บทที่ 3 ลูกค้าใหม่
รอยช้ำที่เขียวจนม่วงเป็นปื้นที่บั้นเอวตัดกับผิวขาวเนียนละเอียด จนจอมพลไม่แน่ใจว่าทั้งแผ่นหลังของเธอจะเขียวขนาดไหน
กวินนาสะบัดมือใหญ่หลุดพ้น พร้อมใบหน้าเหยเกในจังหวะที่เอี้ยวตัวแรงเกินไปจนเจ็บ รีบจับชายเสื้อที่หลุดลุ่ยยัดเข้าไปที่ขอบกระโปรงอย่างรวดเร็ว จอมพลถึงกับนิ่วหน้า
"ไปหาหมอดีกว่ามั้ง กระดูกกระเดี้ยวแตกหักบ้างหรือเปล่า"
"ไม่หัก เมื่อคืนเอกซเรย์แล้ว"
"งั้นก็กลับไปพักเหอะ เห็นแล้วรกหูรกตาว่ะ แล้วทีหลังถ้ามึงไปแข่งรถอีก กูจะตัดโบนัส"
"มันนอกเวลางานป่ะวะ อย่ามั่ว แล้วกูก็ทำงานได้ปกติ พูดจบแล้วใช่ไหม กูจะออกไซต์แล้ว"
เมื่อเห็นเจ้านายใหญ่ในฐานะเพื่อน ไม่เอ่ยอะไรต่อจากนั้น กวินนาก็หมุนตัวกลับ
"มึงแน่ใจหรือว่าเมื่อคืนส่งคุณแอมที่บ้าน" กวินนาเอี้ยวตัวไปถาม ตอนที่มือจับลูกบิดประตูห้อง
"ห่านี่ กูไม่ได้มั่วขนาดนั้น ที่สำคัญกูรักแฟนกูมาก"
กวินนาไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระ แต่ทั้งที่จริงตอนที่เปิดประตูออกจากห้อง ความรู้สึกไหววูบบางอย่างก่อตัวขึ้นภายในเงียบๆ
ความรู้สึกที่เธอพยายามกดเก็บมันไว้อย่างมิดชิด
ของส่วนตัวถูกเก็บเข้ากระเป๋าเป้ใบใหญ่ รวมถึงเอกสารต่างๆ ที่จะเตรียมไปไซต์งานก่อสร้าง รวมถึงหมวกนิรภัยที่วางเตรียมไว้บนโต๊ะทำงาน
เมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าวันนี้ใส่กระโปรง เธอจึงได้หยิบกระป๋องสเปรย์ครีมกันแดดออกมาฉีดที่ขา เสียงสเปรย์ดังจนคนที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆ สองคนหันมามอง
"มึงรักสวยรักงามตั้งแต่เมื่อไหร่ไอ้กวาง" ยศกรเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย ส่วนศรัณยังหรี่ตามอง
"กูว่ามันต้องออกเดตแน่ว่ะ มึงเปลี่ยนมาชอบผู้ชายแล้วหรือไง" พอศรัณถามขึ้น คนที่ฉีดครีมกันแดดอยู่ถึงกับหยุดมือ เงยหน้าขึ้นมองคนถามชัดๆ
"กูต้องตอบคำถามมึงหรือกูต้องด่ามึง" ศรัณหัวเราะร่วน เมื่อถูกมองหน้าเขม็ง
"โอเคๆ กูไม่แซวมึงแล้ว แต่มึงแต่งแบบนี้ก็สวยดีนะ ทำผมอีกสักหน่อย แจ๋วเลย แล้วเดี๋ยวถ้าไม่มีใครจีบมึงกูจีบเอง"
