บทที่ 13 My Ghost 13
<ติวเตอร์>
ผมนั่งอยู่หน้าจอโทรศัพท์คือตอนนี้กำลังเขี่ยจอไปมาอยู่ ก็นั่งดูรูปของพุดดิ้งตอนที่ถ่ายแบบ ถ่ายโฆษณาทั่วๆไป ทุกครั้งที่เธอรับงานจะมีแต่ใสๆ ไม่มีโป๊เปรยหรือถ่าย18+เลย ก็เด็กอยู่มั่งเนาะ แต่ถ้ากลับร่างได้แล้วไปรับงานแบบนี้อีกผมไม่ยอมให้ถ่ายหรอกนะ หึ
"ดูอะไรอ่ะติวเตอร์"
"ไม่เป็นพี่แล้วเหรอ"
ผมเอ่ยถามยิ้มๆพุดดิ้งส่ายหน้ายิ้มๆก่อนจะวิ่งไปมาตรงระเบียงต่อ ผมนอนเล่นแถวระเบียงห้องเนี้ยแหละวิวดีอากาศสบาย แล้วก็มีที่ว่างมากพอให้พุดดิ้งวิ่งเล่นด้วย
"จิ๊ อากาศดีจังเลยเนาะ"
"อยู่นี่ไปก่อนนะอากาศข้างนอกแดดมันแรง เดี๋ยวสักแป๊บเข้าไปข้างในได้แล้วนะ"
"พุดดิ้งอยู่ได้ค่ะ พุดดิ้งยังไม่อยากเข้าไปเลยนานๆติวเตอร์จะพาพุดดิ้งออกมาข้างนอกที ไม่ใช่วันๆเอาแต่นั่งทำงานไม่สนใจความรู้สึกของพุดดิ้งเลย"
ผมมองหน้าเธอที่ตอนนี้ทำหน้าดราม่าสุดๆก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ทำไมผมจะไม่รู้หละว่าเธอแอบไปยิ้มนะ
"ช่างประชดประชันเก่งจริงๆ หึหึ"
ผมก้มหน้ามองโทรศัพท์ต่อไม่ได้สนใจเธออีก เพราะผมแค่อยากอยากจะดูรูปถ่ายของเธอนะว่ามีอะไรแปลกๆไปมั้ย ถามเธอก็ตอบอะไรผมไม่ได้สักอย่างเลยจนปัญญาสุดๆ
"วู้ววว ทำไมพุดดิ้งตอนเป็นคนส้วยสวย"
ผมเงยหน้ามองเธอที่ตอนนี้แทบจะเอาหน้ามามองผมอยู่แล้วก่อนจะทำหน้าอมยิ้มเมื่อเห็นตัวเองในโทรศัพท์ ก็ไม่ได้พูดผิดไปเธอก็สวยจริงนั้นแหละสวยแบบธรรมชาติเลยด้วย
"ตอนเป็นวิญญาณก็สวยครับ"
"ปากหวานเอารางวัลไป"
พุดดิ้งทำปากจู๋ยื่นมาทางผม ผมเอานิ้วผลักเธอออกเธอลืมตาขึ้นก่อนจะจิ๊ปากใส่ผมอย่างขัดใจสุดๆ
"ชิ รังเกียจพุดดิ้งหรือยังไง"
"ไว้รอกลับเข้าร่างก่อนจะจัดให้หนักๆเลย คอยดู หึหึ"
ผมพูดแค่นั้นแหละเธอนี่หน้าแดงทันที อ่อนไหวง่ายจริงๆ ผมก้มไปมองหน้าจอโทรศัพท์ต่อแต่ทุกรูปนั้นเธอจะใส่สร้อยเส้นหนึ่งผมย้อนรูปไปมา ใช่ๆมันคือเส้นเดียวกันเลยเกือบทุกรูป
