บทที่ 12 My Ghost 12
<พุดดิ้ง>
ปัง ปัง ปัง
เสียงพลุดังขึ้นกระจัดกระจายตามท้องฟ้าที่มืดมิด ถึงจะไม่ได้มืดเหมือนพวกต่างจังหวัดแต่มันก็สวยพอที่เราจะมองมัน
"ชอบมั้ยคะ"
พี่ติวเตอร์เอ่ยถามฉันยิ้มๆ เขายื่นมือมาจับมืิฉันไว้แน่น ถึงเราสองคนจะไม่ได้สัมผัสกันโดยตรงแต่เราสองคนก็รู้สึกและสัมผัสมันได้ว่าเราสองคนกำลังจับมือกันแน่น
"ชอบมากเลยค่ะ ขอบคุณนะคะสำหรับทุกอย่าง"
เขายิ้มหวานให้ฉันก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองบนท้องฟ้า ฉันมองพลุเพลินๆก่อนจะเผลอหลุดปากออกไป
"พุดดิ้งชอบพี่นะ"
ฉันอารมณ์เคลิ้มๆคือไม่ได้คิดก่อนจะพูดแต่มันเป็นจิตใต้สำนึกที่สั่งให้เราอยากจะพูดออกไปให้เขาฟัง เขาหันมามองฉันเล็กน้อยก่อนจะถามกลับ
"เมื่อกี้ว่ายังไงนะ พี่ได้ยินไม่ชัด"
ฉันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ยังดีที่เขาไม่ทันได้ยินฉันหับไปสบตากับเขาก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ
"ไม่มีอะไรค่ะ"
ฉันหันกลับไปมองพลุตามเดิมก่อนที่พลุจะดังขึ้นอีกระรอก พี่ติวเตอร์บีบมือฉันแน่นจนฉันสะดุ้งแล้วหันไปมองหน้าเขา เขาอมยิ้มแล้วมองหน้าฉัน
"พี่ก็ชอบพุดดิ้งนะ"
ฉันอ้าปากค้างไปเลยสตั๊นไปประมาณเกือบนาที พี่ติวเตอร์มองฉันแล้วยิ้มขำๆก่อนจะเบือนหน้าไปมองทางอื่น พอฉันได้สติฉันก็ถามเขาเสียงสั่น
"พะ..พี่ติวเตอร์ว่าไงนะ"
เขาหันมามองฉันขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ
"ไม่ได้ยิน"
"ได้ยินแต่ว่ามันไม่ชัดนี่นา"
ฉันเอ่ยยิ้มๆ ตื้อให้เขาพูดอีกรอบฉันอยากได้ยินฉันอยากฟังอีกอ่ะ
"รอบเดียวครับ"
เขายักไหล่แล้วหันหน้าไปทางอื่น ฉันจิ๊ปากใส่เขาอย่างขัดใจที่ครั้งนี้เขาไม่ยอมตามใจฉัน แต่ก็ช่างเถอะเพราะฉันรู้สึกดีมากๆเพราะเราสองคนใจตรงกัน
.
.
@เช้าวันต่อมา.........
"เร็วๆยัยตัวยุ่ง เดี๋ยวไม่ทันขึ้นเครื่องนะ"
ผมปลุกพุดดิ้งที่ตอนนี้หลับสนิทไม่ยอมตื่นอยู่ในห้องคิิตตี้ของเธอนั้นแหละ ล่าสุดผมสั่งเฟอร์นิเจอร์ลายคิดตี้ยกเซตให้พุดดิ้ง ตอนนี้ทั้งห้องหวานแหว๋วจนผมไม่กล้านอนอ่ะน่ารักเกิน อ่อลืมบอกคืนผมลางานพ่อผมสองสามวัน พอดีจะไปทะเลที่พุดดิิ้งจมน้ำนั้นแหละภูเก็ตโน่นแหนะ ต้องขึ้นเครื่องไปตอนเช้าจะได้ไปสืบเรื่องของเธอก่อนจะค่ำ
"อื้อ พุดดิ้งจะนอน พุดดิ้งจะนอน"
เสียงเล็กงัวเงียก่อนจะนอนคว่ำต่อไม่สนใจผมอีก ผมถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะคิดอะไรดีๆออก
"ว้า ว่าจะพาไปกินสตรอเบอร์รี่สมูทตี้ซักหน่อย งั้นพุดดิ้งนอนไปเถอะนะพี่ไปล่ะ"
ผมเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงเหมือนจะเสียดายนิดๆก่อนจะเปิดประตูกำลัวจะเดินออกไป ผมเหลือบสายตามองพุดดิ้งที่ตอนนี้เด้งตัวลุกขึ้นจากเตียง
"สตรอเบอร์รี่สมูทตี้ พุดดิ้งอยากกิน อร๊ายยยย พุดดิ้งอยากกิน"
เธอลุกขึ้นจากที่นอนแล้ววิ่งมายืนอยู่ตรงหน้าผมแล้วก็ส่งยิ้มตาหยีมาให้ ผมกอดอกมองคนตรงหน้าที่ดี้ด้าเมื่อผมพูดถึงของกิน
"ไหนบอกพุดดิ้งง่วง พุดดิ้งจะนอนไง"
"ไม่พุดดิ้งจะกินสตรอเบอร์รี่สมูทตี้ค่า"
ผมยิ้มออกมาก่อนจะเปิดประตูแล้วหิ้วกระเป๋าเดินออกไปจากห้องทันที ว่าจะขับรถไปจอดทิ้งไว้ที่สนามบินส่วนรถผมติดต่อเช่ารถเรียบร้อยเดี๋ยวเขาคงมารอที่สนามบิน
"ป่ะ ไปกัน"
.
