอหลุดปากบอกว่าพี่ชอบ)
"โอเค เดี๋ยวเจอกัน"
พอเธอวางสาย คนขับรถสปอร์ตคันหรูก็ละสายตาจากถนนมามองเธอแวบหนึ่งก่อนจะหันกลับ พร้อมคำถามเสียงห้วน
"จะไปไหน แข่งรถหรือ"
ยังไม่ทันได้ตอบ เสียงข้อความเธอก็เข้ามาอีก
ken : กัน บอกยัง มาป่ะ
ken : น่าน้อยใจ คนหล่ออยู่ตรงหน้า ยังไปชอบคนอื่นอีก
ken : สติกเกอร์หมีร้องไห้
กวินนาได้แต่ตั้งใจอ่านข้อความแต่ไม่ได้ตอบกลับ แถมยังแกล้งทำลืมกับคำถามของคนข้างๆ จนจอมพลถามซ้ำด้วยคำถามเดิม
"กวาง ถามว่าจะไปไหน"
"นัดเพื่อนไว้"
"ไปแข่งรถ"
"เปล่า" ไม่ได้แข่ง แต่ไปดูแข่ง ไม่เหมือนกัน
"มันดึกแล้วนะกวาง"
เธอไม่ได้ต่อความจากนั้น เมื่อรถมาจอดที่หน้าคอนโดพอดี ปลดล็อกเข็มขัดเสร็จก็เตรียมจะลุกออกจากรถ จอมพลจึงรั้งแขนเธอไว้
"กวาง ไปสนามแข่งใช่ไหม"
"อือ"
เธอตอบแค่นั้นแล้วก็สะบัดมือหลุดจากเขาได้ รีบลงจากรถเดินเข้าอาคารคอนโดไปอย่างรวดเร็ว หันมามองอีกทีรถคันหรูก็ขับออกไปแล้ว
กว่าจะอาบน้ำแต่งตัวเสร็จใช้เวลาเพียงไม่กี่นาที ในยามค่ำคืนที่ถนนค่อนข้างโล่ง มาถึงสนามแข่งมีชื่อแถวชานเมืองในเวลาเที่ยงคืนกว่า จอดรถบิ๊กไบก์ของตัวเองเสร็จก็เดินไปรวมกลุ่มกับกันในจุดประจำ
"เกือบไม่ทันแล้วพี่ โน่นๆ กำลังจะแข่งแล้ว" กันรีบเอ่ยบอก เธอก็รีบหันสายตาไปทางจุดปล่อยตัวกลางสนามทันที
แม้ชุดเซฟตี้จะรัดกุมมิดชิด แต่เธอก็นึกถึงใบหน้าหล่อคมของลูกครึ่งอเมริกัน ญี่ปุ่น ไทย อย่างเจคิงได้
"อย่างเทพ" เธอได้แต่เอ่ยชมตอนที่รถคันนั้นพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว จนนำคันข้างๆ ขาดรอย
"อยากแข่งไหมพี่"
"ไม่เอาหรอก ขายขี้หน้าเขา แค่มาเห็นตัวจริงก็พอแล้ว"
"อ้าว มาแล้วหรือกวาง มาๆ พาไปรู้จักเจคิง" เคนเดินมาทักเธอ หลังจากที่เจคิงเข้าเส้นชัยไปแล้ว
"ไม่เอาหรอกค่ะ ไม่กล้า"
"เพิ่งเคยเห็นคนเก่งกลัวก็ตอนนี้" เคนหัวเราะอย่างไม่ปิดบัง นึกขำสีหน้าของคนตรงหน้าไอ้ท่าเอียงอายที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก
"ไม่เป็นไรหรอก พี่สนิทกัน" เธอก็ยังส่ายหน้าพรืด
"เคน" แค่เพียงเสียงเรียกจากด้านหลัง เธอหันสายตาตามเสียงนั้นไปด้วย จึงได้เห็นคนที่เพิ่งกลับขึ้นมาจากสนามเมื่อครู่อยู่ตรงหน้า
