บทที่ 14 ถูกตบ
กวินนามาทำงานเช้ากว่าปกติเล็กน้อย ทั้งที่เพิ่งนอนหลับไปเมื่อตอนตีสอง ที่มาเร็วเพราะต้องการไปเก็บเอกสารในห้องท่านผู้บริหาร คิดจะกลับไปทำงานต่อที่ห้องทำงานตัวเอง การต้องทำงานในห้องเขาวันนี้คงทำเธอวางหน้าไม่ถูกยิ่งกว่าเมื่อวานแน่
ยังไม่ทันจะเก็บของเสร็จ เจ้าของห้องก็เปิดประตูเข้ามา
"รีบมาขนาดนี้จะมาขนของหนีหรือไง"
"ทำไมต้องหนีมึงด้วย"
จอมพลเพียงไหวไหล่ตอบ เดินไปทิ้งตัวลงที่โซฟาชุดใหญ่
"ขอกาแฟสักแก้วสิครับ ง่วงมาก เมื่อคืนกว่าจะได้นอน"
เขาพูดอยู่คนเดียวที่โซฟา และในห้องก็มีเธอคนเดียว คนที่ต้องชงกาแฟให้เจ้านายก็ต้องเป็นเธอซินะ ได้แต่แอบกลอกตาแล้วก็ต้องเดินไปที่มุมกาแฟเล็กในห้องทำงานเขานั่นแหละ
"แล้วเมื่อคืนกลับตอนไหน" จอมพลเอ่ยถามคนที่วางแก้วกาแฟลงให้ตรงหน้า
"ตีสองมั้ง"
"ไปแข่งรถหรือ"
"เปล่า ไปดูเขาแข่ง"
"ใคร"
"เจคิง" เพราะไม่รู้จักจึงได้แต่ขมวดคิ้ว
"นั่งก่อนซิ"
กวินนายอมทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟาตรงข้าม เพราะนั่นคงเป็นคำสั่ง
"เมื่อคืนแป้งเขาแพ้อาหาร แล้วอยู่คนเดียว" ตอนที่จอมพลเอ่ยเล่า เธอจึงได้แต่มองหน้าคนตรงข้าม ใบหน้ามีแววห่วงใยและดูเหมือนจะหนักใจอยู่ในที ส่วนเธอก็ได้แต่นั่งฟังเงียบๆ รอเขาเล่าให้จบ
"เลยพาไปส่งโรงพยาบาล"
"ดีกันแล้วหรือไง"
"หึ"
เสียงตอบในลำคอเบาๆ ของเขาเธอแทบจะไม่เข้าใจว่ามันหมายถึงอะไร
"แล้วที่กวางถามเมื่อวาน"
"ไม่อยากรู้แล้ว เดี๋ยวกลับห้องก่อนนะ จะได้รีบทำงาน"
"ถามแล้วไม่อยากรู้คำตอบเนี่ยนะ"
กวินนารีบไปเก็บของที่เหลือ แล้วก็กลับไปห้องทำงานของตัวเองทันที ไม่อยู่รอฟังว่าคนอยากให้คำตอบจะตอบว่าอย่างไร
สิบเอ็ดนาฬิกาของวัน ประชาสัมพันธ์หน้าบริษัท โทรมาแจ้งว่ามีแขกมาขอพบ เธอเดินมาที่ห้องรับรองก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นชายสูงวัยแต่ยังคงความสมาร์ตไว้ตามสไตล์คนที่ดูแลตัวเองเป็นอย่างดี
"สวัสดีค่ะพ่อ"
กวินนายกมือไหว้ผู้เป็นพ่อ ใบหน้าละม้ายคล้ายกันอย่างไม่ต้องสงสัย และรูปร่างสูงโปร่งของเธอก็คงจะได้ดีเอ็นเอมาจากทางพ่อโดยตรง