"ไม่ต้องเสือก" ครั้งนี้กลายเป็นยศกรที่หัวเราะลั่นออกมา เมื่อเห็นศรัณถูกด่า
"พี่กวางคะ มีแขกมาขอพบค่ะ"
เธอเตรียมของเสร็จแล้ว กำลังจะหยิบหมวกนิรภัยลุกออกจากโต๊ะทำงาน น้องนิ่มฝ่ายประชาสัมพันธ์บริษัทก็เข้ามาแจ้งเสียก่อน เธอจึงได้แต่เลิกคิ้วเป็นเชิงถาม
"น่าจะลูกค้าใหม่ค่ะ นิ่มให้รอที่ห้องรับรองแล้วค่ะ"
"ขอบใจนะ เดี๋ยวๆ นิ่ม เอาขนมไปแบ่งกันนะ" กวินนาหยิบคุกกี้หลายกล่องออกมาจากถุงกระดาษใบใหญ่บนโต๊ะส่งให้นิ่ม อีกสองหนุ่มก็ได้แต่มองตามขนม
"เฮ้ย หมดแล้วมั้งน่ะ ไอ้กวาง ห่า ไม่เก็บไว้ให้กูบ้าง" ศรัณรีบโวยวายทันที ตอนที่น้องนิ่มปิดประตูห้องหายออกไปแล้ว
รอยคิ้วขมวดด้วยความแปลกใจ เมื่อมองเห็นคนในห้องรับรองผ่านกระจกใสบานใหญ่
"มาทำไม"
"โห ใครน่ะ สวยจังเลย"
กวินนาหน้าตึงขึ้นทันที เมื่อรู้ว่าถูกคนตรงหน้าแซว
"ใครน่ะ คนนั้น สวยจัง" เคนถามขึ้นอีกครั้ง พร้อมทั้งบุ้ยปากไปทางสาวสวยที่เดินผ่านห้องรับรอง กวินนาหันไปมองผู้หญิงคนนั้น พอดีกับเธอคนนั้นยกมือขึ้นไหว้จึงรับไหว้พลางยิ้มให้น้อยๆ
"ใครน่ะ" น้ำเสียงที่ถามแสดงความอยากรู้อยากเห็นไม่น้อย สายตากะลิ้มกะเหลี่ยอย่างคนเจ้าชู้ยักคิ้วให้เธอตอนที่ถาม
"แฟนเจ้านาย แล้วพี่มาทำไมเนี่ย"
"จะมารับไปหาหมอ"
"ไม่ได้เป็นอะไรมาก ขอบคุณค่ะ"
"ไม่เป็นได้ไงกระแทกขนาดนั้น ช้ำหมด"
"เดี๋ยวกวางต้องไปทำงานแล้ว พี่มีธุระแค่นี้ใช่ไหม"
"มีอีก พี่จะขยายสนามแข่ง แล้วก็ทำอาคารรับรอง"
"งั้นเดี๋ยวคุยกับฝ่ายขายนะคะ"
"คุยกับกวางไม่ได้หรือ"
"คุณพี่เคน ถ้าจะมาก่อกวนขอร้องหยุดเลยค่ะ"
"นี่พี่พูดจริงนะ"
กวินนาจึงได้ทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟาตรงข้ามว่าที่ลูกค้าคนใหม่ ตอนที่มือบางจับชายกระโปรงตอนที่นั่ง คนตรงข้ามก็แอบอมยิ้มจนเธอต้องเอ่ยถาม
"ขำอะไร"
"เปล่า"
"ก็เห็นอยู่"
"กวางแต่งตัวแบบนี้ก็น่ารักดี"
"พี่รีบพูดเรื่องงานเถอะ"
พอเข้าโหมดจริงจังเคนก็เอ่ยอธิบายถึงเรื่องที่จะขยายสนามแข่งอย่างที่บอก รวมถึงอาคารรับรองที่อยากได้แบบโมเดิร์น กวินนาก็จดรายละเอียดลงไอแพด จนเวลาเกือบเที่ยง
