บทที่ 8 อกหัก

ครั้งนี้กวินนาชี้มือไปที่จอมพล แล้วก็หมุนนิ้วชี้นั้นกลับมาชี้ที่ตัวเอง

"มึงกับกู" ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่น จอมพลได้แต่พยักหน้าหนักๆ ยืนยันอีกครั้ง

"กูคงสวยมากซินะ"

"มึงไม่รู้ตัวว่าสวย หรือแกล้งถ่อมตัว"

อยู่ดีๆ ก็เกิดอาการวางสีหน้าไม่ถูก เพราะไม่เคยคิดว่าตัวเองสวย และก็ไม่ได้แกล้งว่าถ่อมตัว เพราะปกติเธอไม่ใช่ผู้หญิงแต่งหน้าจัด จะมีก็เพียงแป้งพับตบกันหน้ามัน กับครีมกันแดดแค่นั้น ผมก็รวบมัดไว้ที่ท้ายทอยหวีออกจากบ้านมาตอนเช้าแค่ครั้งเดียว กับตอนเย็นที่สระผม

เพราะด้วยสายงานทำให้เธอไม่ค่อยได้แต่งตัวมากนัก ชุดทำงานก็เพียงเสื้อยืดบ้าง เสื้อเชิ้ตบ้างกับกางเกงยีนเท่านั้น ได้แต่คิดว่ากูต้องเอาอะไรมาสวยก่อน

"มึงไม่อธิบายเขาหรือไง ว่าพวกเรารู้จักกันมาตั้งกี่ปี" เธอเลือกใช้คำว่า พวกเรา เพื่อที่มันจะได้รวมไอ้สองคนนั้นเข้าไปอีกด้วย

"กูอธิบายแล้ว"

"หรือที่กูไปบ้านมึงเมื่อตรุษจีน"

"ก่อนหน้านั้นแล้วล่ะ ที่เริ่มงี่เง่ากับกูน่ะ"

"แล้ว กูต้องทำไง ให้กูลาออกไหม"

"มึงจะบ้าหรือไง ไอ้กวาง กูแค่ปรึกษา เห็นมึงเป็นผู้หญิงเผื่อจะมีมุมมองอื่นที่กูมองไม่เห็น"

"ผู้หญิงหึง ก็คือหึง งอนก็คืองอน บางครั้งแม่งไม่มีเหตุผลหรอก" จอมพลได้แต่ถอนหายใจพรืดใหญ่

"ไว้กูจะรีบหาผัวให้ไวๆ แล้วกัน จะได้ไม่เดือดร้อนมึง"

"ถ้าไอ้เตชิน มึงหยุดเลย แม่งโคตรลูกคุณหนู"

"มึงรู้จัก"

"ไอ้รัณมันบอกกู"

"ไอ้พี่เคนก็ดีนะ รวยดี กูชอบคนรวย"

"มึงอยากเป็นเมียหลวงหรืออยากเป็นเมียน้อยมันล่ะ"

"งั้นมึงก็ช่วยตัวเองเหอะ" ทั้งที่อยากพูดอะไรต่อจากนั้นอีกหลายคำ แต่ก็ไม่กล้าพูด กลัวอาหารหมาจะเข้า

แต่ก็อดแปลกใจไม่ได้ กลับมาถึงโต๊ะทำงาน ก็ได้แต่คิดสำรวจการกระทำของตัวเอง ว่ามีตรงไหนที่เธอเผลอแสดงออกจนน้องแป้งคิดไปได้ขนาดนั้น

ทั้งที่ความรู้สึกบางอย่างที่คิดว่าฝังกลบไว้ในส่วนลึกที่สุดของหัวใจอย่างดี แม้แต่ตัวเองบางครั้งก็เกือบจะหลงลืมมันไปแล้ว

"ไอ้กวาง ๆ เป็นอะไรวะ" เสียงยศกรที่เรียกดังขึ้น

"อะ...อะไรนะ"