"พุดดิ้งเห็นสร้อยเส้นนี้มั้ย จำได้ป่ะ"
ผมยื่นโทรศัพท์ให้พุดดิ้งดู เธอรับมาแล้วมองจ้องดูสักพักเธอก็ส่ายหน้าเบาๆ
"จำไม่ได้ว่าเคยใส่ โอ๊ยยย ไม่ใช่สิจำไม่ได้ จำอะไรไม่ได้เลย ฮืออออออ"
พุดดิ้งเอามือกุมหัวตัวเองก่อนจะสะบัดหน้าไปมาอย่างแรง ผมรีบวางโทรศัพท์แล้วเดินเข้าไปหาเธอ
"ไปนอนพักก่อนมั้ยพุดดิ้ง"
"ค่ะ พุดดิ้งปวดหัวพอพุดดิ้งใช้สมองมันก็ปวดหัวขึ้นมาเฉยเลย"
ผมเปิดประตูเดินเข้าไปแล้วให้พุดดิ้งนอนในห้องไปก่อน เธอนอนลงหลับตาลงสักพักก็เคลิ้มหลับไป แต่ผมยังคาใจเรื่องนั้นอยู่ก็เลยหยิบโทรศัพท์ไปดูอีกรอบ ผมว่ามันคุ้นๆแหะ มันเคยเห็นที่ไหนน้า จำไม่ได้วะ แต่มันคุ้นจริงๆนะ
.
.
"ติวเตอร์ ตื่นๆๆๆ"
ผมงัวเงียลืมตาตื่นขึ้นมาก็เจอพุดดิ้งเท้าคางนอนคว่ำแล้วมองหน้าผมกระพริบตาปริบๆ
"อื้อออ ยังง่วงอยู่เลย ขอนอนต่ออีกนิดนะ"
ผมหลับตาลงตามเดิมแต่ก็ถูกสะกิดไม่หยุด ผมถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นแล้วมองสบตากับพุดดิ้งที่ยิ้มหวานให้ผม ยิ้มนี้จะต้องอยากได้อะไรเท่านั้นแหละ แสดงว่าไม่หิวก็ต้องอยากได้อะไรแน่ๆ
"ว่าไงคะ"
"พุดดิ้งหิว"
นั้นไงผิดจากที่พูดซะที่ไหนกัน ผมกุมขมับตัวเองไว้ก่อนจะพยายามปลงๆกับนิสัยของคุณเธอ
"โอเค หิวนะ อยากกินอะไรครับ"
ผมเอ่ยถามพร้อมกับลุกขึ้นจากเตียง ผมหยิบผ้าเช็ดตัวมาพาดไหล่ไว้อล้วก็ไปล้างหน้าล้างตา พุดดิ้งก็ตามหลังผมมานั้นแหละ
"กุ้งตัวใหญ่ๆ ปูตัวโตๆ แล้วก็"
"ปลาหมึกยักษ์ตัวใหญ่ๆ"
ผมพูดออกไปพุดดิ้งยกมือพร้อมกับทำท่าทางถูกต้องนะครับใส่ผม
"ถูกต้องนะคร้าบบบ ติวเตอร์ใจดีที่ซู๊ดดดดดด รักนะจุ๊บขอกอดทีน้าาาาา"
ไม่พูดเปล่าเธอกระโดดเข้ามาใส่ตัวผมจนผมแทบจะปลิว แรงเยอะชิบหาย
"ไปรอข้างนอกเดี๋ยวขออาบน้ำแป๊บนะคะ อีกสิบห้านาทีเราไปทางอาหารทะเลกัน"
"รับทราบคร้าบบบบบบ "
.
.
