บทนำ
“ฉัน…ต้องการเธอ“
บท 1
NAMNUENG
"ฉันเบื่อทุกอย่างที่เป็นเธอ เธอก็รู้ว่าฉันพยายามมาตลอด แต่ฉันว่า แม่งไม่โอเคว่ะ" นั่นคือคําพูดที่ก้องกําลังจะใช้บอกเลิกฉัน ฉันชื่อหนึ่ง และเขาคือก้อง แฟนของฉันเอง
ฉันคบกับเขามาเกือบสี่ปี เราเจอกันที่วันเกิดเพื่อนคนหนึ่งในกลุ่ม เขาคือเพื่อนของเพื่อนสนิทฉันอีกที เรารู้จักกันตั้งแต่วันนั้นและสานสัมพันธ์กันมาตลอด
เขาขอฉันเป็นแฟนตอนที่พวกเราอยู่ปีหนึ่งเทอมสอง เราลึกซึ้งกันหลังจากที่คบกันเป็นแฟนได้สามเดือน เขาย้ายมาอยู่กับฉัน เราสองคนอยู่ด้วยกันทุกวัน
ช่วงปีแรก ชีวิตรักของเราสองคนราบรื่นดี พอเริ่มเข้าปีที่สองเราก็ทะเลาะกันบ้างตามประสาคู่รักทั่วไป แต่ไม่ได้รุนแรงจนถึงขั้นที่จะเลิกกัน เข้าปีที่สามก้องเริ่มเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดในขณะที่ฉันยังเหมือนเดิมทุกอย่าง...
ฉันเป็นผู้หญิงที่ ไม่ค่อยแสดงความรู้สักเท่าไหร่ เรียกได้ว่าไม่ใช่ผู้หญิงที่อ่อนหวาน หรืออ่อนโยนเลยสักนิดเดียว แต่ถ้าถามว่าฉันรักเขาไหม บอกได้เลยว่ารักมาก วันแรกที่รักยังไง ทุกวันนี้ก็ยังรักเขามากเหมือนเดิม
ช่วงหลังๆมานี้เขาบอกว่าฉันน่าเบื่อ ขี้บ่น ชอบหาเรื่องทะเลาะทั้งๆที่ต้นเหตุของการทะเลาะมันก็ มาจากเขาซะส่วนใหญ่
เขามักจะออกไปเที่ยวกับเพื่อน กลับดึก บางทีก็กลับสว่าง หรือไม่ก็เย็นของอีกวันไปเลย ที่ฉันบ่นเพราะฉันกลัวว่าเขาจะเสียการเรียน
เขาเรียนหมอแล้วตอนนี้เขาก็อยู่ปีสี่กําลังจะขึ้นปีห้าแล้ว ฉันเป็นห่วงเรื่องสุขภาพเป็นห่วงเรื่องการเรียนของเขา แต่เขากลับมองว่าที่ฉันพูด ที่ฉันบ่น มันน่าเบื่อมากจนเกินไป
“นายต้องการจะบอกอะไร" ฉันจ้องมองเสี้ยวหน้าที่หล่อเหลาแบบไร้ที่ติของเขาก่อนที่จะถามเขาขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นๆ
“พวกเราน่ะต่อให้พยายามยังไง แม่งก็ไม่ดีขึ้น” เขาพูดกับฉันนะแต่สายตากลับจ้องมือถือไม่วางตาเหมือนกําลังพิมพ์โต้ตอบกับใครอยู่
"จะเลิก?" ฉันถามเขาออกไปสั้นๆ ร่างกายเริ่มสั่นเทิ้มเพราะกลัวคําตอบที่กําลังจะหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกสีพีซของเขา
"ฉันก็ไม่ได้อยากเลิก เธอก็รู้ว่าฉันพยายามแล้ว"
"พูดตรงๆเถอะอย่าอ้อมค้อม เสียเวลา" ฉันพูดพลางเงยหน้าขึ้นมองเพดานเพื่อพยายามไล่น้ำตาให้มันกลับลงไป คนตรงหน้าไม่ได้มีท่าที่สนใจฉันสักนิด แต่เขากลับจ้องมองมือถือแล้วอมยิ้มอย่างไม่คิดจะปิดบัง
"อืม ก็คงตามนั้นแหละ" คําพูดที่เขาพูดออกมามันเป็นการยืนยันได้อย่างดีว่าเขาต้องการจะเลิก ที่ผ่านมาถึงเราสองคนจะทะเลาะกันแรงแค่ไหน แต่มันก็ไม่ได้แรงถึงขั้นที่จะบอกเลิกกันแบบนี้เลย