"บอกแม่เราไว้ว่าให้เข้าไปหา เห็นเงียบ พ่อเลยมาเอง"
"เดียร์ขอโทษค่ะ พอดีช่วงนี้งานยุ่งมาก กะว่าเคลียร์งานเสร็จจะรีบเข้าไปค่ะ"
"ที่จริงพ่อก็ไม่ได้มีอะไรเร่งด่วนหรอก แค่อยากเจอลูกบ้าง อีกอย่างทางบริษัทคู่ค้าของพ่อเขากำลังอยากได้สถาปนิกช่วยโปรเจกต์เขาน่ะ พ่อเห็นน่าสนใจดี เลยคิดถึงเดียร์"
"หมายถึงเขาจะส่งงานให้ทางเดียร์หรือคะ"
"ที่จริงเขาอยากให้ลูกเข้าไปช่วยที่บริษัทเขา แต่พ่อก็บอกแล้วว่าเดียร์มีหุ้นที่นี่ น่าจะไปยาก เขาก็เลยอาจจะโยนโปรเจกต์มาให้ช่วย"
"ถ้าแบบนั้นก็พอได้ค่ะ"
"วันศุกร์นี้มีงานเลี้ยงที่สมาคม เดียร์ไปกับพ่อนะ จะได้เจอกับเจ้าของโปรเจกต์เขาด้วย"
"ได้ค่ะ ไงเที่ยงนี้พ่ออยู่ทานข้าวเที่ยงกับเดียร์นะคะ"
"อื้อ ได้ซิ อยากเจอจอมพลกับเจ้าสองคนนั่นอยู่พอดี"
เพราะความที่อยู่ในแวดวงอสังหาริมทรัพย์เหมือนกัน และเพื่อนเธอก็ยังเคยเจอพ่อมาก่อนตั้งแต่สมัยยังเรียนมหาวิทยาลัยที่บางครั้งพ่อไปหาบ้าง หรือชวนไปกินข้าวตอนเย็นบ้าง และหลายๆ ครั้งที่เธอก็จะหนีบไอ้พวกนี้ตามไปด้วย กับจอมพลดูเหมือนยิ่งจะสนิทกว่าทุกคนเพราะยังรู้จักไปถึงเจ้าสัวสันติพ่อของจอมพลอีกด้วย
"ศรัณกับยศกรออกไปไซต์ค่ะ อยู่แต่จอม เดี๋ยวเดียร์ไปเรียกให้ พ่อรอที่นี่ก่อนนะคะ"
เธอเคาะประตูห้องเข้าไปแล้ว จึงได้เห็นว่าเจ้าของห้องมีแขกอยู่ เพราะเมื่อครู่เลขาหน้าห้องไม่อยู่ เธอจึงไม่ทันรู้
"ขอโทษค่ะ ไม่ทราบมีแขก จะมาหยิบเอกสารค่ะ"
จอมพลเพียงพยักหน้า เธอจึงเดินเลยไปที่โต๊ะเขียนแบบด้านใน โชคดีที่ยังมีเอกสารของเธอวางหลงเหลืออยู่ตรงนั้น หยิบได้แล้วก็รีบเดินตัวปลิวออกจากห้อง
"ดูท่าพนักงานของพี่จอม จะมีอภิสิทธิ์เยอะเหลือเกินนะ คิดอยากเข้ามาก็เข้า ยังดีนะที่เคาะประตูห้อง"
พอคล้อยหลังคนที่เดินมาหยิบเอกสาร หญิงสาวสวยตรงหน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ก็เอ่ยเสียงเย้ยหยันขึ้นทันที
"แป้ง พูดจาให้ดีๆ หน่อยนะ กวางเขาเป็นหุ้นส่วนพี่แล้วเขาก็เป็นเพื่อนพี่ด้วย"
"อีกหน่อยคงได้เป็นเพื่อนนอนด้วยมั้งคะ"
