บทนำ
"ไม่รู้ (•_• ) ( •_•)"
"บ้านอยู่ที่ไหน"
"ไม่รู้ (•_• ) ( •_•)"
"รู้อะไรบ้าง"
"(•_• ) ( •_•)"
"เห้อออออออออ"
ติวเตอร์ ตฤณภัทร วสุไพศาล อายุ22ปี
ลูกชายเจ้าของบริษัทนำเข้าอะไหล่รถยนต์ชื่อดัง
พุดดิ้ง พีรกมล กรกนกการ อายุ 21ปี
บท 1
<ติวเตอร์>
@มหาวิทยาลัยวอท
"กูว่านะมึงทำบุญบ้างไอ้ไผ่ ผีจะได้ไม่มาหลอกสาวๆมึงอ่ะ กูละสงสารจริงๆ ฮ่าๆๆๆ"
ผมมองไอ้กอไผ่แล้วหัวเราะอย่างขำๆ คืองี้ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจในชีวิตมันเท่าไหร่ แต่เวลามันจะยุ่งกับผู้หญิงคนไหนผู้หญิงคนนั้นจะต้องเจอผีหลอกทุกราย ตลกใช่มั้ยละ หึ
"เสือกไอ้สัส"
"เรื่องจริงนี่หว่า กูว่านะโว๊ยถ้ายังเป็นงี้อ่ะมึงไม่ได้เมียล่ะชาตินี้อ่ะ หรือว่าพึ่งพาหมอผีดีมั้ยวะ"
ผมเสนออะไรดีๆให้มัน มันมองหน้าผมแล้วเบ้ปากใส่
"กูมีคนที่จะช่วยกูได้แล้วโว๊ยย"
"อย่าบอกนะว่า ... เมเปิ้ล"
"อือหื้อ"
ผมเดินไปตีหัวมันทันที ไอ้เชี่ยนี่ก็อีกเรื่องหนึ่งแม่ง ผมเล็งของผมมาตั้งนาน พยายามอย่างมากที่จะไม่ให้ไอ้ไผ่ได้เจอ ถ้ามันเจอนะเสร็จมันแน่ๆแล้วก็ใช่จริงๆด้วย เมเปิ้ลเรียบร้อยไปแล้ว
"ชิ มึงแย่งของๆกูไป"
"เอาดีๆ เขาไม่เคยเป็นของมึง และหลวงพ่อก็บอกว่าเมเปิ้ลเป็นเนื้อคู่กู จบนะ"
"เหอะ มึงมีความเชื่อเรื่องแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ"
"ก็ตั้งแต่เจอเมเปิ้ลไง"
"เหอะ เหม็นกลิ่นความรัก กูไปละนะ"
พูดจบผมก็หยิบกระเป๋าออกไปทันที หมั่นไส้วะเนื้อคู่ผมอ่ะทำไมไม่ออกตามหาผมบ้างวะ เจอแต่เนื้อข้างทางกินไปวันๆเนี้ย ผมก็อยากจะมีเนื้อคู่กับเขาบ้าง
.
.
@เช้าวันต่อมา....