“โชคดี" คําพูดที่ดีที่สุดของฉัน ก็คงจะมีแค่คํานี้เพียงคําเดียว
"เธอเองก็เหมือนกัน โชคดี" เขาพูดก่อนที่จะลุกขึ้นยืนจนเต็มความสูง จากนั้นก็เก็บมือถือลงกระเป๋าแล้วมองสบสายตากับฉันเป็นครั้งสุดท้าย
"ฉันไปเก็บกระเป๋าให้นะ" ฉันพูดพร้อมกับหันหลังให้เขาแล้วปล่อยให้น้ำตามันไหลออกมาในทันที
"ไม่ต้องหรอก ไม่มีอะไรสําคัญ" ความเจ็บปวดแล่นปราดเข้ามาสู่ห้วงหัวใจของฉัน หัวใจมันปวดหนึบ มือไม้ชาขึ้นมาอย่างฉับพลัน ร่างกายมันเหมือนจะหมดแรงอยู่รอมร่อ แต่ก็ต้องฝืนยืนให้อยู่เพื่อแสดงให้เขาเห็นว่าฉันไม่ได้อ่อนแอ
“อืม...ขอให้นายโชคดี" สิ้นเสียงสนทนาของฉัน ก็ได้ยินเสียงปิดประตูดัง “ปัง” ฉันทรุดตัวนั่งลงกับพื้นทันทีที่ก้องออกจากห้องไป หยาดน้ำตามากมายพรั่งพรูออกมาจากดวงตาทั้งสองข้าง
ฉันกอดตัวเองพลางนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมาของเราสองคน ถึงแม้มันจะไม่ดีนัก...แต่ฉันก็จะไม่มีวันลืม
หลายเดือนผ่านไป...
"ไง" นั่นคือเสียงทักทายจากคนที่ฉันคุ้นเคยเสียงเขาเป็นอย่างดี
"ไม่เจอกันนาน สบายดี?" ใช่แล้ว เขาคือก้อง ร่างสูงของเขายืนพิงประตูรถพร้อมกับพ่นควันสีขาวออกจากปาก
"อืม" ฉันเลือกที่จะตอบเขาออกไปสั้นๆแล้วมองหาเพื่อนร่วมงานที่มาสังสรรค์ที่ร้านอาหารแห่งนี้ด้วยกัน ไม่น่าบอกว่าจะเดินออกมารอที่รถเลย..
"เย็นชากับฉันจังเลยนะ" เขาทิ้งก้นบุหรี่ลงกับพื้นก่อนที่จะยกฝ่าเท้าขึ้นบดขยี้จนมันมอดดับไป
"ฉันเปล่า" ฉันตอบเขาแต่สายตากลับมองหาเพื่อนร่วมงานเพื่อหาข้ออ้างที่จะออกไปจากตรงนี้
"เห็นอยู่ว่าเย็นชา ไม่ดีใจเหรอที่เจอฉัน" เขาถามพลางมองมาที่ฉันด้วยสายตากรุ้มกริ่ม
"ทําไมต้องดีใจ" ฉันถามเขาก่อนที่จะตัดสินใจเดินเลี่ยงออกมา
"นี่!! ปล่อยนะ!" ฉันสะดุ้งโหยงเมื่อถูกคว้าข้อมือเอาไว้อย่างแรง
"ไม่ดีใจที่เจอผัวเก่าเลยเหรอที่หนึ่ง" ที่หนึ่ง นั่นคือชื่อของฉันที่เขาใช้เรียกตอนที่เราสองคนยังคบกันอยู่ เหตุผลที่เรียกฉันแบบนั้นก็ไม่ใช่อะไรหรอก เขาเคยบอกว่าฉันคือที่หนึ่งเสมอสําหรับเขา
ไม่ว่าเขาจะทำอะไร อยู่ที่ไหนกับใคร ถ้าฉันต้องการเขา เขาจะรีบมาหาทันที
เรื่องนั้น...ช่างมันเถอะ มันไม่มีอะไรให้น่าจดจําเท่าที่ควร
"ฉันชื่อน้ำหนึ่งแล้วฉันก็ไม่ดีใจเลยสักนิดที่ได้เจอนาย" ฉันหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขาก่อนที่จะตัดสินใจพูดประโยคเมื่อครู่ออกไป
"แต่ฉันดีใจมากที่เจอเธอ ตามหาตัวตั้งนาน ไม่คิดว่าจะเจอกันในที่แบบนี้เลยนะ...เมียเก่า"
"..."
