บทที่ 6 ตรุษจีน
ก่อนเวลาเลิกงานของเย็นวันนั้น เมื่อน้องนิ่มประชาสัมพันธ์สาวคนสวยมาแจ้งว่ามีแขกมาขอพบ เธอจึงไม่แปลกใจสักเท่าไร ได้แต่แอบถอนหายใจกับตัวเองเบาๆ
เธอจึงเพียงส่งข้อความไปบอกให้แขกที่รออยู่ห้องรับรองรอสักครู่เพราะกำลังเก็บของ
ห้องรับรองที่ต้องผ่านห้องผู้บริหาร กำลังจะเดินผ่านแต่คนด้านในเปิดประตูออกมาเสียก่อน เธอจึงเพิ่งรู้ว่าท่านประธานมีแขกสาวสวยคนที่ควงไปทริปยุโรปด้วยกันนั่นแหละ
"อ้าว สวัสดีค่ะพี่กวาง จะกลับแล้วหรือคะ"
"ค่ะ"
"พอดีแป้งกับพี่จอมจะไปทานข้าวกันน่ะคะ พี่กวางไปด้วยกันไหมคะ"
"ขอบคุณค่ะ พอดีพี่มีต้องรับรองลูกค้าเย็นนี้ค่ะ"
"ลูกค้า?" เจ้านายที่ไม่รู้นัดของลูกน้องจึงได้เอ่ยถามขึ้น
"คุณเคนค่ะ"
"อ้อ แล้วพี่กวางได้น้ำหอมหรือยังคะ กลิ่นนั้นแป้งเลือกเองเลยนะคะ"
"ขอบคุณน้องแป้งนะคะ พี่ขอตัวก่อนค่ะ" คำตอบพร้อมรอยยิ้มเย็นพลางเหลือบสายตามองคนทั้งคู่ ก่อนจะขอตัวเดินแยกไปที่ห้องรับรอง
"ขอเป็นร้านใกล้ๆ แถวนี้นะคะ"
"ที่ไหนก็ได้ครับ"
มาถึงเธอก็ต่อรองลูกค้าก่อนทันที เคนตอบพลางยักไหล่
ร้านอาหารข้างบริษัทถัดจากตึกที่เธอทำงานไปเพียงสองตึก ใช้เวลาไม่ถึงสองชั่วโมง อาหารตรงหน้าก็พร่องลงเกือบหมด
ยังดีที่คนตรงหน้าไม่ชวนพูดจาทำให้ความอยากอาหารลดลง อาหารมื้อนี้จึงไม่ได้ดูอึดอัดเกินไปนักแต่กลับรับประทานได้อย่างสบายๆ
อดจะแปลกใจกับผู้ชายตรงหน้าไม่ได้ ทั้งที่เขาสามารถพูดจาดีๆ ได้ แต่บางครั้งก็ชอบกวนประสาทให้เธอโมโห
เพราะรถที่จอดอยู่สำนักงาน หลังอาหารมื้อค่ำเสร็จสิ้น ทั้งคู่ก็พากันเดินกลับ พร้อมด้วยเบียร์คนละหนึ่งกระป๋องในมือ และอีกสองกระป๋องในถุงพลาสติกจากร้านสะดวกซื้อ
กลับมาถึงรถพร้อมกับเบียร์ในกระป๋องหมด เขาก็โยนอีกกระป๋องให้เธอ และนั่งคุยเรื่องไร้สาระกันต่อตรงท้ายรถสปอร์ตคันหรู เรื่องที่เขาคุยกับเธอได้นานคงจะเป็นเรื่องแข่งรถนั่นแหละ และมีในบางครั้งที่เขาจะแอบถามเรื่องงานของเธอบาง แต่ก็ถามในเชิงลูกค้าที่เธอแทบจะไม่รู้ตัวว่าถูกหลอกให้คุย
จนเบียร์กระป๋องที่สองหมด เธอจึงได้ตัดบทตอนที่เขากำลังจะส่งอีกกระป๋องให้
"พอแล้วพี่ ต้องขับรถ"
เพราะรถบิ๊กไบก์คันใหญ่ที่จอดอยู่ข้างๆ เธอจึงคว้าหมวกกันน็อกในท่าเตรียมพร้อม
"วันหลังพี่นัดกินข้าวอีกได้ไหม"
"นัดได้พี่ แต่จะไปหรือเปล่าอีกเรื่อง ขับรถดีๆ ล่ะ" เคนได้แต่ส่ายหน้ายิ้มๆ ยกมือโบกเป็นเชิงลา ก่อนทั้งคู่จะแยกย้ายกันกลับ