ผมมาถึงมหาวิทยาลัยเรียบร้อยลงจากรถออกมาก็เจอกับผู้หญิงคนหนึ่งกำลังนั่งกอดเข่าอยู่ตรงฟุตบาท ผมเดินตรงไปหาเธอก่อนจะส่งยิ้มไปให้
"เป็นอะไร มานั่งร้องไห้ทำไมที่นี่"
ผมเอ่ยถามเธอยิ้มๆ สวยจังแต่เสียดายที่ทำหน้าเศร้าไปหน่อยเล่นเอาโลกใบนี้มืดลงขึ้นเยอะเลย
"ไม่รู้"
อ่าว ผมเกาหัวอย่างงงๆก่อนจะนั่งลงข้างๆเธอ
"แล้วร้องไห้ทำไมล่ะ บ้านอยู่ที่ไหน แล้วมานั่งทำอะไรที่นี่"
เธอส่ายหน้าเบาๆ
"ไม่รู้"
อ่าวเห้ยยยย นี่คือไม่รู้จริงๆหรือกวนประสาทวะเนี้ย ผมถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะสงบสติอารมณ์แล้วหันไปคุยกับเธอใหม่
"เอาใหม่ ถามใหม่นะ ร้องไห้ทำไม"
"ไม่รู้"
"งั้นถามใหม่ บ้านอยู่ที่ไหน"
"ไม่รู้"
เธอเอาแต่ส่ายหน้าตอบแต่ไม่รู้ๆ แล้วถ้าเธอไม่รู้แล้วใครมันจะรู้วะ แม่งเอ้ยยยยยย
"หลงทางเหรอ"
ผมถามคำถามปลายปิดไปแม่งเลย ถ้ากว้างๆดั้นตอบไม่รู้ๆท่าเดียว เธอพยักหน้าเบาๆ
"คงงั้นมั่ง"
เออวะอย่างน้อยก็พอรู้ละว่าเธอหลงทางมา ผมถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะลุกขึ้นแล้วเอ่ยชวนเธอไปด้วย
"โอเค งั้นเอางี้ถ้าไม่รู้จะไปไหนงั้นไปด้วยกันมั้ย"
เธอพยักหน้าเบาๆก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินตามผมมา ผมเงียบไปสักพักก่อนจะหันกลับไปหาเธอ
"ว่าแต่ ชื่ออะไรนะ"
เธอมองหน้าผมก่อนจะเอ่ยออกมา
"พุดดิ้ง ฉันชื่อพุดดิ้ง"
"จำได้แค่ชื่อตัวเองเหรอ"
"อื้ม จำได้แค่นั้นแหละ"
บทล่าสุด
#92 บทที่ 92 Heroscope 31 End
อัปเดตล่าสุด: 6/2/2026#91 บทที่ 91 Heroscope 30
อัปเดตล่าสุด: 6/2/2026#90 บทที่ 90 Heroscope 29
อัปเดตล่าสุด: 6/2/2026#89 บทที่ 89 Heroscope 28
อัปเดตล่าสุด: 6/2/2026#88 บทที่ 88 Heroscope 27
อัปเดตล่าสุด: 6/2/2026#87 บทที่ 87 Heroscope 26
อัปเดตล่าสุด: 6/2/2026#86 บทที่ 86 Heroscope 25
อัปเดตล่าสุด: 6/2/2026#85 บทที่ 85 Heroscope 24
อัปเดตล่าสุด: 6/2/2026#84 บทที่ 84 Heroscope 23
อัปเดตล่าสุด: 6/2/2026#83 บทที่ 83 Heroscope 22
อัปเดตล่าสุด: 6/2/2026
คุณอาจชอบ 😍
วิศวะร้ายพ่ายรักยัยตัวป่วน
พลาดรักร้ายนายวิศวะ
"พี่สาวฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว อย่างที่พี่เข้าใจ" มิริณสวนกลับอรัณอย่างไม่ยอมทันที
"เป็นเด็กN มันไม่ได้ต่างกับผู้หญิงขายตัว" อรัณจับข้อมือเรียวเล็กของมิริณเอาไว้แน่น ด้วยความโกรธและโมโห ใบสวยหวานไร้กรอบแว่นตา จ้องมองคนปากร้ายโดยไม่เกรงกลัวแต่อย่างใด
"ถ้าเกลียดผู้หญิงขายตัว เกลียดพี่สาวฉัน เกลียดฉันมากนัก พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียทีสิ" มิริณกดน้ำเสียงโดยความไม่พอใจ พร้อมกับสะบัดมือออกจากแขนของอรัณ