เธอเห็นสายตาของชายหนุ่มตรงข้ามมองเลยศีรษะไปด้านหลัง ทำให้เธอหันไปมองจึงได้เห็นผู้หญิงคนที่เดินเข้าไปเมื่อครู่ใหญ่ๆ ก่อนหน้านั้น เดินกลับออกมาพร้อมจอมพล แฟนเจ้านายที่เธอว่านั่นแหละ
แต่คนตัวสูงใหญ่ที่เดินอยู่ข้างๆ เคาะประตูไม้บานใหญ่ก่อนจะผลักเข้ามา
"ขอโทษนะครับ กวาง ผมให้ยศกรออกไปไซต์แทนแล้วนะ ตอนบ่ายคุณไม่ต้องออกไปแล้ว" ต่อหน้าลูกค้า สรรพนามจึงเปลี่ยนไปตามความเหมาะสม
"ค่ะ คุณจอม นี่ลูกค้าใหม่ค่ะ คุณเคน"
เมื่อได้รับการแนะนำ จอมพลที่เพียงยืนค้างอยู่ตรงประตูจึงได้ก้าวเดินเข้ามาในห้อง พร้อมกับสาวสวยข้างๆ ที่ตามเข้ามาด้วย เคนจึงได้ลุกขึ้นยืนพลางเอื้อมมือไปจับฝ่ามือใหญ่ของจอมพลที่ยื่นมาทักทาย
"สวัสดีครับ"
"คุณเคนจะขยายสนามแข่งรถค่ะ และก็จะสร้างอาคารรับรองเพิ่ม กวางจดรายละเอียดมาแล้ว" คำแนะนำแสนธรรมดา แต่คนฟังหันมามองหน้าตอนที่ได้ยินคำว่าสนามแข่งรถ เธอเสทำหน้าเหมือนไม่เห็นสายตาเป็นคำถามของเจ้านายทันที
"ครับ ถ้าคุณเคนต้องการแบบหรือส่วนไหนเป็นพิเศษแจ้งทางคุณกวางไว้ได้เลยนะครับ"
"ขอบคุณครับ"
"สวยสะบัดเลย"
เคนทำเสียงคล้ายเสียดายผู้หญิงคนที่เกาะมือเจ้านายเธอออกไป ก่อนจะหันมายิ้มตาหยีให้สาวสวยตรงหน้า
"พี่นี่แม่ง...โคตร" กวินนาแทบไม่รู้จะหาคำไหนมาเปรียบเทียบ สวนคนที่คล้ายถูกด่าก็ได้แต่หัวเราะร่วน
"ก็แค่ชมสาวๆ สวยๆ อย่างกวางสวยพี่ก็ยังชม เสียดายเมื่อคืนถ้าพี่ชนะ..."
กวินนานึกอยากด่าไอ้ท่าเตาะปากของคนตรงหน้า แถมน้ำเสียงในท้ายประโยคมันชวนให้อยากประเคนฝ่าเท้าให้เสียเหลือเกิน ถ้าไม่ติดว่าเขาคือลูกค้าในอนาคตของบริษัท
"ถ้ายังไงเดี๋ยวกวางจะรีบให้ฝ่ายขายติดต่อไปนะคะ" กวินนาเตรียมปิดการขายสำหรับโปรเจกต์นี้ แต่คนตรงหน้ายังออกจะก่อกวนประสาท
"ไม่เลี้ยงข้าวลูกค้าหน่อยหรือครับ วันนี้พี่จนมาก เมื่อคืนเสียเงินเปย์สาวไปเป็นล้าน"
"พูดดีๆ นะคะ พี่เสียพนันค่ะ ไม่ใช่เปย์สาว อย่าสับสน" เคนได้แต่หัวเราะลั่นเมื่อเธอไม่คล้อยตาม
"เลี้ยงข้าวเที่ยงพี่สักมื้อนะ"
"โอเคค่ะ" เธอตอบตัดรำคาญ
