บทนำ
“ฉัน…ต้องการเธอ“
บท 1
NAMNUENG
"ฉันเบื่อทุกอย่างที่เป็นเธอ เธอก็รู้ว่าฉันพยายามมาตลอด แต่ฉันว่า แม่งไม่โอเคว่ะ" นั่นคือคําพูดที่ก้องกําลังจะใช้บอกเลิกฉัน ฉันชื่อหนึ่ง และเขาคือก้อง แฟนของฉันเอง
ฉันคบกับเขามาเกือบสี่ปี เราเจอกันที่วันเกิดเพื่อนคนหนึ่งในกลุ่ม เขาคือเพื่อนของเพื่อนสนิทฉันอีกที เรารู้จักกันตั้งแต่วันนั้นและสานสัมพันธ์กันมาตลอด
เขาขอฉันเป็นแฟนตอนที่พวกเราอยู่ปีหนึ่งเทอมสอง เราลึกซึ้งกันหลังจากที่คบกันเป็นแฟนได้สามเดือน เขาย้ายมาอยู่กับฉัน เราสองคนอยู่ด้วยกันทุกวัน
ช่วงปีแรก ชีวิตรักของเราสองคนราบรื่นดี พอเริ่มเข้าปีที่สองเราก็ทะเลาะกันบ้างตามประสาคู่รักทั่วไป แต่ไม่ได้รุนแรงจนถึงขั้นที่จะเลิกกัน เข้าปีที่สามก้องเริ่มเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดในขณะที่ฉันยังเหมือนเดิมทุกอย่าง...
ฉันเป็นผู้หญิงที่ ไม่ค่อยแสดงความรู้สักเท่าไหร่ เรียกได้ว่าไม่ใช่ผู้หญิงที่อ่อนหวาน หรืออ่อนโยนเลยสักนิดเดียว แต่ถ้าถามว่าฉันรักเขาไหม บอกได้เลยว่ารักมาก วันแรกที่รักยังไง ทุกวันนี้ก็ยังรักเขามากเหมือนเดิม
ช่วงหลังๆมานี้เขาบอกว่าฉันน่าเบื่อ ขี้บ่น ชอบหาเรื่องทะเลาะทั้งๆที่ต้นเหตุของการทะเลาะมันก็ มาจากเขาซะส่วนใหญ่
เขามักจะออกไปเที่ยวกับเพื่อน กลับดึก บางทีก็กลับสว่าง หรือไม่ก็เย็นของอีกวันไปเลย ที่ฉันบ่นเพราะฉันกลัวว่าเขาจะเสียการเรียน
เขาเรียนหมอแล้วตอนนี้เขาก็อยู่ปีสี่กําลังจะขึ้นปีห้าแล้ว ฉันเป็นห่วงเรื่องสุขภาพเป็นห่วงเรื่องการเรียนของเขา แต่เขากลับมองว่าที่ฉันพูด ที่ฉันบ่น มันน่าเบื่อมากจนเกินไป
“นายต้องการจะบอกอะไร" ฉันจ้องมองเสี้ยวหน้าที่หล่อเหลาแบบไร้ที่ติของเขาก่อนที่จะถามเขาขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นๆ
“พวกเราน่ะต่อให้พยายามยังไง แม่งก็ไม่ดีขึ้น” เขาพูดกับฉันนะแต่สายตากลับจ้องมือถือไม่วางตาเหมือนกําลังพิมพ์โต้ตอบกับใครอยู่
"จะเลิก?" ฉันถามเขาออกไปสั้นๆ ร่างกายเริ่มสั่นเทิ้มเพราะกลัวคําตอบที่กําลังจะหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกสีพีซของเขา
"ฉันก็ไม่ได้อยากเลิก เธอก็รู้ว่าฉันพยายามแล้ว"
"พูดตรงๆเถอะอย่าอ้อมค้อม เสียเวลา" ฉันพูดพลางเงยหน้าขึ้นมองเพดานเพื่อพยายามไล่น้ำตาให้มันกลับลงไป คนตรงหน้าไม่ได้มีท่าที่สนใจฉันสักนิด แต่เขากลับจ้องมองมือถือแล้วอมยิ้มอย่างไม่คิดจะปิดบัง
"อืม ก็คงตามนั้นแหละ" คําพูดที่เขาพูดออกมามันเป็นการยืนยันได้อย่างดีว่าเขาต้องการจะเลิก ที่ผ่านมาถึงเราสองคนจะทะเลาะกันแรงแค่ไหน แต่มันก็ไม่ได้แรงถึงขั้นที่จะบอกเลิกกันแบบนี้เลย