"ถ้าอยากเป็นเด็กขายตัวตามพี่สาวของเธอนัก ก็มาขายให้ฉันเสียสิ จะได้ไม่ต้องวิ่งหาคนอื่นให้มันเหนื่อย แค่นอนให้ฉันกระแทกก็พอ"
"พี่รัณ" มิริณตระโกนใส่หน้าอรัณด้วยความโกรธจัด
!! เพี๊ยะ !! พร้อมกับตะเบ่งฝามือฝาดใบหน้าอันหล่อเหลาของอรัณด้วยที่เขานั้นดูถูกเธอไม่หยุด
ใบหน้าของอรัณหันไปตามแรงตบและมอง มิริณมาด้วยสายตาดุดัน
"ขอซื้อดีๆ ไม่ขาย งั้นก็โดนฉันกระแทกก่อน แล้วค่อยคิดราคามาละกัน" พูดจบอรัณก็ระดมจูบคนตัวเล็กไปทั่วทั้งใบหน้าด้วยความโมโห
ดวงใจรักนักรบ
Vs
หฤทัย สิริโสกุล สาวน้อยวัยกระเตาะเจ้าของโรงเรียนอนุบาลป้ายแดง ชีวิตของเธอเหมือนจะดี๊ดี ชอบมองโลกในแง่บวกเสมือนเจ้าของทุ่งดอกลาเวนเดอร์มาเอง หากหัวใจเจ้ากรรมต้องกระตุกเต้นแรง เมื่อดันมาสปาร์กกับพ่อลูกอ่อนจอมเย็นชาเข้าเต็มเปา ทว่าอ่อยเบอร์แรงสักแค่ไหน เขาก็เฉยซะจนน่าระเหี่ยใจ แต่อย่าหวังว่าเธอจะถอย ก็เจ้าลูกชายก็น่ารักน่าฟัด น่าสมัครเป็นแม่เลี้ยงเป็นที่สุด ส่วนคนเป็นพ่อก็มีเสน่ห์เหลือล้นน่าดามใจซะขนาดนี้ มารยาทุกเล่มเกวียนที่มีเธอจะขุดขึ้นมาใช้ให้หมด อยากรู้นักว่าเขาจะเป็นเจ้าพ่อน้ำแข็งไปได้นานสักแค่ไหน!
เสี่ยงรักร้ายนายเพื่อนไม่สนิท
“แล้วฉันจะได้อะไรจากนาย” พรีนต่อลองกับเขาคนหน้าขรึม
“เธอ....” สายตาคมคู่ดุจ้องมองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าไม่พอใจ เขาเสียเวลาที่เธอต่อลองกับเขามากพอแล้ว
“เหอะ คิดว่าหล่อ เป็นไอดอลแล้วไง ใช่ว่าสาวๆ จะชอบนายจะทุกคนหรอกนะ” พรีนเอ่ยพร้อมเชิดหน้าใส่แทคิณ ไอดอลแล้วไง ถึงนายนี้จะหล่อตรงสเปกฉันมากก็เถอะ เล่น ตัวไปสิคะ ใบหน้าอันหล่อเหลาโน้มเข้าหาคนตรงหน้า พร้อมกับหลุดรอยยิ้มที่มุมปาก
“ไม่ชอบ เกลียดฉัน” เขาแสยิ้มถามคนตรงหน้า
“ก็ไม่ขนาดนั้น”
“จะช่วยไม่ช่วย” เขาเอ่ยเสียงเข้ม แต่นั้นภายในหัวของพรีนกับคิดอะไรขึ้นมา
“ฉันไม่เคยช่วยใครฟรี อะไรดีน๊า นาฬิกานั้นก็แบรนด์หรู แหวนที่นิ้วนายนั้นก็สวย” นัยน์ตาเจ้าเล่ห์ของคนใบหน้าสวยจงใจเหลือบมองที่แขนและข้อมือของเขามาอย่างตั้งใจ นาฬิกานั้นก็สวย แหวนที่ใส่ในนิ้วนั้นก็แบรนด์ดังด้วยสิ แต่น่าเสียดายที่เธอมีมันหมดแล้ว
“อะไร ดีน๊า ที่สาวๆ ทั้งประเทศอยากได้จากนายกัน” เธอเอ่ยอย่างเชิดหน้า เหอะเขาคงคิดว่าฉันอยากได้ อย่างสาวๆ คนอื่นๆ อยากได้ละสิ ในเมื่อเขาให้โอกาสแล้ว แต่เธอกับไม่เลือกมัน ได้เขานี้แหละจะยัดเยือดสิ่งนี้ให้เธอเอง
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
หยุดเสือ
จนต้องมาเจอกับผู้หญิงที่ไม่สนใจเขาอย่างเธอ ความอยากเอาชนะจึงเริ่มต้นขึ้น ทำให้เขาและเธอต้องเข้าไปพัวพันกันในเกมส์หยุดเสือนี้
คลั่งรักแค่เธอ (มาวิน X อบิเกล)
ปากบอกไม่รักไม่ชอบ แค่ของเล่นที่ยังไม่เบื่อแต่ตามติดเป็นเงาแบบนี้เขาเรียกว่าอะไรกัน