กลับมาถึงห้องพักได้สักพักใหญ่ๆ อาบน้ำเสร็จเรียบร้อยกำลังนั่งเช็ดผมตัวเอง พร้อมกับเปิดซีรีส์จีนทิ้งไว้แก้เหงา เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าก็ดังขึ้นรัวๆ
จอมพล : ถึงห้องหรือยัง คุยกับลูกค้าโอเคไหม
จอมพล : ขวัญฝากขอบคุณ บอกขนมอร่อยมาก
จอมพล : แล้วน้ำหอมกลิ่นโอเคไหม กลิ่นนั้นกูว่าก็หอมดี
kwang : โอเค ขวัญบอกแล้ว ไม่รู้อยู่ในลิ้นชักโต๊ะทำงาน
จอมพล : แล้วมึงถึงห้องหรือยัง
ข้อความถูกอ่านแล้ว แต่ไม่ได้รับการตอบกลับ เธอไม่มีความจำเป็นต้องรายงานตัวกับใครจึงไม่คิดจะใส่ใจตอบคำถามเรื่องส่วนตัว
จอมพล : ถามว่าถึงห้องยัง
จอมพล : น้ำหอมอย่าลืมเอากลับมาใช้นะ ขวดตั้ง 20000
เธอไม่เปิดอ่านข้อความนั้น แต่เห็นข้อความที่มันแจ้งเตือนอยู่หน้าจอนั่นแล้ว จึงได้แต่หันไปสนใจพระเอกหล่อๆ ในทีวีจอใหญ่แทน
อีกสามอาทิตย์ถัดมาที่เธอต้องส่งแบบร่างอาคารตามที่ลูกค้าต้องการ แค่เพียงเห็นแบบเคนก็ตอบตกลงทันที
"พี่โอเคตามแบบนี้เลย"
"ค่ะ เดี๋ยวกวางจะทำแบบสามมิติให้ดู น่าจะหลังตรุษจีนสักสองอาทิตย์ กวางจะเอาเข้ามาให้อีกรอบ" ที่เธอต้องเผื่อเวลาเล็กน้อยเพราะช่วงวันหยุดยาวตรุษจีนอีกเกือบอาทิตย์ ซึ่งเคนก็โอเคไม่ได้ขัดข้องตรงไหน
บ้านหลังใหญ่ที่ประดับไปด้วยโคมไฟสีแดง ต้นส้มมงคล กระดาษสีแดงที่เธออ่านไม่ออกแปะไว้ตามเสาบ้าง หน้าประตูบ้าง หรือแม้แต่กระดิ่งลมส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งกังวานยามต้องสายลม ยิ่งทำให้บรรยากาศของคฤหาสน์ของตระกูลรัตนภาสดูร่มเย็นไม่น้อย สีแดงที่ประดับประดาไปทุกส่วนของบ้านราวกับมีงานใหญ่อยู่ภายใน
แต่เมื่อเธอเดินเข้ามาถึงหน้าบ้าน ก็อดชื่นชมความยิ่งใหญ่ของรัตนภาสไม่ได้ โต๊ะพิธีคลุมผ้าแดงยาวกว่าสามเมตรที่ตั้งเตรียมพร้อมอยู่หน้าบ้าน พร้อมด้วยกระถางธูปเทียน
"อ้าว หนูกวาง มาแล้วหรือลูก"
คุณหญิงอนงค์ที่กำลังเดินมาดูความเรียบร้อยหน้าบ้านเอ่ยทักหญิงสาวที่รู้จักมักจี่เป็นอย่างดี
"สวัสดีค่ะคุณหญิง"
"เรียกแบบนี้อีกแล้ว" กวินนาได้แต่ยิ้มแห้งๆ ไม่กล้าเอ่ยเรียกท่านว่าแม่ ทั้งที่จริงเมื่อก่อนในกลุ่มทุกคนก็เรียกอย่างนั้น
"ยายขวัญอยู่ข้างในแหละ วันนี้แม่ลงครัวทำหมี่ซั่วเองเลยนะ"
"กวางมาเพราะสิ่งนี้เลยค่ะ" คำตอบของเธอทำให้ผู้มากวัยยิ้มกว้าง
