บทที่ 15 คน(ดื้อ)ป่วย

  “มาหาถึงที่นี่ เป็นห่วงเค้าล่ะสิ” ฉันนิ่งทันทีเมื่อคนที่คาดว่าป่วยพูดออกมาหน้าตายก่อนที่เขาจะปิดเปลือกตาลงอย่างอ่อนล้า

  “...”

  “อ้าว นิ่ง” ฉันทำได้เพียงเผยอปากเมื่อดินพูดออกมาอีกหนึ่งประโยค

  กว่าจะรู้ตัวว่าถูกเจ้าของดวงตาคมกริบสีดำสนิทมองก็ยืนนิ่งไปหลายวินาที เขามองมาตั้งแต่เมื่อไหร่ เมื่อกี้ยั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