บทนำ
“ฉัน…ต้องการเธอ“
บท 1
NAMNUENG
"ฉันเบื่อทุกอย่างที่เป็นเธอ เธอก็รู้ว่าฉันพยายามมาตลอด แต่ฉันว่า แม่งไม่โอเคว่ะ" นั่นคือคําพูดที่ก้องกําลังจะใช้บอกเลิกฉัน ฉันชื่อหนึ่ง และเขาคือก้อง แฟนของฉันเอง
ฉันคบกับเขามาเกือบสี่ปี เราเจอกันที่วันเกิดเพื่อนคนหนึ่งในกลุ่ม เขาคือเพื่อนของเพื่อนสนิทฉันอีกที เรารู้จักกันตั้งแต่วันนั้นและสานสัมพันธ์กันมาตลอด
เขาขอฉันเป็นแฟนตอนที่พวกเราอยู่ปีหนึ่งเทอมสอง เราลึกซึ้งกันหลังจากที่คบกันเป็นแฟนได้สามเดือน เขาย้ายมาอยู่กับฉัน เราสองคนอยู่ด้วยกันทุกวัน
ช่วงปีแรก ชีวิตรักของเราสองคนราบรื่นดี พอเริ่มเข้าปีที่สองเราก็ทะเลาะกันบ้างตามประสาคู่รักทั่วไป แต่ไม่ได้รุนแรงจนถึงขั้นที่จะเลิกกัน เข้าปีที่สามก้องเริ่มเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดในขณะที่ฉันยังเหมือนเดิมทุกอย่าง...
ฉันเป็นผู้หญิงที่ ไม่ค่อยแสดงความรู้สักเท่าไหร่ เรียกได้ว่าไม่ใช่ผู้หญิงที่อ่อนหวาน หรืออ่อนโยนเลยสักนิดเดียว แต่ถ้าถามว่าฉันรักเขาไหม บอกได้เลยว่ารักมาก วันแรกที่รักยังไง ทุกวันนี้ก็ยังรักเขามากเหมือนเดิม
ช่วงหลังๆมานี้เขาบอกว่าฉันน่าเบื่อ ขี้บ่น ชอบหาเรื่องทะเลาะทั้งๆที่ต้นเหตุของการทะเลาะมันก็ มาจากเขาซะส่วนใหญ่
เขามักจะออกไปเที่ยวกับเพื่อน กลับดึก บางทีก็กลับสว่าง หรือไม่ก็เย็นของอีกวันไปเลย ที่ฉันบ่นเพราะฉันกลัวว่าเขาจะเสียการเรียน
เขาเรียนหมอแล้วตอนนี้เขาก็อยู่ปีสี่กําลังจะขึ้นปีห้าแล้ว ฉันเป็นห่วงเรื่องสุขภาพเป็นห่วงเรื่องการเรียนของเขา แต่เขากลับมองว่าที่ฉันพูด ที่ฉันบ่น มันน่าเบื่อมากจนเกินไป
“นายต้องการจะบอกอะไร" ฉันจ้องมองเสี้ยวหน้าที่หล่อเหลาแบบไร้ที่ติของเขาก่อนที่จะถามเขาขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นๆ
“พวกเราน่ะต่อให้พยายามยังไง แม่งก็ไม่ดีขึ้น” เขาพูดกับฉันนะแต่สายตากลับจ้องมือถือไม่วางตาเหมือนกําลังพิมพ์โต้ตอบกับใครอยู่
"จะเลิก?" ฉันถามเขาออกไปสั้นๆ ร่างกายเริ่มสั่นเทิ้มเพราะกลัวคําตอบที่กําลังจะหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกสีพีซของเขา
"ฉันก็ไม่ได้อยากเลิก เธอก็รู้ว่าฉันพยายามแล้ว"
"พูดตรงๆเถอะอย่าอ้อมค้อม เสียเวลา" ฉันพูดพลางเงยหน้าขึ้นมองเพดานเพื่อพยายามไล่น้ำตาให้มันกลับลงไป คนตรงหน้าไม่ได้มีท่าที่สนใจฉันสักนิด แต่เขากลับจ้องมองมือถือแล้วอมยิ้มอย่างไม่คิดจะปิดบัง
"อืม ก็คงตามนั้นแหละ" คําพูดที่เขาพูดออกมามันเป็นการยืนยันได้อย่างดีว่าเขาต้องการจะเลิก ที่ผ่านมาถึงเราสองคนจะทะเลาะกันแรงแค่ไหน แต่มันก็ไม่ได้แรงถึงขั้นที่จะบอกเลิกกันแบบนี้เลย