ร้านอาหารภายในอาคารสำนักงานให้เช่า และ C Friend รับสร้างบ้านก็เป็นหนึ่งในผู้เช่าสำนักงานของตึกแห่งนี้ แต่แท้ที่จริงตึกใหญ่กว่าห้าสิบชั้นมันก็คือหนึ่งในธุรกิจของครอบครัวเจ้านายเธอนั่นแหละ
เธอเหลือบสายตามองหาโต๊ะว่างนอกเหนือจากที่พนักงานพาเดินมาที่โต๊ะมุมด้านใน
"พี่ขอทางนั้นดีกว่าค่ะ" เธอเอ่ยบอกพนักงาน
เพราะทางนี้มีสองคนที่นั่งกินข้าวด้วยท่าทางหวานชื่น จนเธอกลัวว่าแค่เฉียดผ่านตรงนั้นแล้วโรคเบาหวานมันจะกินเธอขึ้นมาได้
ผู้ชายตัวสูงที่เดินคู่กับเธอมา เลิกคิ้วเป็นคำถาม ก่อนเขาจะทำปากร้อง อ๋อ เข้าใจว่าเพราะเหตุใด
"พี่ว่านั่งตรงนั้นก็ดีนะ"
"งั้นพี่ก็ไปกินเองคนเดียวเถอะ"
"กลัวเจ้านายเธอดุหรือไง"
"กลัวเมียเจ้านายด่ามากกว่าค่ะ"
กวินนากลับขึ้นมาที่ห้องทำงานอีกครั้งในช่วงบ่ายโมง ทิ้งตัวนั่งเก้าอี้ตัวใหญ่อย่างคนหมดแรง แค่นั่งคุยกับลูกค้าและทานข้าวอร่อยๆ แต่รู้สึกเหมือนใช้พลังงานของวันนี้จนหมดแทบล้มตัวลงนอน
"ได้ไหมวะ ลูกค้า"
"ได้ แต่ไม่อยากได้" เธอเอ่ยตอบศรัณพลางหลับตานิ่งๆ
"อ้าว ทำไมวะ เคี่ยวหรือ"
"ไม่เคี่ยว ทุกอย่างเต็มที่ แต่เบื่อขี้หน้า"
"มันจีบมึงหรือไอ้กวาง"
กวินนาลืมตาเหลือบสายตาไปมองคนข้างๆ ศรัณก็เม้มปากแน่นอย่างคนกลั้นหัวเราะ
"มันไม่ได้จีบแต่กู มันจีบทุกคนที่เดินผ่านมันไง แล้วมันน่ารำคาญ คิดว่ากูต้องหึงมันหรือไง"
กวินนาบ่นยาวอธิบายทุกอย่างจนกระจ่าง ศรัณได้แต่พยักหน้าหนักๆ พลางหยิบขนมคุกกี้เข้าปาก
"พูดแล้วหงุดหงิด เย็นนี้แดกเหล้ากันดีกว่า เดี๋ยวกูเลี้ยง เออ เกือบลืมเดี๋ยวกูโอนเงินให้หมื่นหนึ่งค่าแพ้พนันมึงกับไอ้ยศ" กวินนาทิ้งตัวลงเอนที่เก้าอี้อีกครั้ง หลังจากที่ลุกตัวขึ้นมาอธิบายเสียยืดยาว
เพราะคำว่าเลี้ยงทำให้ศรัณรู้ทันทีว่าไอ้กวางต้องได้เงินเดิมพันแข่งรถเมื่อคืนมาเยอะแน่ๆ
"เสียสองหมื่น ยังมีหน้ามาเลี้ยงพวกกูอีก ได้มาเยอะซิมึงเมื่อคืน"
"ล้านนึง"
"หนึ่งล้านบาท" ศรัณอุทานเสียงสูง
"แม่งแข่งรถเหี้ยไรกัน พนันขนาดนั้นว
ะ"
"เขาแข่งกันเยอะกว่านั้นอีก"
"ไว้วันหลังกูไปมั่ง"
"มึงขับหนีหมาให้ทันก่อนเหอะ ไอ้รัณ"