“โชคดี" คําพูดที่ดีที่สุดของฉัน ก็คงจะมีแค่คํานี้เพียงคําเดียว
"เธอเองก็เหมือนกัน โชคดี" เขาพูดก่อนที่จะลุกขึ้นยืนจนเต็มความสูง จากนั้นก็เก็บมือถือลงกระเป๋าแล้วมองสบสายตากับฉันเป็นครั้งสุดท้าย
"ฉันไปเก็บกระเป๋าให้นะ" ฉันพูดพร้อมกับหันหลังให้เขาแล้วปล่อยให้น้ำตามันไหลออกมาในทันที
"ไม่ต้องหรอก ไม่มีอะไรสําคัญ" ความเจ็บปวดแล่นปราดเข้ามาสู่ห้วงหัวใจของฉัน หัวใจมันปวดหนึบ มือไม้ชาขึ้นมาอย่างฉับพลัน ร่างกายมันเหมือนจะหมดแรงอยู่รอมร่อ แต่ก็ต้องฝืนยืนให้อยู่เพื่อแสดงให้เขาเห็นว่าฉันไม่ได้อ่อนแอ
“อืม...ขอให้นายโชคดี" สิ้นเสียงสนทนาของฉัน ก็ได้ยินเสียงปิดประตูดัง “ปัง” ฉันทรุดตัวนั่งลงกับพื้นทันทีที่ก้องออกจากห้องไป หยาดน้ำตามากมายพรั่งพรูออกมาจากดวงตาทั้งสองข้าง
ฉันกอดตัวเองพลางนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมาของเราสองคน ถึงแม้มันจะไม่ดีนัก...แต่ฉันก็จะไม่มีวันลืม
หลายเดือนผ่านไป...
"ไง" นั่นคือเสียงทักทายจากคนที่ฉันคุ้นเคยเสียงเขาเป็นอย่างดี
"ไม่เจอกันนาน สบายดี?" ใช่แล้ว เขาคือก้อง ร่างสูงของเขายืนพิงประตูรถพร้อมกับพ่นควันสีขาวออกจากปาก
"อืม" ฉันเลือกที่จะตอบเขาออกไปสั้นๆแล้วมองหาเพื่อนร่วมงานที่มาสังสรรค์ที่ร้านอาหารแห่งนี้ด้วยกัน ไม่น่าบอกว่าจะเดินออกมารอที่รถเลย..
"เย็นชากับฉันจังเลยนะ" เขาทิ้งก้นบุหรี่ลงกับพื้นก่อนที่จะยกฝ่าเท้าขึ้นบดขยี้จนมันมอดดับไป
"ฉันเปล่า" ฉันตอบเขาแต่สายตากลับมองหาเพื่อนร่วมงานเพื่อหาข้ออ้างที่จะออกไปจากตรงนี้
"เห็นอยู่ว่าเย็นชา ไม่ดีใจเหรอที่เจอฉัน" เขาถามพลางมองมาที่ฉันด้วยสายตากรุ้มกริ่ม
"ทําไมต้องดีใจ" ฉันถามเขาก่อนที่จะตัดสินใจเดินเลี่ยงออกมา
"นี่!! ปล่อยนะ!" ฉันสะดุ้งโหยงเมื่อถูกคว้าข้อมือเอาไว้อย่างแรง
"ไม่ดีใจที่เจอผัวเก่าเลยเหรอที่หนึ่ง" ที่หนึ่ง นั่นคือชื่อของฉันที่เขาใช้เรียกตอนที่เราสองคนยังคบกันอยู่ เหตุผลที่เรียกฉันแบบนั้นก็ไม่ใช่อะไรหรอก เขาเคยบอกว่าฉันคือที่หนึ่งเสมอสําหรับเขา
ไม่ว่าเขาจะทำอะไร อยู่ที่ไหนกับใคร ถ้าฉันต้องการเขา เขาจะรีบมาหาทันที
เรื่องนั้น...ช่างมันเถอะ มันไม่มีอะไรให้น่าจดจําเท่าที่ควร
"ฉันชื่อน้ำหนึ่งแล้วฉันก็ไม่ดีใจเลยสักนิดที่ได้เจอนาย" ฉันหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขาก่อนที่จะตัดสินใจพูดประโยคเมื่อครู่ออกไป
"แต่ฉันดีใจมากที่เจอเธอ ตามหาตัวตั้งนาน ไม่คิดว่าจะเจอกันในที่แบบนี้เลยนะ...เมียเก่า"
"..."