“โชคดี" คําพูดที่ดีที่สุดของฉัน ก็คงจะมีแค่คํานี้เพียงคําเดียว
"เธอเองก็เหมือนกัน โชคดี" เขาพูดก่อนที่จะลุกขึ้นยืนจนเต็มความสูง จากนั้นก็เก็บมือถือลงกระเป๋าแล้วมองสบสายตากับฉันเป็นครั้งสุดท้าย
"ฉันไปเก็บกระเป๋าให้นะ" ฉันพูดพร้อมกับหันหลังให้เขาแล้วปล่อยให้น้ำตามันไหลออกมาในทันที
"ไม่ต้องหรอก ไม่มีอะไรสําคัญ" ความเจ็บปวดแล่นปราดเข้ามาสู่ห้วงหัวใจของฉัน หัวใจมันปวดหนึบ มือไม้ชาขึ้นมาอย่างฉับพลัน ร่างกายมันเหมือนจะหมดแรงอยู่รอมร่อ แต่ก็ต้องฝืนยืนให้อยู่เพื่อแสดงให้เขาเห็นว่าฉันไม่ได้อ่อนแอ
“อืม...ขอให้นายโชคดี" สิ้นเสียงสนทนาของฉัน ก็ได้ยินเสียงปิดประตูดัง “ปัง” ฉันทรุดตัวนั่งลงกับพื้นทันทีที่ก้องออกจากห้องไป หยาดน้ำตามากมายพรั่งพรูออกมาจากดวงตาทั้งสองข้าง
ฉันกอดตัวเองพลางนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมาของเราสองคน ถึงแม้มันจะไม่ดีนัก...แต่ฉันก็จะไม่มีวันลืม
หลายเดือนผ่านไป...
"ไง" นั่นคือเสียงทักทายจากคนที่ฉันคุ้นเคยเสียงเขาเป็นอย่างดี
"ไม่เจอกันนาน สบายดี?" ใช่แล้ว เขาคือก้อง ร่างสูงของเขายืนพิงประตูรถพร้อมกับพ่นควันสีขาวออกจากปาก
"อืม" ฉันเลือกที่จะตอบเขาออกไปสั้นๆแล้วมองหาเพื่อนร่วมงานที่มาสังสรรค์ที่ร้านอาหารแห่งนี้ด้วยกัน ไม่น่าบอกว่าจะเดินออกมารอที่รถเลย..
"เย็นชากับฉันจังเลยนะ" เขาทิ้งก้นบุหรี่ลงกับพื้นก่อนที่จะยกฝ่าเท้าขึ้นบดขยี้จนมันมอดดับไป
"ฉันเปล่า" ฉันตอบเขาแต่สายตากลับมองหาเพื่อนร่วมงานเพื่อหาข้ออ้างที่จะออกไปจากตรงนี้
"เห็นอยู่ว่าเย็นชา ไม่ดีใจเหรอที่เจอฉัน" เขาถามพลางมองมาที่ฉันด้วยสายตากรุ้มกริ่ม
"ทําไมต้องดีใจ" ฉันถามเขาก่อนที่จะตัดสินใจเดินเลี่ยงออกมา
"นี่!! ปล่อยนะ!" ฉันสะดุ้งโหยงเมื่อถูกคว้าข้อมือเอาไว้อย่างแรง
"ไม่ดีใจที่เจอผัวเก่าเลยเหรอที่หนึ่ง" ที่หนึ่ง นั่นคือชื่อของฉันที่เขาใช้เรียกตอนที่เราสองคนยังคบกันอยู่ เหตุผลที่เรียกฉันแบบนั้นก็ไม่ใช่อะไรหรอก เขาเคยบอกว่าฉันคือที่หนึ่งเสมอสําหรับเขา
ไม่ว่าเขาจะทำอะไร อยู่ที่ไหนกับใคร ถ้าฉันต้องการเขา เขาจะรีบมาหาทันที
เรื่องนั้น...ช่างมันเถอะ มันไม่มีอะไรให้น่าจดจําเท่าที่ควร
"ฉันชื่อน้ำหนึ่งแล้วฉันก็ไม่ดีใจเลยสักนิดที่ได้เจอนาย" ฉันหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขาก่อนที่จะตัดสินใจพูดประโยคเมื่อครู่ออกไป
"แต่ฉันดีใจมากที่เจอเธอ ตามหาตัวตั้งนาน ไม่คิดว่าจะเจอกันในที่แบบนี้เลยนะ...เมียเก่า"
"..."