"เหม่ออะไรของมึงวะ โทรศัพท์ดังน่ะ" ยศกรชี้มือไปที่โทรศัพท์แม้ไม่ได้เปิดเสียงแต่มันก็ดังครืดคราดอยู่ในลิ้นชักโต๊ะทำงาน

"อ๋อ..คิดอะไรเพลินไปหน่อยน่ะ"

กวินนาส่งแบบบ้านที่ทำเป็นรูปสามมิติให้เคนดูอีกครั้ง เขาขอแก้ไขบ้างนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้กระทบแบบที่ร่างไว้ เมื่อทุกอย่างลงตัวเธอจึงได้เริ่มงานในขั้นต่อไป

ซึ่งในขั้นตอนต่อไปจะเป็นการเขียนบ้านให้เป็นแบบ ซึ่งจะมีการคำนวณโครงสร้างทั้งหมด ทั้งแบบสุขาภิบาล และระบบไฟฟ้า ตลอดจนคำนวณค่าใช้จ่ายทั้งหมดไม่ว่าจะวัสดุอุปกรณ์ หรือแม้แต่ค่าแรง รวมถึงสเปกของที่ใช้แต่ละอย่างออกมาจากแบบก่อสร้างนั้นโดยละเอียด ซึ่งในขั้นตอนนี้เธอตกลงเวลากับเคนไว้ที่สามถึงสี่เดือน

ทุกอย่างตกลงกันได้ด้วยดี หลังจากนี้เธอจึงจะต้องทำงานหนักอีกครั้ง

หนึ่งเดือนที่ผ่านมาแบบที่เริ่มเขียนไปได้บางส่วนดูจะไม่คืบหน้าเท่าที่ต้องการ เสียงถอนหายใจของตัวเองหลายครั้ง จนตัวเองก็ยังรู้สึกรำคาญ

"ไงวะ หัวไม่แล่นหรือไง" ศรัณเอ่ยถามเมื่อเห็นเธอเอนตัวพิงเก้าอี้ในท่าหมดแรง

"ตื้อว่ะ สงสัยต้องหาเหล้าแดก"

"ดีเลย งั้นมึงไปเป็นเพื่อนไอ้จอมมันหน่อย กูไม่ไหวจะไปแดกเหล้ากับมันแล้ว วันนี้กูต้องไปหาลูกค้าด้วย"

กวินนาดึงตัวขึ้นจากเก้าอี้ มองหน้าศรัณด้วยความไม่เข้าใจบางอย่าง

"ทำไมวะ มันกินเหล้าเยอะหรือช่วงนี้"

"แดกแทนน้ำเปล่าแล้ว"

"มีไรวะ" เหมือนมีคำตอบอยู่ในใจ แต่ก็อยากรู้ความจริง

"มันอกหัก เลิกกับน้องแป้งได้สองอาทิตย์กว่าแล้ว แดกเหล้าแม่งทุกวัน" พูดจบศรัณก็ได้แต่ถอนหายใจหนักๆ "กูกับไอ้ยศผลัดกันไปแดกเป็นเพื่อนมันจนกูจะขยาดเหล้าแล้วเนี่ย"

"กูไม่เห็นรู้เรื่องเลย"

"มันว่ามึงดูเครียดๆ ช่วงนี้ ยังไม่ให้พวกกูบอก เนี่ยมันไปรอที่ร้านแล้ว มึงเก็บของแล้วก็ตามมันไปเหอะ เดี๋ยวแม่งเลอะเทอะแหย่ปากไปหาตีนใครเข้า"

"มันอยู่ร้านไหนล่ะ"

"ร้านเดิมนั่นแหละ"

ร้านเดิมที่เป็นร้านประจำของกลุ่ม ร้านอาหารกึ่งบาร์ บรรยากาศเรียกว่าดีทีเดียว เหมาะแก่การสวีตหวานนั่งคลอเคลียกันในอ้อมกอดฟังดนตรีคลาสสิกบรรเลงเบาๆ และมันยังคงจะเหมาะกับอาการของคนอกหักด้วยไม่น้อย

