บทที่ 11 My Ghost 11
<ติวเตอร์>
"โอเคๆ พี่ยอมแล้วครับ"
ผมยิ้มหวานให้กับเธอก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ นึกจะรำคาญความเอาแต่ใจแต่ก็อดที่จะชอบในความตรงไปแล้วก็นิสัยขี้อ้อนของเธอไม่ได้
"พี่เหรอ เชอะถึงจะเรียกตัวเองว่าพี่แต่พุดดิ้งก็ไม่หายโกรธง่ายๆหรอกนะ"
กอดอกทำหน้างอใส่ผมแล้วก็เชิดหน้าตั้งเลย แล้สจะให้ผมทำยังไงคือผมแค่เป็นห่วงเธอไงไม่ได้มีเจตนาละไล่หรืออะไรทั้งนั้นแหละ
"พี่ขอโทษครับ เอางี้ฟังพี่นะพุดดิ้ง พี่แค่ว่ากลัวพุดดิ้งจะไม่ได้กลับเข้าร่างพี่ไม่ได้มีเจตนาที่จะไล่หนูไปให้พ้นหน้า "
"แต่ถ้าพุดดิ้งกลับเข้าร่างแล้วพุดดิ้งก็จะไม่ได้เจพี่ติวเตอร์อีกอ่ะสิถ้าเกิดพุดดิ้งจำพี่ไม่ได้"
"แต่ถ้าพุดดิ้งไม่ได้กลับเข้าร่างพุดดิ้งจะหายไปเลย แล้วเราสองคนจะไม่ได้เจอกันอีกเลยตลอดชีวิตนะ"
เธอมองหน้าผมแล้วก้มหน้าลงสักพักผมก็ได้ยินเสียงสะอื้นดังขึ้น เอาอีกแล้วยัยเด็กขี้แยร้องไห้อีกแล้ว เห้ออออ
"ไม่เอาสิพุดดิ้ง"
"ฮึกๆๆ พุดดิ้งจะถามพี่ติวเตอร์นะ ฮือออ ถ้าพุดดิ้งกลับเข้าร่างได้เมื่อไหร่พี่ติวเตอร์จะมาหาพุดดิ้งมั้ย "
ผมพยักหน้ายิ้มๆก่อนจะยื่นมือไปจับผมเธออย่างแผ่วเบา
"เอาเป็นว่าถ้าถึงตอนนั้น ถ้าพุดดิิ้งจำพี่ไม่ได้ พี่จะไปทำให้พุดดิ้งจำพี่ได้เอง ดีมั้ย"
เท่านั้นแหละคนตรงหน้าผมยิ้มออกมาได้ทันที ผมตบเตียงนอนให้เธอนอนลง
"จริงเหรอคะ"
"จริงค่ะ ว่าแต่ว่าตอนนี้มานอนได้แล้วค่ะ แล้วพรุ่งนี้เราไปตามหาวิธีที่จะทำให้พุดดิ้งเข้าร่างกัน "
พุดดิ้งนอนตะแคงลงก่อนจะมองหน้าผม
"นอนเป็นเพื่อนพุดดิ้งได้มั้ย.พุดดิ้งอยากนอนมองหน้าพี่ติวเตอร์ นะๆๆ"
เสียงเล็กออกอ้อนผม แล้วไงหละคนอย่างผมก็ใจอ่อนนะสิถามได้ เหอะ ผมนอนตะแคงลงแล้วเท้าคางมองหน้าพุดดิ้ง เราสองคนนอนสบตากันไม่มีใครพูดอะไร เวลาเนิ่นนานผ่านไปคนตรงหน้าผมก็เริ่มหาวก่อนจะค่อยๆหลับตาลงช้าๆ ผมยิ้มออกมาทันทีก่อนจะยื่นมือไปแตะแก้มเธอเบาๆ
"ฝันดีนะครับ พุดดิ้ง"
.
.
@เช้าวันต่อมา......