เมียเก่ากะผีสิ ฉันไม่เคยเป็นเมียเขา สถานะของพวกเราสองคนแค่เคยเป็นแฟน ถึงจะคบกันหลายปีและพวกเราอาจเคยรักกันมาก แต่ฉันไม่ได้เป็นเมียเขา
ไม่เคยเป็น และตอนนี้หรือหลังจากนี้ก็ไม่ได้อยากเป็น
ก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยรู้สึกเสียดายเลยที่รักผู้ชายตรงหน้า เพราะที่ผ่านมาระหว่างพวกเรามันดีมาก
แต่ตอนนี้ เวลานี้ อาจจะต้องคิดใหม่
บทล่าสุด
#47 บทที่ 47 รัก
อัปเดตล่าสุด: 4/30/2026#46 บทที่ 46 ซ้อม
อัปเดตล่าสุด: 4/30/2026#45 บทที่ 45 ลงโทษ
อัปเดตล่าสุด: 4/30/2026#44 บทที่ 44 หวง
อัปเดตล่าสุด: 4/30/2026#43 บทที่ 43 รัก
อัปเดตล่าสุด: 4/30/2026#42 บทที่ 42 ตกลงหรือไม่(?)
อัปเดตล่าสุด: 4/30/2026#41 บทที่ 41 หมาอยากได้เจ้าของคืน
อัปเดตล่าสุด: 4/30/2026#40 บทที่ 40 อย่าให้เจอ
อัปเดตล่าสุด: 4/30/2026#39 บทที่ 39 ทำเพื่อใคร
อัปเดตล่าสุด: 4/30/2026#38 บทที่ 38 ขอร้อง
อัปเดตล่าสุด: 4/30/2026
คุณอาจชอบ 😍
ดวงใจรักนักรบ
Vs
หฤทัย สิริโสกุล สาวน้อยวัยกระเตาะเจ้าของโรงเรียนอนุบาลป้ายแดง ชีวิตของเธอเหมือนจะดี๊ดี ชอบมองโลกในแง่บวกเสมือนเจ้าของทุ่งดอกลาเวนเดอร์มาเอง หากหัวใจเจ้ากรรมต้องกระตุกเต้นแรง เมื่อดันมาสปาร์กกับพ่อลูกอ่อนจอมเย็นชาเข้าเต็มเปา ทว่าอ่อยเบอร์แรงสักแค่ไหน เขาก็เฉยซะจนน่าระเหี่ยใจ แต่อย่าหวังว่าเธอจะถอย ก็เจ้าลูกชายก็น่ารักน่าฟัด น่าสมัครเป็นแม่เลี้ยงเป็นที่สุด ส่วนคนเป็นพ่อก็มีเสน่ห์เหลือล้นน่าดามใจซะขนาดนี้ มารยาทุกเล่มเกวียนที่มีเธอจะขุดขึ้นมาใช้ให้หมด อยากรู้นักว่าเขาจะเป็นเจ้าพ่อน้ำแข็งไปได้นานสักแค่ไหน!
เด็กเลี้ยงอาจารย์หมอวินท์
แต่กลับเลือกเดินจากไปในวันที่กำลังจะมีเจ้าก้อนน้อย
สองปีผ่านไป...
เธอกลับมาในฐานะเด็กฝึกงาน
และเขาอยู่ในฐานะคุณหมอเจ้าของไข้ลูกชายของเธอ
เรื่องราวจะลงเอยอย่างไร จบลงแบบไหน
ติดตามได้ใน... เด็กเลี้ยงอาจารย์หมอวินท์
หวงรักเมียวัยเยาว์
และทุกอย่างเป็นความลับ!!!