กวินนามองหาผู้ชายร่างสูงใหญ่คุ้นตา ก่อนจะเห็นว่าจอมพลนั่งอยู่ที่โซฟาด้านในสุด

"เมายังวะ" เธอเอ่ยทักคนที่นั่งเอนตัวในท่าสบายๆ เหลือบสายตามองตอนที่เดินผ่านเห็นมันดูรูปในโทรศัพท์มือถือ ดูรูปแฟนเก่ามันนั่นแหละ เธอเดินเลยเข้าไปนั่งที่โซฟาด้านในฝั่งตรงข้าม

"อ้าว ไอ้กวาง มาได้ไง"

"ไอ้รัณมันต้องไปหาลูกค้า เลยให้กูมาแดกเหล้าเป็นเพื่อนมึง อกหัก" ในท้ายประโยคเธอถามเสียงเบา

"อือ" จอมพลเพียงทำเสียงในลำคอเบาๆ

"คุยกันไม่รู้เรื่องหรือ"

"มันไม่ใช่เรื่องนั้นเรื่องเดียวหรอก เขาว่ากูไม่มีเวลาให้เขาบ้าง ไม่ตามใจเขาบ้าง เฮ่อ หลายเรื่องที่คุยกันไม่เข้าใจ"

"มึงก็คบกันมาตั้งนาน ถึงขั้นวางแพลนจะมีครอบครัวไม่ใช่หรือไง"

"ก็คิดอยากมีครอบครัวนั่นแหละ อายุก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้ว หรือมึงไม่คิดเรื่องนี้"

"ยัง ยังไม่เจอคนนั้น" กวินนาตอบเสียงแผ่ว "แล้วมึงยังรักเขาอยู่ไหมล่ะ" คำถามก็แผ่วเบาไม่แพ้กัน

"ก็...ยังรักมั้ง" เธอฟังน้ำเสียงมันไม่ค่อยแน่ใจสักเท่าไร

"ทำไมไม่ไปง้อเขาล่ะ" ถามออกไปแล้วก็กลายเป็นตัวเองที่หัวใจหล่นวูบ

"ง้อแล้ว ก็คุยกันไม่รู้เรื่อง"

"เขาขอเลิกกับมึงหรือ"

"เปล่า"

"เอ้า"

"กูขอเลิกเองแหละ กูเหนื่อย" กวินหน้าพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

"งั้นก็ลองห่างกันดูสักพัก มึงสองคนอาจจะรู้ใจตัวเองมากขึ้น คิดถึงกันมากๆ เดี๋ยวก็ดีกันง่ายขึ้น"

"ห่างกันมาสองอาทิตย์แล้วนะ"

"แดกเหล้าเหอะ ถ้างั้น"

เพราะไม่รู้จะปลอบมันอย่างไรแล้ว เธอจึงได้แต่นั่งฟังมันพูดเรื่องอดีตอันหวานแหวว เท่าที่ฟังดูแล้วก็เหมือนทั้งคู่รักกันดี ไม่น่าจะต้องเลิกกันแบบนี้ แต่ก็ต้องเข้าใจเธอเองก็ไม่ได้อยู่จุดนั้น ตอบไม่ได้หรอก พูดไปอาหารหมาก็จะเข้าอยู่เรื่อยๆ

เพิ่งจะสี่ทุ่มเหล้าขวดที่สองก็ถูกนำมาเสิร์ฟ คนตรงหน้ากินราวกับคนกระหายน้ำ ขนาดเธอกระดกไม่บ่อยอย่างมัน ยังมึนหัวไม่น้อย

"เฮ้ย อย่าเมาเยอะ ตัวอย่างกะควายกูแบกมึงไม่ไหวนะ"

"กูไม่ต้องให้มึงแบกหรอก"

"ก็ดี"

"แต่ที่มึงไปล่องเรือภูเก็ต วันหลังพวกเราไปบ้างดีกว่าว่ะ ดูน่าสนุก" เธอเพียงไหวไหล่ตอบ ไม่ยึดคำพูดของคนเมามาจริงจัง