"พุดดิ้งยังง่วงอยู่เลยยยยย "
เสียงเล็กงัวเงียนั่งอยู่ในรถข้างๆผม คือวันนี้ผมจะพาเธอไปที่วัดวันนี้ผมจะต้องได้คำตอบว่าต้องทำยังไงเธอถึงจะกลับเข้าร่างได้ ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าร่างของเธออยู่ที่ไหนและตอนนี้ยังปลอดภัยดี ผมจะต้องทำให้เธอกลับเข้าร่างให้เร็วที่สุด ถ้าผมต้องเห็นเธอหายไปต่อหน้าต่อตา ผมคงรับไม่ไหวจริงๆ
"นอนในรถสิ เดี๋ยวถึงแล้วพี่จะปลุก"
"ไม่เอาเดี๋ยวพี่ติวเตอร์จะเหงา พุดดิ้งคุยเป็นเพื่อนดีกว่า ฮิฮิ ว่าแต่อยากกินโกโก้จังเลย จะมีใครใจดีทำบุญมาให้มั้ยน้า"
พูดมาขนาดนี้ผมจะแกล้งทำหูทวนลมได้งอนผมแน่ๆอ่ะ ผมส่ายหน้ายิ้มขำๆมองเธอที่จ้องผมตาแป๋ว ผมเลี้ยวรถเข้าไปที่ปั๊มก่อนจะจอดตรงหน้าร้านกาแฟในปั๊ม ผมเปิดประตูลงรถแล้วเดินไปสั่งโกโก้ ส่วนพุดดิ้งก็นั่งเล่นในรถนั้นแหละ
"โกโก้เย็นได้แล้วค่ะ"
ผมจ่ายเงินแล้วรับมาเมื่อขึ้นมาถึงรถผมก็หลับตาลงอธิษฐานส่งโกโก้ไปให้พุดดิ้งทันที สักพักโกโก้ก็ไปอยู่ในมือเธอ
"อร๊ายยย พี่ติวเตอร์น่ารักที่ซู๊ดดดด พุดดิ้งรักพี่ติวเตอร์ที่สุดเลยรู้มะ.. อ๊ะ!! นี่เราพูดอะไรเนี้ย"
เธอรีบเอามือปิดปากตัวเองทันที ผมชะงักไปกับประโยคก่อนหน้าของเธอคือตอนนี้ผมไม่สามารถบังคับให้ตัวเองหุบยิ้มได้เลย ตอนนี้มันหน้าร้อนเห่อแดงก่ำไปหมดเลย บอกเลยนะว่านี่เป็นครั้งแรกที่ผมเขินกับอะไรแบบนี้
"พี่ติวเตอร์ออกรถเซ่ เร็วๆๆ"
พุดดิ้งไม่พูดเรื่องเมื่อกี้แถมยังเปลี่ยนเรื่องไวอีก ตอนนี้เธอนั่งดูดโกโก้เบือนหน้าไปนอกหน้าต่าง ไม่ยอมสบตากับผมเลยแม้แต่น้อย ตอนนี้ผมก็ไม่กล้าคุยกับพุดดิ้งเหมือนกันแหละ ผมประหม่าไปหมด
"อ๊ะ ตรงนั้นอะไรน้า"
ผมมองไปตามมือของพุดดิ้งที่ชี้ไปยังสนามลานของสวนสาธารณะ น่าจะมีงานจุดพลุกันคืนนี้หละมั้ง
"งานจุดพลุมั่ง มีทุกปีแหละตรงนั้น "
"ว้าววว พุดดิ้งอยากดูจังงั้น..."
"เดี๋ยวพี่พามานะ"
พุดดิ้งมองหน้าผมแล้วอมยิ้มก่อนจะเบือนหน้าหนีไปอีกทาง
"ขอบคุณค่ะพี่ติวเตอร์"
.
.
@วัด
"กราบนมัสการครับหลวงพ่อ"
ผมมาถึงก็เดินตรงมาที่กุฎิหลวงพ่อเลย เหมือนว่าท่านจะมองเห็นพุดดิ้งด้วยนะ ที่แปลกกว่านั้นคือพุดดิ้งเข้ามาที่วัดได้ด้วย
"สวัสดีค่ะหลวงพ่อ"
"โยมเคราะห์หนักเลยนะ เวลาเหลือไม่มากแล้วรีบๆหาทางกลับเข้าร่างของตัวเองนะก่อนที่มันจะสายไป"
ผมกับพุดดิ้งมองหน้ากันนิ่ง ผมเงยหน้ามองสบตากับหลวงพ่อท่านยิ้มให้ผมอยู่ก่อนแล้ว
"พอจะบอกผมได้มั้ยครับ ว่าผมจะต้องทำยังไงถึงจะช่วยเธอได้"
ท่านมองผมสลับกับพุดดิ้งแล้วยิ้มออกมา
"สิ่งที่ทำให้เธอเป็นกังวลก่อนที่วิญญาณจะหลุดออกจากร่าง หาให้เจอแล้วนำกลับไปที่ร่างของเธอ "
ผมมองหน้าพุดดิ้งอย่างไม่เข้าใจ นี่ถ้าเธอไม่ความจำเสื่อมผมคงจะทำอะไรได้มากกว่านี้
"ผมตันไปหมดแล้วครับ คือพุดดิ้งเธอจำอะไรไม่ได้เลย ผมจนปัญญาจริงๆครับ"
"ทุกอย่างมันมีคำตอบของมัน หาคำตอบให้เจอก่อนที่อะไรๆมันจะสายเกินไป หลวงพ่อต้องไปก่อน"
ผมกับพุดดิ้งพนมมือกราบท่านก่อนจะพากันเดินออกมานอกวัด เดินมาตรงแม่น้ำว่าจะปล่อยปลาสักหน่อย
"คิดอะไรอยู่พุดดิ้ง"
"กำลังคิดว่าพุดดิ้งมีความกังวลอะไรก่อนที่จะจมน้ำเหรอ โอ๊ยยยย ปวดหัวจังเลยค่ะ"
"ไม่ต้องคิดแล้วเดี๋ยวพี่จะสืบเรื่องของเราเอง ไม่คิดมากนะครับปวดหัวเปล่าๆ "
พุดดิ้งพยักหน้ายิ้มๆก่อนจะมองดูผมปล่อยปลาสองถังปล่อยเผื่อเธอด้วยนะนั้นแหละ
"คืนนี้ไปดูเค้าจุดพลุกันนะ "
"ไปค่ะ พุดดิ้งอยากจะมีความสุขที่สุดกับพี่ติวเตอร์ก่อนที่จะกลับเข้าร่าง เอ่อ พุดดิ้งหมายถึงว่าความทรงจำดีๆนะคะ แหะๆ"
ผมมองตาเธอยิ้มๆแต่เธอหลบสายตาผมเอามือปิดหน้าตัวเองคือถ้ามองไม่ผิดเธอกำลังเขินผมอยู่ใช่ไหม หึ
"แค่ความทรงจำดีๆเหรอ ไม่ได้มีอะไรพิเศษมากกว่านั้นจริงๆเหรอ"
"จะ..จริงสิคะ"
