บทที่ 7 มึงกับกู
กลับมาถึงคอนโดในช่วยบ่าย เธอก็ต้องเตรียมออกเดินทางอีกครั้ง เพื่อไปภูเก็ต
ภูเก็ตก็เป็นอีกสถานที่ที่เธอมักจะไปทุกปี เพราะมันให้ความรู้สึกเหมือนไปเที่ยวต่างประเทศ มันกลายเป็นเมืองที่ทำให้รู้สึกเป็นอิสระ ไม่ต้องแคร์สายตาใครๆ เวลาใส่บิกินีเดินเล่นชายหาด หรือแม้แต่นอนหลบแดดอยู่โคนต้นมะพร้าวใหญ่ ถ้าเธอชอบนอนอาบแดดเหมือนฝรั่งเธออาจจะกลมกลืนกับฝรั่งมากกว่านี้อีก
"เฮ้ย กวาง ใช่กวางไหม"
น้ำเสียงที่เอ่ยทักดูคล้ายไม่มั่นใจซะทีเดียว ดังขึ้นอยู่ข้างๆ เตียงสระว่ายน้ำ กวินนาลุกตัวขึ้นลดแว่นตากันแดดลงจึงได้เห็น เจนจิรากับชรินทร์ เพื่อนร่วมรุ่นสถาปัตย์ ที่ทั้งคู่ผันตัวจากการเป็นเพื่อนสู่คู่ชีวิต
"อ้าว เจน มาเที่ยวหรือ"
"อื้อ กวาง ก็พักที่นี่หรือ บังเอิญจัง มากับใครอ่ะ"
"มาคนเดียว"
"ยังติสต์เหมือนเดิมซิท่า" ชรินทร์ที่เดินคู่กันมา นั่งลงที่เตียงสระว่ายน้ำข้างๆ กับเจนจิรา เอ่ยทักขึ้น ทำให้เธอถึงกับหัวเราะร่วน
"ไม่เหมือนเดิมแล้ว หนักกว่าเดิม" เสียงตอบกลั้วหัวเราะ
"อ๋อ เมื่อปีใหม่ที่ว่าโพสต์ไปญี่ปุ่น อย่าบอกนะว่าไปคนเดียว"
เธอไม่ได้ตอบแต่ทำท่าชี้นิ้วใส่คล้ายยิงปืน เจนจิราถึงกับยิ้มพลางส่ายหน้าให้ความติสต์ของเพื่อนที่มากกว่าเดิมจริงๆ
"แต่งงานหรือยัง ไอ้พวกนั้นเป็นไงบ้างล่ะ ไม่เจอกันนานเลย"
"เหมือนเดิมนั่นแหละ"
"มาๆ รินทร์ถ่ายรูปคู่ให้หน่อย จะเอาลงเฟซอวดเพื่อน" เจนจิราขยับมานั่งที่เตียงข้างกวินนา แล้วก็ใช้สามีตัวเองถ่ายรูปให้
สองสาวยิ้มกว้าง นั่งโพสท่าถ่ายรูปกับอยู่หลายรูปทีเดียว ถ่ายรูปให้หน่อยที่หมายถึงกว่าสิบรูป
เจนจิรารับโทรศัพท์คืนมาจากสามีก็รีบโพสต์รูปทันที
ศรัณ : ส่งรูปภาพ
รูปภาพที่ศรัณเซฟมาจากเฟซบุ๊กของเจนจิรา ถูกส่งเข้ากลุ่มไลน์เฉพาะ กลุ่มที่ไม่มีเธอ แต่เป็นพวกมันสามคนที่มีไว้สำหรับคุยหรือปรึกษากันเรื่องแบบผู้ชาย
จอมพล : ส่งสติกเกอร์รูปหมีตกใจ
ยศกร : เหี้ย กูเพิ่งรู้เพื่อนกูสวยขนาดนี้
นอกจากรูปคู่กับเจนจิรา ยังมีรูปเดี่ยวที่กวินนาถูกแอบถ่ายในทีเผลอ แต่เจนจิราก็ส่งรูปนั้นให้ดูแล้ว และขออนุญาตที่จะโพสต์ลง เธอก็ไม่ได้เห็นว่ามันจะเสียหายตรงไหน แถมเจ้าตัวยังอุตส่าห์ขออนุญาตอีกด้วย
รูปพวกนั้นจึงถูกศรัณบันทึกไปแล้วไปส่งให้เพื่อนดูเช่นกัน
รูปที่เธอใส่ชุดว่ายน้ำทูพีซสีน้ำเงินเข้มตัดกับผิวขาวๆ นั่งอยู่ที่เตียงริมสระว่ายน้ำ หน้าอกอิ่มโค้งรับกับเอวคอดหน้าท้องที่แบนราบ ยิ่งความมนของช่วงสะโพกส่งให้ผู้หญิงในรูปที่ดูสูงโปร่งกว่าเจนจิราดูเซ็กซี่ขึ้นอีกมากทีเดียว ผมยาวเลยไหล่ไปนิดถูกรวบขึ้นเผยให้เห็นลำคอระหงที่ปกติจะมัดไว้อย่างไร้ความพิถีพิถันแถวๆ ท้ายทอย ทำให้ภาพตรงหน้าดูแปลกตา และทำให้เธอดูสวยขึ้นด้วยรอยยิ้มที่ไม่ค่อยได้เห็นในที่ทำงานบ่อยนัก