"กูก็เพิ่งรู้ว่ามึงใส่ชุดว่ายน้ำสวยขนาดนั้น"

"ไม่ต้องมาพูดเรื่องกูหรอก"

"กูพูดจริงนะ"

"เออ"

เหล้าขวดที่สองพร่องไปได้เกือบหมดขวดในเวลาเที่ยงคืนกว่า

"จะกลับหรือยัง เดี๋ยวมึงขับรถไม่ไหวหรอก"

"ไหวซิ" กวินนาได้แต่ส่ายหน้า

"งั้นกลับเหอะ เดี๋ยวกูขับรถไปส่งมึงดีกว่า แบบนี้ไม่น่าไหว"

จอมพลพยักหน้ารับ ยอมกลับแต่โดยดี แต่ก่อนที่มันจะลุกจากโต๊ะ เธอเห็นมันกดโทรศัพท์หาใครบางคน

"ไอ้พุฒิ หาเด็กให้กูคนเอาเด็ดๆ นะมึง ให้ไปรอกูที่คอนโด"

กวินนาได้แต่กลอกตาใส่คนตรงหน้า มันวางสายแล้วก็หันมายักคิ้วให้เธอ

"เมาที่ไหนล่ะ ยังไหวเอาได้อีกหลายยก"

"เออ"

คนที่บอกว่าตัวเองไม่เมา ยังเอาได้หลายยก พอขึ้นมานั่งบนรถก็แทบจะลืมตาไม่ขึ้น แต่เพียงครู่เดียวที่เธอขับรถออกมาจากร้าน ไอ้คนเมามันหันไปหยิบขวดเหล้าที่เหลืออยู่ครึ่งขวดมาจากไหนก็ไม่รู้ กระดกอึกๆ จนเธอถึงกับขยาด

"เฮ้ยๆ พอเหอะ เดี๋ยวอีเด็กนั่นได้นั่งเช็ดอ้วกแทน"

"เติมพลังโว้ย จะได้เอาแม่งยันเช้า"

"เหี้ย"

รถมาจอดที่หน้าคอนโด เธอก็ต้องหันไปปลุกคนเมาที่นอนหลับอยู่เบาะข้างๆ อยู่นานกว่ามันจะยอมลืมตาขึ้น

"ถึงแล้ว ขึ้นห้องมึงเลย ไหวไหม"

"ไหว...." เสียงยานคางที่เอ่ยตอบ พลางดึงตัวเองลุกออกจากรถ พอปิดประตูรถได้คนเมาก็ต้องยึดตัวรถคันหรูไว้เป็นที่พึ่ง

"ไหนบอกไหววะ ขึ้นไปเองได้ไหม"

ถามไปแล้วก็ได้แต่เหนื่อยใจ เพราะมันยังยืนหลับตาอยู่ตรงนั้น เธอจึงได้รีบเข้าไปช่วยประคองจอมพล รั้งให้มันก้าวขาเดินซึ่งมันก็ยอมแต่โดยดี ระหว่างที่ผ่านล็อบบี้คอนโดไม่ลืมที่เธอจะสังเกตหาหญิงสาวเด็ดๆ อย่างที่มันต้องการ แต่ก็ไม่สะดุดตากับใครสักคน

เข้าห้องมาได้เธอก็ต้องขลุกขลักช่วยมันถอดรองเท้าอยู่หน้าประตูห้อง เปิดไฟในห้องได้ก็พยุงคนเมาเข้าไปที่ห้องนอน ทิ้งคนตัวสูงใหญ่ลงที่เตียงอย่างไม่เบามือนัก

"กุญแจรถกูวางไว้นี่นะ"

"

ว้าย!!"

กวินนาร้องด้วยความตกใจเมื่ออยู่ๆ ก็ถูกรั้งข้อมือจนตัวเองเซถลาลงนอนที่เตียงแทบจะทับคนเมา