"ว้าวววววตัวใหญ่มากกกกกกก"
พุดดิ้งทำท่าทางตกใจปนตื่นเต้นเมื่อเห็นกุ้งตัวใหญ่อยู่ตรงหน้าผม ผมว่าเธอมีปมด้อยนะเอาจริงๆถ้าเกิดว่าเป็นดาราแล้วสวยผอมหุ่นดีแบบนั้นผู้จัดการเขาจะให้ทานอะไรแบบนี้เหรอ เป็นผมไม่ให้แตะแบบนี้หรอกนะอ้วนตายพอดี คงจะเก็บกดมาอ่ะ
"อื้มมม ใหญ่จริงงั้นขอชิมหน่อยน้า"
ผมอมยิ้มก่อนจะหยิบกุ้งขึ้นมาแกะเปลือกออกแล้วจิ้มลงไปในน้ำจิ้มสามรส ผมหยิบเข้าปากก่อนจะทำท่าซี๊ดปาก อร่อยโคตรๆอ่ะจริงๆ
"อร่อยมาก"
ผมยิ้มออกมามองคนตรงหน้าที่ตอนนี้ทำท่าทางกลืนน้ำลายลงคอ ไม่ต้องแปลกใจเพราะผมยังไม่ได้ทำบุญส่งอาหารไปให้เธอไง ขอแกล้งยัยเด็กเอาแต่ใจสักหน่อยเถอะนะ
"พุดดิ้งอยากกินมั่ง"
เริ่มดราม่าใส่ผมอีกแล้ว ผมหยิบปูขึ้นมาแกะกระดองก่อนจะบิดตัวหักออกจากกันแล้วจิ้มน้ำจิ้มสามรสอีกรอบ คราวนี้คนตรงหน้าผมอ้าปากค้างกลืนน้ำลายลงคออย่างตลกมากๆ ฮ่าๆ สงสารวะ
"อร่อยจัง วู้วววว รสชาติโคตรดี"
"ติวเตอร์พุดดิ้งอยากกินมั่ง"
ผมเหลือบสายตามองเธอเล็กน้อยก่อนจะยื่นปูไปตรงหน้าเธอ
"อยากกินเหรอ อ่ะ"
"ทำบุญมาให้พุดดิ้งสิ"
ผมมองปูในมือแล้ววางมันลง ผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้เธอก่อนจะทำปากจู๋
"จูบก่อนแล้วจะให้กิน"
คราวนี้คนตรงหน้าผมอ้าปากค้างอย่างตกใจใบหน้านี่แดงไปจนถึงใบหู พุดดิ้งยกมือทั้งสองข้างของตัวเองมาปิดแก้มของเธอไว้ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ
"พุดดิ้งไม่จูบนะ"
"งั้นก็ไม่ต้องกิน ง่ายๆไม่ซับซ้อน"
ผมยังยืนยันคำเดิมถึงปากเราจะไม่ได้สัมผัสเนื้อกับเนื้อแต่มันก็ให้ความรู้สึกที่ดีมากสำหรับเราสองคน พุดดิ้งหันซ้ายหันขวามองคนก่อนจะยื่นริมฝีปากมาแตะผมเบาๆ ผมรับรู้ได้ถึงสัมผัสของเธอก่อนจะยิ้มออกมา
"อ่ะ หยวนๆ ให้กินก็ได้ไว้กลับเข้าร่างแล้วเดี๋ยวค่อยทบต้นทบดอก"
ผมเอ่ยยิ้มๆเล่นเอาพุดดิ้งตอนนี้เขินจนไม่กล้าสบตากับผม ผมหลับตาลงอธิษฐานขอให้อาหารทะเลตรงหน้าของผมไปถึงเธอ ผมลืมตาขึ้นก็เห็นอาหารของเธออยู่ตรงหน้าแบ้วแต่ติดตรงที่เธอเขินผมจนไม่มองอะไรข้างหน้าตัวเองเลย
"มัวแต่เขินนะเดี๋ยวก็อดทานหรอก"
ผมเอ่ยเสียงเรียบพุดดิ้งเงยหน้าขึ้นมองผม ผมบุ้ยปากไปตรงหน้าเธอพอพุดดิ้งเห็นอาหารทะเลก็รีบดี้ด้ากริ๊ดร้องลั่นก่อนจะหยิบกุ้งไปกินทันที
"กรี๊ดดดดดด กุ้งจ๋าาาา อร๊ายยยย พุดดิ้งชอบกินกุ้งงงงงงงง อร๊ายยยยยยย"