"พี่กวาง"
แค่เห็นพี่สาวคนสวยมาดเท่ แม้จะใส่ชุดกี่เพ้าสีแดงที่ด้านล่างเป็นกางเกงพอดีตัว รูปร่างสูงโปร่งของเธอก็ไม่ได้ทำให้ส่วนเว้าส่วนโค้งที่ควรจะมีหดหาย แต่กลับดูสวยงามลงตัวสมส่วนไปทั้งตัว
จอมขวัญจับเธอหมุนเสียหนึ่งรอบ หันกลับมาเผชิญหน้ากับน้องสาวเจ้านายที่ใช้สายตาสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า ก็ทำให้เธอเขินขึ้นมาได้เหมือนกัน
"พี่กวางสวยจังเลย แถมยังเท่อีกต่างหาก เสียดายถ้าได้เป็นพี่สะใภ้ขวัญก็คงดี" กวินนาตกใจกับคำชมนั้นไม่น้อย
"ขวัญ เดี๋ยวเหอะ พี่จอมเราได้ยินโดนดุแน่" เธอจึงได้แต่ขึงตาใส่น้องสาวเขาอย่างไม่จริงจังนัก
"ก็จริงนี่ ยายน้องแป้งอะไรนั่น มาถึงก็ขึ้นไปขลุกกันอยู่บนห้องนอน ไม่ลงมาช่วยสักนิด"
เขาพาแฟนมาบ้านด้วย ถ้าเธอรู้ก่อนหน้านี้วันนี้เธอคงจะไม่มาหรอก
"รีบไปจัดของเถอะ เดี๋ยวไม่ทัน" เธอจึงได้แต่ชวนจอมขวัญเปลี่ยนเรื่อง
"ขนาดแม่ยังแอบบ่นเลย จะเป็นสะใภ้บ้านนี้แต่ขี้เกียจก็ไม่ไหว"
"เบาๆ เดี๋ยวใครมาได้ยิน" กวินนาจึงได้แต่เอ็ดจอมขวัญเบาๆ เพราะถ้าแม่บ้านที่ช่วยงานอยู่แถวนั้นได้ยินเข้าคงจะไม่ดี
"ก็มันจริงนี่พี่"
"เอ้ามาถึงเมื่อไหร่"
เสียงทักทายจากด้านหลังของจอมพล ทำเอาเธอกับจอมขวัญสะดุ้งตัว หวังว่าเขาจะไม่ทันได้ยินเรื่องเมื่อครู่
"สักแป๊บแล้ว"
"อ้าว พี่กวางมาด้วยหรือคะ" แป้งถามขึ้นพลางทำหน้าสงสัย
"พี่กวางมาทุกปีแหละค่ะ จนจะเป็นครอบครัวรัตนภาสไปแล้ว"
"จอมขวัญ" เสียงทุ้มต่ำของพี่ชายทำให้จอมขวัญหมุนตัวกลับไปจัดผลไม้ที่เหลือใส่จานต่อ
จอมพลจึงได้พาแฟนสาวแสนสวยเดินไปที่โต๊ะหน้าบ้าน รอให้จัดของเสร็จ ก็จะทำพิธีไหว้กันแล้ว
กวินนาช่วยแม่บ้านยกผลไม้จานใหญ่ไปวางที่หน้าโต๊ะพิธีสีแดง แต่แค่เพียงเธอวางจานใบใหญ่ลงก็สัมผัสได้ถึงความโคลงเคลง ก้มมองขาโต๊ะจึงรู้ว่าพื้นมันออกจะไม่เสมอกัน
เห็นเธอก้มๆ เงยๆ อยู่ที่โต๊ะจอมพลก็เดินเข้ามาหา
"มีอะไรหรือ โต๊ะมันโครงหรือ"
"อือ มีอะไรมารองขามันไหม"
คนสวนที่อยู่แถวนั้น จึงได้เข้ามาใกล้ๆ เจ้านายเมื่อเห็นคล้ายมีปัญหาอะไรสักอย่าง อาจจะต้องถูกเรียกใช้
"ลุงยัน ข้างบ้านเราพอจะมีเศษไม้มารองขาโต๊ะได้บ้างไหม" จอมพลจึงหันไปถามลุงยันที่เข้ามามองอยู่ข้างๆ
"อ๋อ พอมีครับ" ลุงยันหายไปครู่กลับมาพร้อมไม้แผ่นเล็กๆ หลายแผ่น จอมพลจึงขยับขาโต๊ะให้ลุงยันสอดไม้เข้าไปด้านใน ขยับดูอีกครั้งมันจึงแน่นหนา