ชุดนักแข่งเต็มยศอย่างที่เขาใช้ในสนามแข่ง ตัวเสื้อถูกปลดออกทิ้งไว้ที่เอวเพียงครึ่งตัว เหลือเพียงเสื้อยืดสีดำในช่วงบน เขาคงปลดออกตอนที่แข่งเสร็จแล้ว
ใบหน้าหล่อราวประติมากรรมชิ้นเอกของโลก เธอเผลอมองเขาอยู่นาน
"นี่หรือคนที่แข่งชนะมึง สวัสดีครับ" ในท้ายประโยคเจคิงหันมาทักทายเธอ พลางยื่นมือมา เธอรีบตอบสวัสดีกลับเช่นกัน แล้วก็ส่งมือไปจับทักทายตามสไตล์ฝรั่ง
"เออ" เคนตอบเสียงสะบัด
"กูว่ามึงแกล้งแพ้ชัวร์"
"แกล้งเหี้ยอะไร กูอุตส่าห์เดิมพันขอเป็นแฟน" คำตอบของเคนทำเจคิงหัวเราะลั่น "ไอ้อ่อน"
"กูไม่ใช่นักแข่งเหมือนมึงนี่โว้ย"
"ลองแข่งกันสักสนามไหมครับ" เจคิงหันมาถาม เธอก็รีบส่ายหน้ารัว
"ลองได้ไม่เป็นไรหรอกกวาง" เคนยุส่ง
"ไม่เอาหรอกค่ะ อายเขา ขอแค่ถ่ายรูปกับแชมป์ยุโรปสักรูปแทนได้ไหมคะ"
"ได้ครับ ไม่มีปัญหา"
กวินนาจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาถือในท่าเซลฟี่ เจคิงขยับมาใกล้เธอ แล้วก็ย่อตัวลงนิด
"สูงเท่าไหร่เนี่ย เป็นนางแบบเหรอ"
"ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่" เธอรีบปฏิเสธ
"หุ่นอย่างกับนางแบบเลย มาผมถ่ายให้ดีกว่า" เจคิงหยิบโทรศัพท์เธอไปแล้วก็กลายเป็นเขาที่ถ่ายรูปเซลฟีนั้นแทน
"ขอบคุณมากนะคะ" พอเขาส่งโทรศัพท์คืนเธอก็รีบขอบคุณทันที
เจคิงยังชวนเธอไปดื่มกาแฟด้วย แต่เธอรีบปฏิเสธ จนกันที่ยืนอยู่ข้างๆ สะกิดแล้วสะกิดอีกที่เห็นเธอไม่ฉกฉวยโอกาสงามๆ แบบนั้นไว้
"โถ่พี่กวาง น่าจะไป"
"แค่นี้ก็พอแล้ว เดี๋ยวโดนแฟนคลับเขาด่าตายห่า"
"งั้นเดี๋ยวพี่กลับก่อนเลยนะ"
"โอเคพี่ ไว้เดี๋ยววันหลังมีแข่ง ผมโทรชวนนะ"
"โอเค"
กวินนากลับมาถึงคอนโดเกือบจะตีสอง โดยไม่ทันได้สังเกตว่าตรงใต้ต้นไม้ใหญ่ที่จอดรถหน้าคอนโด มีรถของใครบางคนจอดอยู่ และคนที่ยืนรอก็ได้แต่กระดกเบียร์ในกระป๋องเข้าปาก ก่อนจะโยนกระป๋องที่ห้าทิ้งถังขยะลงข้างๆ
จอม : ถึงห้องหรือยัง
ข้อความส่งเข้ามาทันที ที่เธอเปิดประตู
kwang : ถึงแล้ว
จอมพลได้แต่ส่ายหน้ายิ้มๆ ให้ตัวเอง เมื่อเห็นเธอตอบข้อความกลับ เพราะตอนที่เปิดเบียร์กระป๋องแรกเมื่อชั่วโมงที่แล้
ว เขาได้พนันกับตัวเองไว้ ถ้าเธอไม่ตอบข้อความเขาจะขึ้นไปเคาะห้อง พอเห็นเธอตอบข้อความจึงได้แต่ขับรถกลับคอนโดตัวเอง
