บทที่ 14 My Ghost 14
<พุดดิ้ง>
ฉันนั่งตัวสั่นเทาอยู่ตรงชายหาด บรรยากาศมันหดหู่ยังไงก็ไม่รู้สิ ฉันมองไปรอบๆอย่างโดดเดี๋ยว เอาจริงๆเกาะนี้สวยมากเลยนะแต่ทำไมฉันถึงรู้สึกว่ามันเศร้าแปลกๆ
"นั่งคิดอะไรคะ"
พี่ติวเตอร์เดินเข้ามานั่งลงข้างๆฉันตอนนี้เป็นเวลาเย็นพระอาทิตย์กำลังจะลาลับขอบฟ้า ฉันมองภาพตรงนั้นอยู่นานก่อนจะเอ่ยออกไป
"สวยดีนะคะ"
"อื้ม สวยสิ สวยมาก ตอนที่พี่มาครั้งก่อนไม่ได้มานั่งมองอะไรแบบนี้หรอก คราวที่แล้วเกิดเรื่องนิดหน่อยก็เลยไม่เป็นอันได้เที่ยวกันเลย"
ฉันหันไปมองสบตากับเขายิ้มๆก่อนจะหันกลับไป
"เรื่องอะไรเหรอคะ"
"พอดีที่บ้านมีปัญหานิดหน่อยนะก็เลยต้องรีบกลับมาแป๊บเดียวเองมั่ง ตอนมากับเพื่อนก็หลับตลอดทางนี่ก็เพิ่งจะนึกได้ว่าตัวเองเคยมาครั้งหนึ่ง"
เขาเอ่ยติดตลก คนอะไรเนี้ยขี้ลืมชะมัดเลยเพิ่งจะเคยมาก่อนหน้านี้แต่จำอะไรไม่ได้ซะงั้น
"ตกลงเรื่องสร้อยว่ายังไง นึกแล้วก็นึกไม่ออกเหรอ แต่พี่ว่ามันคุ้นๆมากเลยอ่ะเหมือนเคยเห็นที่ไหน"
เขาทำท่าทางครุ่นคิดกับสร้อยเส้นนั้นของฉันมากๆ ฉันนั่งนึกนอนนึกก็คิดไม่ออก แต่มันก็รู้สึกผูกพันแปลกๆ ก็แน่ล่ะสินะก็มันเป็นสร้อยที่ฉันติดตัวไว้ตลอดเลยนี่นา
"ไว้ถ้าพุดดิ้งนึกออกแล้วจะบอกนะคะ พอจะมีทางไหนที่พุดดิ้งจะรู้อะไรบ้างมั้ยน้า เอางี้มั้ยคะติวเตอร์โทรศัพท์ไปหาพ่อกับแม่ของพุดดิ้งสิท่านอาจจะรู้อะไรบ้างก็ได้"
"ความคิดดีนะเนี้ย"
เขาทำท่าทางเหมือนจะเห็นด้วยกับฉันก่อนจะยกหูโทรศัพท์เหมือนจะโทรศัพท์หาใครสักคน
"พ่อครับผมมีเรื่องให้ช่วยหน่อย"
"ครับเดี๋ยวผมส่งข้อมูลไปพ่อช่วยหาข้อมูลให้ผมหน่อย เอาเท่าที่จะมากที่สุดเลยนะครับ ครับ ขอบคุณมากครับพ่อ"
เขากดวางสายแล้วหันมายิ้มให้ฉัน
"ไม่เกินคืนนี้คงได้เรื่อง พรุ่งนี้พี่จะติดต่อไปที่บ้านของพุดดิ้งนะ เราอาจจะได้ข้อมูลอะไรบ้าง"
ฉันพยักหน้ายิ้มๆก่อนจะลุกขึ้นแล้วค่อยๆเดินเอาเท้าจุ่มน้ำ เย็นจังทำไมฉันถึงรู้สึกกลัวๆนะ ฉันเหยียบลงไปแป๊บเดียวก็รีบยกเท้าขึ้นทันที อ้าาาาา กลัวจังฉันรีบวิ่งขึ้นไปบนหาดทรายทันที ทำไมตอนตกลงไปในสระว่ายน้ำถึงไม่เห็นจะกลัวเลย แต่พอลงมาที่ทะเลทำไมถึง รู้สึกแปลกๆ
"โอ๊ยยยยยยย"
ฉันกุมขมับตัวเองแน่นเมื่อรู้สึกเหมือนมีภาพบางอย่างเข้ามาในหัว มันเป็นภาพที่ฉันวิ่งไปมาในน้ำทะเลตรงนี้ด้วยท่าทีที่กระวนกระวายสุดๆ
"พุดดิ้ง"
"โอ๊ยยยย เจ็บ"
ฉันร้องออกมามือกุมขมับตัวเองแน่น ฉันล้มลงกับพื้นแต่รู้สึกเหมือนมีคนมาพยุงร่างกายฉันไว้ก่อน
"พี่ติวเตอร์"
"ไหวมั้ย"
ฉันส่ายหน้าเบาๆด้วยสีหน้าที่ไม่โอเค ตาแดงก่ำเหมือนคนที่กำลัวจะร้องไห้ เขาพาฉันกลับห้องทันทีตอนนี้ภาพความทรงจำบางอย่างแล่นเข้ามาในตัว ฉันเหมือนกำลังจะหาของบางอย่าง ของสำคัญมากๆเลยด้วย ฉัน ..... กำลังหาอะไรอยู่
"นอนพักก่อนนะ"
ฉันนอนลงบนเตียงของติวเตอร์แล้วก็หลับตาลงช้าๆ ฉันพยายามจะไม่คิดอะไรมากแต่ภาพมันยังติดตาอยู่
"พี่ติวเตอร์"
"ครับ ว่าไง"
เขาเอ่ยถามมือยังกุมมือฉันไว้แน่น ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะค่อยๆบีบมือเขาเบาๆ
"พุดดิ้งเห็นภาพที่ตัวเองกำลังหาอะไรซักอย่าง ตรงที่พุดดิ้งยืนเมื่อกี้เลยค่ะ"
เขามองสบตากับฉันก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ
"แล้วเห็นอะไรมากกว่านี้มั้ย"
ฉันส่ายหน้าเบาๆ บางทีถ้าฉันลองไปในที่ๆคุ้นเคยหรือที่ๆเคยไปก่อนหน้าที่จะไม่ได้เป็นคนอาจจะเริ่มรู้อะไรมาบ้างก็ได้
"ไม่ค่ะ พุดดิ้งขอนอนพักนะคะ แล้วเราสองคนค่อยมาคุยกันตอนพุดดิ้งตื่น พุดดิ้งปวดหัว"
เขาพยักหน้ายิ้มๆก่อนจะผละออกจากฉันเขาลูบหัวฉันเบาๆก่อนจะเดินออกไปจากห้อง้พื่ิให้ฉันได้พักผ่อน
.