.
@ภูเก็ต
ตอนนี้มาถึงที่ทะเลเรียบร้อยแล้วส่วนคนข้างผมกำลังนั่งดูดสตรอเบอร์รี่สมูทตี้อย่างเอร็ดอร่อยอยู่ไม่สนใจเรื่องของตัวเองเลยแม้แต่น้อย ผมมองเธอยิ้มๆไม่ได้พูดอะไรการมีพุดดิ้งอยู่ข้างๆมันก็ดี แต่ถ้าจะให้ดีควรจะสัมผัสจับต้องกันเนื้อกับเนื้อดีกว่า พอคิดว่าถ้าเธอไม่สามารถกลับเข้าร่างได้ผมก็รู้สึกแย่เอามากๆแล้วก็ไม่รู้ว่าผมจะเป็นยังไงเหมือนกัน
"อร่อยจังเลย อร๊ายยย พุดดิ้งชอบสตรอเบอร์รี่ที่สุดเลยค่ะ"
ผมยิ้มหวานให้เธอก่อนจะหันไปคุยกับพนักงานตรงล็อบบี้โรงแรม เช็คอินก่อนนี่ก็เกือบบ่ายแล้วว่าจะไปหาอะไรทานก่อนแล้วว่าจะดูข้อมูลข่าวเก่าๆของเธอด้วยเผื่อว่าจะได้ข้อมูลอะไรเพิ่มเติม
"เช็คอินครับ"
"คุณตฤณภัทร วสุไพศาลนะคะ"
"ครับ"
"ห้อง VVIP ชั้น 15 ห้อง 1512ค่ะ ห้องนี้จะเป็นวิวตรงดาดฟ้าด้วยนะคะ คุณลูกค้าสามารถสั่งรูมเซอร์วิสมาทานได้ตลอด24ชั่วโมงค่ะ"
พนักงานสาวแสนสวยมองสบตาผมยิ้มๆ สายตาที่มองมาแทบจะกลืนกินผมทั้งตัว ผมเพียงแค่ยิ้มให้เธอเท่านั้นถ้าเป็นเมื่อก่อนหละก็นะ พาขึ้นไปชมวิวด้วยกันทั้งคืนแล้ว
"ขอบคุณครับ"
ผมยิ้มให้กับเธอก่อนจะหยิบคีย์การ์ดเดินออกไปเลย ตอนนี้คนที่สำคัญสำหรับผมตอนนี้ก็คือคนนี้แหละ ยัยพุดดิ้งจอมป่วน
"ทำไมผู้หญิงคนนั้นต้องยิ้มให้พี่ติวเตอร์ด้วยพุดดิ้งไม่ชอบ"
เสียงเล็กโวยวายหลังจากที่ขึ้นลิฟต์มา
"ก็เค้าอัธยาศัยดีไง"
"แต่พุดดิ้งไม่ชอบนี่นา "
ผมส่ายหน้ายิ้มๆมองพุดดิ้งทำหน้างอ มาถึงที่ห้องผมก็เปิดผ้าม่านมองวิวทะเลสวยมากสวยจริงๆไม่แปลกใจเลยที่พวกกองถ่ายใช้สถานที่แห่งนี้ถ่ายละครกัน
"ยังไงดีตอนนี้ จะนอนพักก่อนมั้ยหรือว่าอยากจะไปเล่นน้ำ"
ผมหันไปมองพุดดิ้งที่ตอนนี้ทำหน้าเศร้ามองไปยังทะเลเบื้องหน้า
"พุดดิ้งเป็นอะไรเอ่ย"
"พุดดิ้งก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ รู้แต่ว่าพุดดิ้งรู้สึกเศร้าแปลกๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม อาจจะเป็นเพราะมันเป็นที่แห่งความทรงจำที่ไม่ดีของพุดดิ้งมั่ง "
ผมมองเธอที่พูดออกเสียงสั่นแววตาเหม่อมองออกไปยังทะเลเบื้องหน้า เห็นเธอเป็นคนที่เอาแต่ใจ อารมณ์ดีแบบนั้นเธอก็มีมุมเศร้าเหมือนกันนะเนี้ย
"กลัวเหรอ"
"มั่งคะ กลัวทุกอย่างกลัวไปหมด กลัวตัวเองจะหายไป กลัวตัวเองจะกลับเข้าร่างแล้วจำอะไรไม่ได้ กลัวว่าจะไม่ได้เจอพี่ติวเตอร์อีก"
พุดดิ้งกันมามองสบตากับผม แววตาของเธอไม่ได้มีความล้อเล่นแต่อย่างไร ผมยื่นมือไปแตะมือเธอเบาๆก่อนจะบีบมือเธอแน่น
"เชื่อใจพี่นะ เราสองคนจะต้องได้เจอกันแน่นอน เชื่อใจพี่นะ"
"ค่ะ พุดดิ้งเชื่อใจพี่นะ"