รักร้อน ซ่อนเกียร์ร้าย
เดือนมหาวิทยาลัย 4 ปี ซ้อนอย่าง "เซย์จิ" หล่อ รวย เด็กท็อปคณะวิศวะ เจ้าชู้ เอาแต่ใจตัวเอง ไม่สนใจใคร ไม่คบกับใครจริงจัง เปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่น
แต่ใครจะรู้ว่า เขาจะแพ้ทาง แม่เด็กเนิร์ดที่ทั้งเฉิ่มและดูจืดชืดต่างกับชื่อของเธออย่าง...
"มะนาว" สาวน้อยนักศึกษาคณะนิติศาสตร์ ปี 2 เธอ... เป็นลูกสาวแม่บ้าน ในบ้านของเขา
คืนเดียวที่เปลี่ยนชีวิตเขาและเธอไปตลอดกาล....
"ช่วยด้วย ยัยบ้านั่น! เมียน้อยพ่อฉัน..."
เขาถูกเมียน้อย หรือแม่เลี้ยงคนล่าสุดของพ่อ วางยา!
พอหนีมาได้ ก็เจอเธอที่เอาของขึ้นมาเก็บ หลังจากคืนเร่าร้อนผ่านไป ชีวิตของมะนาวก้ไม่เคยเหมือนเดิมอีกเลย
เธอยิ่งหนี ไม่อยากถลำลึก แต่เขากลับไม่ยอมปล่อย และตามติดเธอไปทุกที่
โดยขอแม่เธอว่า "ผมต้องการแม่บ้านที่คอนโด"
สุดท้ายมะนาวก็ต้องทำหน้าที่แม่บ้าน และบริการเขาทั้งวัน.... ทั้งคืน แต่ทว่า....
ทุกอย่างมันไม่ได้ง่ายแบบนั้น เพราะผู้หญิงรอบตัวเขา ที่คอยมาวุ่นวายกับเธอ
และเธอเองก็มีคนอื่น ที่เข้ามาจีบอยุ่ไม่น้อย
ทำให้เซย์จิ ปลุกซาตานในตัวขึ้นมา และตามหึงหวงเธอไปทุกที่
ทำเอามหาวิทยาลัยแทบลุกเป็นไฟ!!
"ถ้ากล้าคุยกับมันต่อหน้าฉันอีก ระวังเธอจะตาคาเตียงนะมะนาว!!"
ฝากติดตามความหึงหวงของไอ้โบ้ตัวใหม่ ที่ปากร้าย "ขึ้นอย่างหงส์ ลงอย่างเอ๋ง..." ด้วยนะคะ
กับดักรักท่านประธานจอมหวง
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก
พลาดรักร้ายนายวิศวะ
"พี่สาวฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว อย่างที่พี่เข้าใจ" มิริณสวนกลับอรัณอย่างไม่ยอมทันที
"เป็นเด็กN มันไม่ได้ต่างกับผู้หญิงขายตัว" อรัณจับข้อมือเรียวเล็กของมิริณเอาไว้แน่น ด้วยความโกรธและโมโห ใบสวยหวานไร้กรอบแว่นตา จ้องมองคนปากร้ายโดยไม่เกรงกลัวแต่อย่างใด
"ถ้าเกลียดผู้หญิงขายตัว เกลียดพี่สาวฉัน เกลียดฉันมากนัก พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียทีสิ" มิริณกดน้ำเสียงโดยความไม่พอใจ พร้อมกับสะบัดมือออกจากแขนของอรัณ
"ถ้าอยากเป็นเด็กขายตัวตามพี่สาวของเธอนัก ก็มาขายให้ฉันเสียสิ จะได้ไม่ต้องวิ่งหาคนอื่นให้มันเหนื่อย แค่นอนให้ฉันกระแทกก็พอ"
"พี่รัณ" มิริณตระโกนใส่หน้าอรัณด้วยความโกรธจัด
!! เพี๊ยะ !! พร้อมกับตะเบ่งฝามือฝาดใบหน้าอันหล่อเหลาของอรัณด้วยที่เขานั้นดูถูกเธอไม่หยุด
ใบหน้าของอรัณหันไปตามแรงตบและมอง มิริณมาด้วยสายตาดุดัน
"ขอซื้อดีๆ ไม่ขาย งั้นก็โดนฉันกระแทกก่อน แล้วค่อยคิดราคามาละกัน" พูดจบอรัณก็ระดมจูบคนตัวเล็กไปทั่วทั้งใบหน้าด้วยความโมโห
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"