เมียเก่ากะผีสิ ฉันไม่เคยเป็นเมียเขา สถานะของพวกเราสองคนแค่เคยเป็นแฟน ถึงจะคบกันหลายปีและพวกเราอาจเคยรักกันมาก แต่ฉันไม่ได้เป็นเมียเขา
ไม่เคยเป็น และตอนนี้หรือหลังจากนี้ก็ไม่ได้อยากเป็น
ก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยรู้สึกเสียดายเลยที่รักผู้ชายตรงหน้า เพราะที่ผ่านมาระหว่างพวกเรามันดีมาก
แต่ตอนนี้ เวลานี้ อาจจะต้องคิดใหม่
บทล่าสุด
#44 บทที่ 44 หวง
อัปเดตล่าสุด: 4/29/2026#43 บทที่ 43 รัก
อัปเดตล่าสุด: 4/29/2026#42 บทที่ 42 ตกลงหรือไม่(?)
อัปเดตล่าสุด: 4/29/2026#41 บทที่ 41 หมาอยากได้เจ้าของคืน
อัปเดตล่าสุด: 4/29/2026#40 บทที่ 40 อย่าให้เจอ
อัปเดตล่าสุด: 4/29/2026#39 บทที่ 39 ทำเพื่อใคร
อัปเดตล่าสุด: 4/29/2026#38 บทที่ 38 ขอร้อง
อัปเดตล่าสุด: 4/29/2026#37 บทที่ 37 ได้แต่คิดแล้วก็สงสัย
อัปเดตล่าสุด: 4/29/2026#36 บทที่ 36 รักใครมากกว่า
อัปเดตล่าสุด: 4/29/2026#35 บทที่ 35 เลิกกันเถอะ
อัปเดตล่าสุด: 4/29/2026
คุณอาจชอบ 😍
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
ขย้ำรักเลขา NC-20
คลั่งรักร้ายนายวิศวะ
"ปล่อยนะพี่ริว พี่ไม่ใช่ ผัว..." เสียงเล็กถูกกลื้นหายในลำคอ เมื่อโดนคนใจร้ายตรงหน้าระดมจูบไปทั้งใบหน้า อย่างไม่ทันตั้งตัว ริวถอนจูบออก เสมองคนตรงหน้าอย่างเย้ยหยัน
"ผัว...ที่เอาเธอคนแรกหนะ"
"พี่ริว..." เจนิสตะเบ่งเสียงด้วยสีหน้าอันโกรธจัด
"ทำไม เรียกชื่อพี่บ่อยแบบนี้ละครับ" ริวเอ่ยพร้อมกับสบตาคนตรงหน้าด้วยสายตาดุดัน
"คิดว่าคืนนี้เธอจะรอดเหรอ" ริวตะเบ่งเสียงขึ้นมา จนร่างบางถึงกับชะงัก
"ปล่อย...นะ คนเลว" ยิ่งเธอต่อต้านเขายิ่งรุนแรงกับเธอมากขึ้น
"เอาดิ...เธอตบ ฉันจูบ..." ริวเอ่ยพร้อมกับจ้องมองด้วยสายตาดุดัน
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
พยศรักร้ายนายมาดนิ่ง
“ฉันไม่ได้แอบ”
“แต่เธอได้ยิน”
“ช่วยไม่ได้นายกับแฟนนายอยากจะคุยเรื่องลับๆ ของพวกนายตรงนี้เอง และฉันขอบอกไว้ตรงนี้ว่าไม่ได้แอบฟัง”
“ใครสน” โรมไม่พูดเปล่าแต่มือหนากับหยิบแว่นตาทรงกลมออกจากใบหน้าของคนตัวเล็ก กลิ่นน้ำหอมเจือจางที่ลอยมาแตะจมูกของคนตัวโต ยัยพิษสุนัขบ้านั้นตัวหอมชะมัด สายตาคมคู่ดุจ้องมองใบหน้าสวยใสไร้กรอบแว่นตาอย่างใกล้ชิดพิจารณา ราวกับถูกใบหน้าสวยหวานตรงหน้านั้นต้องมนต์สะกดเข้าอย่างจัง
“แว่นฉันนั้นนายจะเอาไปไหน เอาคืนมานะ”
“รับปากกับฉันว่าเธอจะไม่เอาเรื่องที่ได้ยินไปพูดที่ไหน ห้ามเอาเรื่องของฉันไปเผยแพร่เด็ดขาด” โรมเอ่ยกับคนตรงหน้าเสียงเข้ม
“ทำไมรับไม่ได้ อายเหรอ” นานิลเอ่ยอย่างเชิดหน้า นี้เหรอโรม บริหารปี 3 ที่สาวๆ คลั่งไคล้นักหนา แต่น่าเสียดายหน้าตาก็ดี แต่ไม่คิดจะหน้าตัวเมีย
“ไม่ใช่...เรื่องของเธอ แค่ทำตามที่ฉันสั่ง”
“เป็นใครมาสั่งฉัน” เธอสวนกลับเขาทันที แต่นั้นกับถูกฝ่ามือหนาบิดเข้าที่เอวเล็ก นานิลถึงกับรู้สึกได้
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”