เมียเก่ากะผีสิ ฉันไม่เคยเป็นเมียเขา สถานะของพวกเราสองคนแค่เคยเป็นแฟน ถึงจะคบกันหลายปีและพวกเราอาจเคยรักกันมาก แต่ฉันไม่ได้เป็นเมียเขา
ไม่เคยเป็น และตอนนี้หรือหลังจากนี้ก็ไม่ได้อยากเป็น
ก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยรู้สึกเสียดายเลยที่รักผู้ชายตรงหน้า เพราะที่ผ่านมาระหว่างพวกเรามันดีมาก
แต่ตอนนี้ เวลานี้ อาจจะต้องคิดใหม่
บทล่าสุด
#47 บทที่ 47 รัก
อัปเดตล่าสุด: 4/30/2026#46 บทที่ 46 ซ้อม
อัปเดตล่าสุด: 4/30/2026#45 บทที่ 45 ลงโทษ
อัปเดตล่าสุด: 4/30/2026#44 บทที่ 44 หวง
อัปเดตล่าสุด: 4/30/2026#43 บทที่ 43 รัก
อัปเดตล่าสุด: 4/30/2026#42 บทที่ 42 ตกลงหรือไม่(?)
อัปเดตล่าสุด: 4/30/2026#41 บทที่ 41 หมาอยากได้เจ้าของคืน
อัปเดตล่าสุด: 4/30/2026#40 บทที่ 40 อย่าให้เจอ
อัปเดตล่าสุด: 4/30/2026#39 บทที่ 39 ทำเพื่อใคร
อัปเดตล่าสุด: 4/30/2026#38 บทที่ 38 ขอร้อง
อัปเดตล่าสุด: 4/30/2026
คุณอาจชอบ 😍
พี่ชายที่รัก
จนหัวใจและร่างกายของฉันมันบอบช้ำ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับไม่รักดีเผลอรักพี่ชายคนนี้ จนหมดใจ
คุณหมอ❤️ที่รัก NC18++
"อาหมอกฤษฎิ์"
หนุ่มใหญ่วัย 34 ปี มาเฟียในคราบคุณหมอสูตินรีเวชแห่งโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำของประเทศ โหด เหี้ยม รักใครไม่เป็น เปลี่ยนคู่นอนเป็นว่าเล่น สำหรับเขารักแท้ไม่เคยมีรักดีๆ ก็มีให้ใครไม่ได้ แต่สุดท้ายดันมาตกหลุมรักแม่ของลูกอย่างถอนตัวไม่ขึ้น❤️
"เฟียร์สตีนอยู่ดีๆรู้ตัวอีกทีก็มีลูกสาววัย4ขวบแล้วอ่ะครับ แถมแม่ของลูกทำเอาใจเต้นแรงไม่หยุดเลยนี่เรียกว่าตกหลุมรักใช่ไหมครับ"
นลินนิภา อารีย์รักษ์
"ที่รัก"
สาวน้อยวัยแรกแย้มบริสุทธิ์ผุดผ่อง ฐานะยากจนสู้ชีวิต เพราะความจำเป็นทำให้เธอต้องตกเป็นของเขา คนนั้นด้วยความเต็มใจ จนทำให้เธอต้องกลายมาเป็นคุณแม่ยังสาวด้วยวัยเพียง 18 ปี แต่แล้ววันหนึ่งโชคชะตาก็เล่นตลกเหวี่ยงให้เธอกลับมาพบกับเขาคนนั้นอีกครั้ง พ่อของลูกคนที่เธอถวิลหาไม่เคยลืม ❤️
"ตกหลุมรักตั้งแต่ครั้งแรก ห่างกันไกลแค่ไหนใจยังคงคิดถึงเธอเสมอ ❤️พ่อของลูก"
หนูน้อยแก้มใส
กมลชนก อารีย์รักษ์
สาวน้อยวัย 4 ขวบ สดใสร่าเริง ฉลาดมาก ซนมาก แสบมาก เซี้ยวมาก เฟียสมาก ใครเห็นเป็นต้องหลงรักในความช่างพูดและขี้อ้อนของน้อง