ศรัณ : กูจองตั๋วไปภูเก็ตทันไหมวะ
จอมพล : มึงอยู่เฉยๆ เถอะ
ศรัณไปแอบเก็บรูปจากเฟซบุ๊กของเจนจิรามาอีกรอบในช่วงหัวค่ำ เป็นรูปของกวินนาที่ถ่ายรวมกลุ่มกับชรินทร์ที่ทุกคนรู้จัก แต่กับผู้ชายอีกสองคนที่ยืนอยู่ด้านหลังกวินนามันชวนให้น่าสงสัย
ศรัณ : ส่งรูปภาพ
ศรัณ : เหี้ยใครวะ
ยศกร : พักผ่อนบ้างนะ เป็นห่วง
ศรัณ : กูห่วงเพื่อนกู
ยศกร : มึงห่วงตัวเองก่อน
จอมพล : ใครวะ แฟนไอ้กวางหรือ
ศรัณ : เหมือนจะเป็นรุ่นน้องไอ้ชรินทร์ กูแอบไปส่องเฟซมันมา ดูแม่งถ่ายรูปกับเพื่อนมึงสิ แทบจะสิงเพื่อนมึงอยู่แล้ว
เจนจิราที่มาพักผ่อนกับสามี และเพื่อนรุ่นน้องของชรินทร์อีกสองคน เธอบังเอิญลงไปเจอเจนจิราอีกครั้งในตอนเย็นที่ห้องอาหารของโรงแรม เจนจิราจึงได้ชวนให้ไปรวมกลุ่มด้วย เมื่อเธอเห็นว่ามันไม่เป็นการขัดขวางคู่รักจึงได้ไปนั่งด้วย และรุ่นน้องอีกสองคนก็เป็นรุ่นน้องที่เรียนสถาปัตย์มาด้วยกัน เธอเคยเห็นหน้าอยู่หลายครั้ง แต่ไม่เคยคุยด้วย จึงทำให้บนโต๊ะอาหารในคืนนี้เหมือนเป็นงานเลี้ยงรุ่นเสียอย่างนั้นแหละ
"พี่กวางอยู่บริษัทเดียวกับพี่จอมหรือครับ" เตชินหนุ่มรุ่นน้องหน้าใส แม้จะเด็กกว่าเธอแค่สามปีแต่เหมือนรู้สึกตัวเองมาไกลมากทีเดียว
"ใช่จ้ะ เปิดบริษัทอยู่ด้วยกัน หุ้นกับเพื่อนอีกสองคนแต่ก็เป็นหุ้นเล็กๆ น่ะ"
"ไว้กลับถึงกรุงเทพ เผื่อผมมีเรื่องขอความช่วยเหลือ ติดต่อพี่กวางได้ไหมครับ"
"ได้ๆ ไม่มีปัญหา เรื่องงานพี่เต็มที่"
ศรัณ : ส่งรูปภาพ
รูปชายหาดหน้าโรงแรมหรู ชายหญิงสองคนที่ยืนถ่ายรูปคู่กันโดยที่ฝ่ายชายใส่เพียงกางเกงขาสั้นลายต้นมะพร้าวสีฟ้า ส่วนหญิงสาวข้างๆ ออกจะทำให้กลุ่มเพื่อนรู้สึกขัดหูขัดตาไม่น้อย ก็ไอ้ชุดว่ายน้ำสีดำในแบบที่ดูเซ็กซี่กว่าเมื่อวานอีกเท่าตัว แม้ที่ขอบสะโพกมนก็มีผ้าสีดำพันเอวบดบังบิกินีตัวจิ๋วเอาไว้ แต่รอยที่ผูกตรงโคนขามันก็ชวนให้น่าค้นหายิ่งนัก
ยศกร : พักผ่อนบ้างเพื่อน
ศรัณ : กูจำได้แล้ว ไอ้นั่นมันรุ่นน้องเราสามปี เรียนถาปัดเหมือนกัน
จอมพล : ทำไมกูไม่คุ้นหน้าวะ
ศรัณ : ก็มึงไปขลุกอยู่แต่สินกำน่ะสิ
ตลอดสี่วันที่เธอใช้เวลาอยู่ภูเก็ตโดยปกติก็มักจะสิงตัวอยู่แค่โรงแรม ชายหาด ไกลสุดก็คงจะเป็นตลาดแถวนั้น แต่ในทริปบังเอิญนี้เธอยังได้ไปล่องเรือกับแก๊งของเจนจิราอีกด้วย เรียกว่าได้ประสบการณ์ไปอีกแบบ จากคนที่เคยแต่เที่ยวคนเดียวในวันนี้ที่ได้เพื่อนคุยเพื่อนเที่ยวเพื่อนกิน แถมยังได้เพื่อนเมาอีก มันก็ทำให้ทริปนี้ดูมีสีสันในชีวิตขึ้นไม่น้อย