.
<ติวเตอร์>
"ครับพ่อ "
"ส่งให้ทางไหนครับ เมลเหรอ เดี๋ยวผมจะลองเปิดโทรศัพท์ดูครับ ทำไมครับ พ่อรู้จักครอบครัวของพุดดิ้งด้วยเหรอ ใช่ครับเขาไม่สบาย ครับๆ ไว้ผมจะเล่าให้ฟังนะ ขอบคุณมากครับพ่อ"
ผมกดวางโทรศัพท์แล้วก็กดเข้าอีเมล์ของตัวเองทันที จากนั้นก็ได้ข้อมูลของครอบครัวของพุดดิ้งมา เธอเป็นลูกสาวคนเดียวของครอบครัว พ่อเธอจากไปตั้งแต่เธอขึ้นมหาลัย เธออยู่กับแม่แค่สองคนเท่านั้น แม่เธอนี่ก็เก่งนะเลี้ยงลูกมาจนเป็นดาราดัง เธอคงจะเสียใจมากสินะที่ลูกสาวคนเดียวต้องมาเป็นแบบนั้นอีก ว่าแต่แม่เธอทำงานอะไร เป็นศาสตราจารย์อย่างนั้นเหรอ อืมมม ผมกดดูข้อมูลส่วนตัวแล้วก็กดเบอร์โทรศัพท์ที่สามารถติดต่อแม่ของเธอได้
ตู๊ดดดดดดดดดด
ผมกดโทรออกทันที นี่มันก็ปาไปเกือบสองทุ่มแล้วแต่ผมอยากจะคุยมันตอนนี้แหละ พุดดิ้งเริ่มจะมีความทรงจำบางอย่างนั้นอาจจะหมายถึงเวลาของเธอด้วย
(สวัสดีค่ะ พิมพ์แขพูดสายค่ะ)
"สวัสดีครับผมชื่อติวเตอร์ครับ เป็นรุ่นพี่ของพุดดิ้งลูกสาวของคุณน้า"
(อ่อ สวัสดีจ๊ะ ว่าแต่โทรหาน้ามีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ)
"ผมจะถามอาการของพุดดิ้งครับ คือตอนนี้น้องเป็นยังไงบ้างครับ อาการน้อง...."
(ตอนนี้ยังคงที่อยู่จ๊ะ หมอบอกไม่ได้เป็นอะไรแล้วแต่น้องไม่ยอมฟื้น น้าไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน ฮึกๆๆ น้ามีแค่พุดดิ้งคนเดียว น้าไม่อยากจะคิดเลยถ้าเกิด ฮึกๆๆ)
"ใจเย็นๆนะครับคุณน้า คุณน้าอาจจะไม่เชื่อผม อาจจะบอกว่าผมโกหก แต่ผมจะบอกคุณน้าว่าตอนนี้พุดดิ้งวิญญาณหลุดออกจากร่าง และเธอกำลังหาทางกลับเข้าร่างอยู่ สิ่งเดียวที่จะช่วยเธอได้ก็คือสิ่งที่ทำให้เธอกังวลที่สุดก่อนที่จะเกิดอุบัติเหตุ คุณน้าช่วยบอกผมได้มั้ยครับ"
เสียงปลายสายเงียบไป แน่ละใครจะเชื่อบ้างล่ะผมไม่ได้หวังให้เชื่อแต่ผมแต่อยากจะรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นแค่นั้นแหละ
(คุณเป็นใครกันแน่)
"เชื่อผมสักครั้งได้มั้ยครับ ผมจะทำให้น้องฟื้นขึ้นมาให้ได้ ขอแค่ตอนนั้นคุณน้าช่วยให้ข้อมูลกับผมบางอย่างได้มั้ยครับ"
ปลายสายเงียบไปอีกครั้งก่อนจะเอ่ยออกมา
(น้าไม่มีอะไรจะเสียงแล้ว ให้ทำอะไรตอนนี้ยอมทั้งนั้นขอแค่มันทำให้ลูกสาวน้าฟื้นขึ้นมา )
"งั้นดีเลยครับ ผมอยากรู้ว่าวันนั้นมันเกิดอะไรขึ้น"
(น้าก็ไม่รู้รายละเอียดมากเพราะน้าไม่ได้ไปด้วย แต่คนในกองบอกว่าน้องเดินไปหาอะไรบางอย่าง ถ้าให้น้าเดาคงจะเป็นสร้อยที่พุดดิ้งชอบใส่ตลอดเวลา พอน้องมาที่โรงพยาบาลก็ไม่เจอสร้อยเส้นนั้นแล้ว)