"ถ้าจะมาหาเรื่องก็กลับไปซะ"
"ทำไม พูดถึงเพื่อนคนนี้ไม่ได้เลยหรือคะ"
"แป้ง พูดถึงคนอื่นแบบนี้มันน่ารังเกียจมากเลยนะ พี่ไม่นึกว่าแป้งจะเป็นคนแบบนี้เลย"
"ก็เพราะพี่จอมนั่นแหละ ทำให้แป้งต้องเป็นนางมารร้ายแบบนี้"
"เราคุยกันไม่รู้เรื่องแล้ว แป้งกลับไปเถอะ" จอมพลได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่
"เพราะเพื่อนพี่คนนี้ใช่ไหม ที่ทำพี่เปลี่ยนไป ถึงขนาดขอเลิกกับแป้ง"
"แป้งครับ ถ้าจะเป็นเพราะกวาง พี่คงไม่คบกับแป้งตั้งแต่แรก พี่กับกวางรู้จักกันมาเป็นสิบปี"
"รู้จักมาเป็นสิบปี แต่ไม่รู้หรือว่าเพื่อนพี่มันมองพี่ด้วยสายตาแบบไหน"
"แบบไหน" เสียงกดต่ำถามอย่างคาดคั้น แป้งจึงได้ทำเสียงขึ้นจมูกพลางเบะปากด้วยความหมั่นไส้
"มันแทบจะไม่มองพี่เหมือนเพื่อนแล้ว แทบจะมองเป็นผัวแล้วด้วยซ้ำ"
"แป้ง กลับไปเหอะ ถ้าจะพูดจาแบบนี้ ก่อนพี่จะหมดความอดทน"
"พี่จอมไม่ได้รักแป้งจริงใช่ไหมคะ"
"ตอนนี้มันไม่เกี่ยวกับรักจริงหรือไม่จริงแล้ว"
"แล้วพี่จอมขอเลิกกับแป้งทำไมล่ะ เพราะนังกวางนั่นใช่ไหม"
"แป้ง" จอมพลได้แต่ลากเสียงยาวอย่างคนเหนื่อยหน่าย
"ก็เพราะแป้งเป็นนิสัยแบบนี้ไง ไม่มีเหตุผล แล้วก็แป้งเองไม่ใช่หรือที่ท้าพี่อยู่ทุกวันให้เราเลิกกันเลย"
"แป้งแค่ลองใจพี่ แป้งยังรักพี่จอม แล้วพี่จอมล่ะคะ"
"ให้มันจบแค่นี้เถอะพี่เหนื่อยแล้วแป้ง"
อาหารมื้อเที่ยงในวันนี้เธอจึงได้ทานกับพ่อแค่สองคนกลับมาจากร้านอาหารก็เกือบจะบ่ายโมงตรง แต่คนอีกสองคนในห้องผู้บริหารยังไม่ได้ทานข้าวกลางวันกันด้วยซ้ำ
ได้แต่คุยเรื่องซ้ำๆ เดิมๆ วกไปวนมาอย่างหาจุดจบไม่ได้
ศรัณกับยศกรก็กลับเข้าออฟฟิศมาหลังจากเธอเพียงเล็กน้อย พร้อมขนมติดไม้ติดมือมาอีกหลายถุง
หญิงสาวจากห้องผู้บริหารเปิดประตูออกจากห้องมาแล้ว หลังจากที่ถูกเจ้าของห้องตวาดเสียงดังอย่างสุดที่จะทน แต่แป้งกลับไม่ได้เดินเลี้ยวออกไปทางหน้าบริษัทกลับเดินเข้ามาที่ห้องสถาปนิกด้านใน
เปิดประตูห้องเข้ามา เสียงหัวเราะที่กำลังขำกับเรื่องที่ศรัณเอ่ยเล่าหยุดลงจนทั้งห้องเงียบสนิท
เพียะ!!!