"มีอะไรหรือลูก" คุณหญิงอนงค์เดินมาถามเมื่อเห็นก้มๆ เงยๆ กันอยู่ตรงนี้
"กวางเขาเห็นโต๊ะขามันไม่เท่ากันน่ะครับแม่ มันโคลง"
"ขอบใจหนูกวางนะลูก ไม่มีใครสังเกตกันสักคน ขืนไหว้ไปโคลงไปแบบนั้น หมดกันไม่เป็นมงคลแน่"
ฟังคุณหญิงอนงค์พูดแล้วเธอกลับรู้สึกผิดขึ้นมาเสียอย่างนั้น พอดีกับที่ประมุขของบ้านคุณสันติลงมาถึงพอดี พร้อมกับของที่ทยอยลงมาจากบ้านหลังใหญ่เกือบเสร็จพอดี
"สบายดีไหมหนูกวาง"
"สบายดีค่ะ"
"เดี๋ยวนี้ไม่เห็นพวกเรามาเที่ยวกันเลย"
"งานเยอะค่ะท่าน ช่วงนี้"
หลังจากทักทายพ่อของจอมพลเสร็จ เธอจึงหลบฉากมายืนด้านหลัง หน้าแท่นพิธีจึงมีพ่อกับแม่ จอมขวัญยืนข้างพี่ชายเยื้องมาด้านหลังอีกนิด และข้างๆ เขาก็ยังเป็นแฟนสาวคนสวย ในชุดกี่เพ้าสีแดงที่ผ่าข้างทั้งสองด้านสูงเลยหัวเข่าขึ้นมาพอสมควร เธอสวมแว่นตาดำเพราะแดดในช่วงสายออกจะเริ่มแรงขึ้น
หลังจากไหว้เสร็จ เขาก็พาแฟนเข้าไปหลบใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างๆ ก่อน จอมขวัญที่หลบมายืนข้างเธอจึงได้แต่เบะปากใส่
"เบื่อคุณนาย"
กว่าพิธีในช่วงเช้าจะเสร็จ จนถึงเก็บแท่นบูชาเรียบร้อย คุณหญิงอนงค์ก็เรียกแม่บ้าน คนสวน หรือแม้แต่ยามหน้าบ้านมารับซองอั่งเปา
"อ้าว ต่อไปของหนูกวาง" เธอจึงเดินเข้าไปรับเหมือนทุกปีที่ได้ แต่ในปีนี้กลับรู้สึกเคอะเขินขึ้นมาเสียอย่างนั้น
น้องแป้งกับจอมขวัญก็ได้ด้วยเช่นกัน จะมีก็แต่จอมพลที่ไม่ได้ซองแดงเหมือนคนอื่น
"แล้วเจ้านายเราจ่ายอั่งเปาหรือยัง" คุณหญิงหันมาถามเธอ
"แหม แม่ครับ เดี๋ยวผมก็ให้เองนั่นแหละ" ถ้าเขาไม่ตอบขึ้นมา เธอก็ไม่รู้จะตอบอย่างไร
อาหารเที่ยงในวันนี้จึงเป็นอาหารจีนเสียส่วนใหญ่
"แม่แบ่งหมี่ซั่วไว้ให้ด้วยนะลูก อย่าลืมเอากลับไปทานที่บ้านนะ" คุณหญิงอนงค์หันมาบอกตอนที่เธอกำลังใช้ตะเกียบสาวเส้นหมี่สีเหลืองเข้าปาก จึงยังไม่ทันได้ตอบท่าน
"เดี๋ยวนี้พี่กวางสูดเส้นหมี่เก่งแล้วนะเนี่ย เป็นสะใภ้จีนได้เลย"
เส้นหมี่ยาวๆ ที่กำลังจะสุดทาง เพราะในวันมงคลอย่างนี้ทำให้เธอไม่กล้ากัดมันขาดได้แต่ค่อยๆ ใช้ตะเกียบช่วยคีบส่งเข้าปากให้สุดเส้น แต่เพราะคำทักของจอมขวัญ ทำเธอเกือบสำลักเส้นหมี่นั่
นแล้วไหมล่ะ ได้แต่หันไปมองหน้าน้องสาวเขา แต่เจ้าตัวกลับทำหน้าไม่รู้เรื่อง
"ขอบคุณค่ะคุณหญิง"