กลับมาทำงานวันแรกหลังจากหยุดยาวไปเกือบหนึ่งอาทิตย์ พอเข้ามาถึงห้องก็ถูกสายตาศรัณกับยศกรมองสำรวจแปลกๆ แต่ก็ไม่แปลกใจเท่าไรเพราะเดาได้จากรูปภาพในเฟซบุ๊กของเจนจิรา บางรูปเธอยังเข้าไปเก็บมาไว้เลย
ยังไม่ทันได้หันไปถามให้หายข้องใจ จอมพลก็โทรศัพท์มาเรียกให้เข้าไปห้องผู้บริหารเสียก่อน
ศรัณกับยศกรเดินไปที่โซฟาจอมพลนั่งรออยู่แล้ว เธอเดินเลยไปที่โต๊ะทำงานของเจ้านายเพื่อวางเอกสารที่เขาต้องเซ็นไว้ให้บนโต๊ะ
"แบบที่ส่งให้ดูโอเคไหม" เธอเอ่ยถามเจ้าของห้อง พลางมองหาเอกสารที่จะต้องเอากลับไปให้ลูกค้าต่อ
"ดีทีเดียว"
"อยู่ตรงไหนอ่ะ"
"บนโต๊ะนั่นแหละ ลองหาดู"
เมื่อเจ้าของโต๊ะบอกให้หา เธอก็ก้มตัวลงนิด หาเอกสารที่ต้องการ ยังไม่ทันได้เจอก็ต้องสะดุดหูกับชื่อตัวเองเบาๆ จากไอ้พวกนั้นที่นั่งรวมกลุ่มกันอยู่ที่โซฟา มันต้องนินทาเธอแน่
"นินทาอะไรกู" เอ่ยถามไปทั้งที่ยังไม่เงยหน้าจากกองเอกสาร
"เปล๊า" ศรัณรีบตอบเสียงสูง
"อย่าให้กวาง ต้องเหลียวหลัง ไอ้สลัด จะนินทาอะไรกูก็พูดดังๆ ออกมาเลย"
"ไอ้กวาง มึงก็พูดซะกูคิดดีไม่ได้เลย ภาพชุดว่ายน้ำมึงยังติดตากูอยู่นะ" ยศกรเอ่ยขึ้นทำให้เธอพอจะรู้เลยว่าพวกมันคงพูดถึงเรื่องนี้อยู่แน่
"ถ้ากูเหลียวหลังหมายถึงส้นตีนอาจจะไปกระแทกใครก็ได้ ไอ้เพื่อนเลว" พร้อมกับได้เอกสารแล้วจึงเดินกลับมานั่งที่โซฟารวมกับทุกคน
"ล่องเรือแพงไหมวะ เผื่อกูจะพาสาวไปล่องบ้าง" น้ำเสียงกระตือรือร้นของศรัณเอ่ยถาม
"มึงเนี่ยนะ"
"กูถามเผื่อไอ้จอม" กวินนาจึงได้แต่ส่ายหน้า ไม่ต่อคำกับศรัณ
"เหมือนดำขึ้นเลย" กวินนาไหวไหล่ให้จอมพล ที่มองหน้าเธอแล้วทักขึ้น
"เตชิน มันทำงานที่ไหนล่ะ อยู่กับไอ้ชรินทร์หรือ" จอมพลถามขึ้น
"เปิดบริษัทด้วยกัน ว่าแต่มีเรื่องอะไร" เธอตัดบทอีกครั้งเมื่อเห็นเหมือนจอมพลจะยังถามเรื่องนั้นต่อ
กว่าจะได้ประชุมเรื่องงาน เธอก็ต้องปะทะฝีปากกับไอ้พวกบ้านี่ก่อน เรื่องงานที่ยังค้างถูกสรุปขึ้นอีกครั้ง มีส่วนงานของศรัณที่ต้องแบ่งให้ยศกรช่วยดูแล ส่วนงานของเธอก็ยังคงเดิม ได้แต่รายงานความคืบหน้าให้เจ้านายฟังเท่านั้น
จบการประชุมอย่างไม่เป็นทางการ ก่อนจะลุกออกจากโซฟา เธอถูกจอมพลเรียกไว้ ศรัณกับยศกรจึงได้ออกไปก่อน
"มีอะไรอีก"
"เวลาผู้หญิงงอนแม่งน่ารำคาญว่ะ หึงไม่มีเหตุผล" อยู่ๆ จอมพลก็เอ่ยขึ้นมา กวินนาได้แต่ขมวดคิ้วมุ่น
"แดกยาไม่เขย่าขวดหรือไง"
"กูปรึกษามึงดีๆ นะไอ้กวาง"
"ปรึกษากู เรื่อง"
"แป้งเขาชอบหึงไม่มีเหตุผล กูต้องทำไงวะ"
"ถามกู" ได้แต่ชี้มือเข้าหาตัวเอง พร้อมคำถามเสี
ยงสูง
"ก็กูถามมึงอยู่"
"แล้วมึงไปทำยังไงให้เขาหึงมึงล่ะ"
"เขาหึงมึงกับกู"