เสียงฝ่ามือของผู้หญิงที่เปิดประตูแล้วถือวิสาสะเดินเข้ามาในห้อง ฟาดฝ่ามือลงที่แก้มของเธออย่างแรง จนใบหน้าของเธอหันไปอีกทาง
ศรัณกับยศกรตั้งสติได้ก็รีบเข้ามายืนขวางทันที แต่เพราะเมื่อกี้เหตุการณ์มันเกิดขึ้นเร็วมากจนเธอและอีกสองคนในห้องไม่ทันตั้งตัว
"น้องแป้งครับ นี่มันเรื่องอะไรกัน" ยศกรเอ่ยถามเสียงเข้ม จับแขนกวินนาให้ขยับหลบมาด้านในอีกนิด
"ปกป้องกันดีจังนะคะ อย่าบอกนะว่าได้กันทุกคน"
"เฮ้ยน้อง พูดอะไรน่ะ จะทะเลาะกับไอ้จอมก็ทะเลาะไปอย่ามาลามปามคนอื่น ไม่แปลกใจเลยที่ไอ้จอมมันขอเลิก" ศรัณเอ่ยขึ้นอย่างเหลืออดพอได้ฟังคำที่อดีตแฟนสาวของเพื่อนพ่นคำผรุสวาทออกมาอย่างน่าทุเรศ
"ที่ทะเลาะกันก็เพราะผู้หญิงคนนี้แหละ"
"เฮ้ยน้องครับ พี่ว่าน้องคงเข้าใจอะไรผิดแน่"
"กวาง"
จอมพลเอ่ยเสียงเข้มเรียกคนที่อยู่ด้านในหลังจากรีบร้อนเปิดประตูห้องเข้ามา เพราะยศกรที่แอบส่งข้อความไปบอกเมื่อครู่เขาก็รีบวิ่งมาทันที
"แหมเป็นห่วงกันจังนะคะ"
"กลับไปเถอะแป้ง อย่ามาทำตัวน่ารังเกียจที่นี่เลย"
"แป้งไม่กลับค่ะ จนกว่าพี่จอมจะคุยกับแป้งให้จบ"
"มันจบแล้วแป้ง พี่คงไม่กลับไปคบกับแป้งแน่"
"งั้นแป้งก็ไม่กลับ"
"จะกลับหรือไม่กลับ" กวินนาเอ่ยเสียงแข็งขึ้นมา หลังจากที่ทนฟังเรื่องทุเรศตรงหน้าอย่างเหลืออด
"ไม่กลับ จะทำไม"
"ทำไมงั้นเหรอ เตะแม่งสักที"
พูดจบกวินนาก็แทรกตัวออกมาจากด้านในทันที
"เฮ้ย ไอ้กวาง"
"ไอ้กวาง"
ทั้งยศกรและศรัณต่างก็เรียกเพื่อนเสียงหลง มีเพียงจอมพลที่ยืนมองนิ่งๆ ดูคนร่างสูงโปร่งที่ขยับตัวเข้าหาแป้งก่อนที่เธอจะฟาดขาขึ้นสูงหมุนตัวนิดหนึ่ง ฝ่าเท้าก็วางที่ผนังห้องดังตุ๊บ เรียวขายาวอยู่ห่างจากใบหน้าสวยๆ ของแป้งเพียงแค่คืบเท่านั้น
ทั้งศรัณและยศกรแทบจะถอนหายใจพร้อมกัน น้องแป้งหน้าซีดด้วยความตกใจ ถ้ากวินนาไม่ยั้งขาไว้แค่ตรงนั้น ฝ่าเท้าคู่นั้นคงจะฟาดเข้าที่แก้มเนียนเป็นแน่
มีเพียงจอมพลที่ยังยืนยิ่งมองดูเหตุการณ์อย่างไม่ทุกข์ร้อน เพราะเขารู้นิสัยของกวินนาดีว่าเป็นคนอย่างไร
เจ้าของท่าเตะของอดีตนักกีฬาเทควันโดสายดำ แม้จะมีนิสัยห้าวๆ ออกจะพูดจาไม่เพราะไม่หวานหู แต่เธอก็เป็นคนจริงใจคนหนึ่ง และแน่นอน เธอจะไม่ทำร้ายคนอื่นที่อ่อนแอกว่าแม้ตัวเองเพิ่งจะถูกกระทำมาเมื่อครู่ วิชาป้องกันตัวของเธอมีเพื่อการป้องกันตัวเท่านั้นจริงๆ
"กลับได้หรือยัง" กวินนาถามซ้ำอีกครั้ง ฝ่าเท้าข้างนั้นก็ยังค้ำยันกำแพงในท่าเหยียดขาขึ้นสูงข้างใบหน้าสวยเช่นเดิม
พอน้องแป้งคนสวยสะบัดหน้าออกจากห้องไปด้วยความไม่พอใจ ทุกคนก็แทบจะถอนหายใจพร้อมกัน
"เจ็บไหม" จอมพลเอ่ยถามกำลังจะเอื้อมมือไปจับแก้มที่แดงจนขึ้นรอยนิ้
ว แต่เพราะนึกขึ้นได้ว่ายังมีสายตาอีกสองคู่มองอยู่ จึงได้ชักมือถอยห่างคว้าแขนให้เธอเดินตามออกจากห้องไป