"ลุงหมอเป็นพ่อขาของแก้มใสเหรอคะ"
หนูเป็นลูกของคุณพ่อกฤษฎิ์กับคุณแม่ที่รักค่ะ
หนูจะเป็นกามเทพตัวจิ๋วที่จะมาแผลงศรให้คุณพ่อกับคุณแม่รักกัน❤️มาเอาใจช่วยหนูกันด้วยนะคะ
คลั่งรักลูกหนี้
กลางวันเธอจึงต้องทำงานในไร่
ส่วนกลางคืน
เธอต้องทำงานบนเตียง
จนกว่าเจ้าของเงินกู้ก้อนใหญ่อย่างเขา
‘จะพอใจ’
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
เมียนักศึกษาของหมอบดินทร์
สัญญาลับถูกร่างขึ้นพร้อมกฎเหล็กข้อสำคัญ: ห้ามให้ใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด และห้ามล้ำเส้นก้าวก่ายชีวิตส่วนตัว
ในเวลางาน เขาคืออาจารย์หมอที่เย็นชาและเข้มงวดจนเธอกดดันแทบร้องไห้ แต่เมื่ออยู่ใต้ชายคาเดียวกันในยามวิกาล เขากลับเป็นผู้ชายที่คอยต้มข้าวต้ม ดุด้วยความห่วงใย และปลอบประโลมเธอด้วยอ้อมกอดที่แสนเร่าร้อนจนหัวใจสั่นไหว
เมื่อความรักเริ่มก่อตัวสวนทางกับกฎที่ตั้งไว้ ท่ามกลางสายตาจับผิดของผู้คนรอบข้างและเงาอดีตที่คอยตามหลอกหลอน ปลายฝนจะพิสูจน์ตัวเองอย่างไรให้คู่ควรกับการยืนเคียงข้างเขา และอาจารย์หมอจอมปากแข็งจะยอมทลายกำแพงเพื่อปกป้องภรรยาตัวน้อยของเขาด้วยวิธีไหน?
ทะลุมิติมาเป็นสตรีแดนเถื่อน
ซูจิ่วหนิง อดีตนักกีฬายิงปืนระดับชาติ ไม่คิดยอมก้มหัวให้โชคชะตา เธอจะใช้ฝีมือยิงปืน ไหวพริบทางการค้า และสองมือของตัวเอง พลิกโรงเตี๊ยมซอมซ่อให้กลายเป็นกิจการที่ไม่มีใครกล้าเหยียบย่ำง่าย ๆ ต่อให้ต้องเผชิญเจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพล หนี้สินที่เต็มไปด้วยข้อกังขา หรือเกมสกปรกจากคนที่คิดว่าตนมีอำนาจเหนือทุกสิ่ง เธอก็จะสู้จนถึงที่สุด!
แต่สิ่งที่รับมือยากที่สุดกลับไม่ใช่ศัตรู หากเป็นจ้านถิงเซียว เจ้าพ่อเหมืองทองผู้เย็นชาและคุ้นเคยกับการออกคำสั่ง ชายที่มีทั้งเงิน อำนาจ และความสามารถจะมอบทุกอย่างให้เธอได้…ยกเว้นการบังคับให้เธอรักเขา
เมื่อหญิงสาวไม่ยอมเป็นสมบัติของใคร และชายผู้เคยคิดว่าทุกอย่างซื้อได้ต้องเรียนรู้ที่จะรักโดยไม่ครอบครอง เรื่องราวของหนี้แค้น ธุรกิจ และหัวใจจึงเริ่มต้นขึ้น
เพราะตำแหน่งนายหญิงแห่งแดนเถื่อน ไม่ได้ได้มาจากการยืนข้างเจ้าพ่อ แต่ได้มาจากการสร้างอาณาจักรด้วยมือของตัวเอง!
So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!
อุบัติรักเพียงเมียราตรีเดียว
เพียงราตรีเดียว…เธอกลายเป็นผู้หญิงที่เขาเหยียบย่ำด้วยเงินหนึ่งใบ เพียงราตรีเดียว…เขากลายเป็นพ่อของเด็กชายคนหนึ่ง โดยไม่เคยรู้เลยว่าตนเองมีเลือดเนื้ออยู่บนโลกนี้
ขวัญแก้วเคยเชื่อว่าความอ่อนโยนในคืนนั้นเป็นเรื่องจริง จนกระทั่งเช้าวันต่อมา ปริญ ธาราปรินทร์ วางเช็คไว้ข้างเตียง พร้อมถ้อยคำที่ทำให้ศักดิ์ศรีของเธอแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี
เธอจากไปพร้อมหัวใจที่แตกสลาย และของขวัญชิ้นเดียวจากค่ำคืนนั้น…คือลูกชายที่เขาไม่เคยมีโอกาสได้รู้จัก
หลายปีผ่านไป เขากลับมาพบเด็กชายหน้าตาเหมือนตนเองราวกับเงาสะท้อน เลือดในกายทำให้เขาอยากทวงสิทธิ์ความเป็นพ่อ แต่บาดแผลในใจของเธอ ทำให้เขาได้รู้ว่า…บางครั้งการมีสายเลือดเดียวกัน ไม่ได้แปลว่าจะมีสิทธิ์ในหัวใจบางครั้งคำว่าขอโทษ ก็สายเกินกว่าจะลบทุกหยดน้ำตา และบางครั้ง ผู้ชายที่เคยใช้เงินซื้อศักดิ์ศรีของผู้หญิงคนหนึ่ง ต้องใช้ทั้งชีวิตพิสูจน์ว่าเขาไม่คู่ควรกับการให้อภัยง่าย ๆ
เขาเคยทำให้เธอหนีไปพร้อมลูก ครั้งนี้เขาจึงต้องเรียนรู้ว่า ความรักไม่ใช่การครอบครอง แต่คือ การยืนรอ…แม้ไม่รู้ว่าเธอจะหันกลับมาอีกหรือไม่
จากราตรีเดียวที่เคยเป็นตราบาป สู่ความรักทั้งชีวิตที่ต้องแลกด้วยน้ำตา การชดใช้ และหัวใจที่ยอมแพ้ต่อกันอย่างแท้จริง
หยุดเสือ
จนต้องมาเจอกับผู้หญิงที่ไม่สนใจเขาอย่างเธอ ความอยากเอาชนะจึงเริ่มต้นขึ้น ทำให้เขาและเธอต้องเข้าไปพัวพันกันในเกมส์หยุดเสือนี้
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
พยาบาลที่รักของนายจอมเหวี่ยง
"แหม ผู้ชายเพอร์เฟกต์ดูแลตัวเองได้มันจืดชืดจะตายค่ะ มะลิชอบดูแลคนไข้ดื้อๆ ปากแข็งแบบคุณคิรินมากกว่า... ท้าทายดี!"
ใครจะไปคิดว่า 'คิริน' ท่านประธานจอมเหวี่ยงที่เอาแต่ขังตัวเองในห้องและไล่พยาบาลออกเป็นว่าเล่น จะต้องมายอมสิ้นฤทธิ์ให้พยาบาลจบใหม่หน้ามึนอย่าง 'มะลิ'
จากที่ตั้งป้อมเกลียดชัง ทำไปทำมา... กำแพงที่กั้นไว้กลับพังทลายไม่มีชิ้นดี
และจากคนไข้ปากร้ายที่เอาแต่ไล่ตะเพิดเธอในวันนั้น กลายเป็นคนไข้สายรุกที่ขยันชวนพยาบาลส่วนตัวทำ 'กายภาพบำบัด' บนเตียงทุกคืนไปซะได้













