บทที่ 6 My Ghost 6
<ติวเตอร์>
ผมยืนกอดอกพิงกำแพงดูพุดดิ้งนั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่ตรงโซฟา เป็นวิญญาณนี่มันรู้สึกหนาว รู้สึกเจ็บป่วยด้วยเหรอ
"หนาวจัง"
"เธอเป็นวิญญาณนะอย่าลืมสิ ลองคิดว่าตอนนี้อุ่นสิ"
ผมแนะนำเธอไปเธอทำท่าทางตั้งสติแล้วหลับตาลงสักพักลืมตาขึ้นมามองหน้าผมแล้วยิ้มหวาน
"หายหนาวแล้ว"
ผมส่ายหน้าอย่างปลงๆ นี่งานที่บริษัทก็ต้องทำ เรียนก็ต้องเรียนไหนจะต้องมาปวดหัวกับพุดดิ้งอีก เป็นวิญญาณที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้เลยให้ตายสิ
"เห้ออ แล้วจะเอายังไงต่อไป"
ผมมองหน้าพุดดิ้งแล้วเอ่ยถาม รูปถ่ายเธอผมก็ไม่มีแล้วคือผมจะไปตามหาเธอจากไหน พ่อแม่เป็นใครก็จำไม่ได้ เธอชื่ออะไรก็ไม่รู้นามสกุลอะไรก็ไม่รู้ เห้อออออ
พูดละเครียดเลย
"ไม่รู้ค่ะ (•• )( ••)"
"เมื่อไหร่จะรู้อะไรกับเขาบ้างวะ"
ผมสบถออกไปอย่างหงุดหงิด เธอมองหน้าผมแล้วทำหน้าเหมือนจะร้องไห้
"ฮึกๆๆ ทำไมต้องดุด้วย"
อ่าว ผิดอีก ผมหลับตาลงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เย็นไว้ๆๆๆๆ ใจเย็นๆโว๊ยไอ้ติวเตอร์
"โอเค ไม่ถามละ อยากไปเที่ยวข้างนอกมั้ย"
ผมเปลี่ยนเรื่องก่อนจะเดินไปหยิบกุญแจรถแล้วก็กระเป๋าเงิน ขอไปสงบสติอารมณ์ตัวเองข้างนอกก่อนนะ เผื่อผมจะคิดอะไรออกได้บ้าง ตอนนี้คงต้องพึ่งความสามารถของตัวเองแล้วหละ ถ้าให้พุดดิ้งบอกชาตินี้คงไม่รู้อะไรละ
"เที่ยวเหรอ ไปค่ะ ไปๆๆๆ"
ตอนนี้ผมอยู่ที่สวนสาธารณะแถวๆหมูบ้าน นี่มันเป็นเวลาเย็นอากาศกำลังดีผมก็เลยมานั่งเล่นกินลมชมวิวพักสมองนั่งมองพุดดิ้งวิ่งเล่นไปมาตรงสนามอย่างกับเด็ก มองๆไปก็เพลินดีนะ
"ติวเตอร์"
"หืม ว่าไง"
ตรงนี้มีแค่ผมกับกับพุดดิ้งนะผมก็เลยคุยกับเธอได้ นี่ถ้าคนเยอะผมคงไม่คุยหรอกเดี๋ยวคนจะว่าผมบ้านะสิ
"อากาศดีจังเลย"
"รู้สึกด้วยเหรอ"
เธอยิ้มแห้งๆก่อนจะเดินไปเดินมาสงสัยจะเบื่อละมั่งวันๆเอาแต่นั่งเฝ้าผมอยู่ในห้อง ปกติผมไม่มานั่งเล่นแบบนี้หรอก โน่นร้านเหล้าโน้นนั่งอ่อยสาวๆอยู่กับไอ้พวกนั้นแหละ
"เบื่อยังฉันหิวจะไปหาอะไรกิน"
ผมเอ่ยถามออกไป คือจะให้เธอวิ่งเล่นจนเบื่อก่อนแหละผมจะได้ไปหาอะไรกินแล้วก็กลับคอนโดเลยทีเดียว
"ไปกันเถอะ ขอบคุณนะที่พาออกมาข้างนอก"
"อืม ไปกันเถอะ"
.
.
"รับอะไรดีคะ"
ผมก้มมองเมนูตรงหน้า ข้างๆผมมีพุดดิ้งอยู่เธอยื่นหน้ามามองเมนูกับผม แต่เธอคงจะลืมตัวหละมั่งเล่นเอาหน้ามาใกล้ผมจนแก้มจะชนกันอยู่แล้ว ผมเหลือบสายตามองเธอดูสิว่าจะรู้สึกตัวเมื่อไหร่
"วู้วววว มีแซลมอนด้วย พุดดิ้งชอบกินแซลมอน"
ผมยิ้มออกมาทันที ขนาดความจำเสื่อมยังจำว่าตัวเองชอบทานอะไรด้วย น่ารักวะถ้าไม่ติดว่าเป็นวิญญาณละก็นะ หืมมมม
"อีกนานมั้ย"
"คะ คุณลูกค้าว่ายังไงนะคะ"
ผมมองหน้าเธอเล็กน้อยก่อนจะส่ายหน้ายิ้มๆ เหมือนว่าตอนนี้พุดดิ้งจะรู้สึกตัวแล้ว เธอยิ้มเขินๆก่อนจะมองเมนูตรงหน้าผมแล้วชี้ไปที่ปลาแซลมอน
"พุดดิ้งอยากกินอันนี้อ่ะ"
ผมอดยิ้มไม่ได้จริงๆ คือเธอเป็นวิญญาณนะโว๊ยยยยย มาชี้นิ้วอยากกินนั่นกินนี่แล้วจะกินได้เหรอ ฮ่าๆๆ ขำชะมัด ผมชี้นิ้วไปตรงเมนูก่อนจะจัดการสั่งเมนูตามที่พุดดิ้งต้องการ
"เอาปลาแซลมอนครับ"
"เอาสีเขียวๆนี่ด้วย"
ผมหลุดขำออกมาทันที แม่งเอ้ย เขาเรียกว่าวาซาบิโว๊ยยยยย 😩
"ขอวาซาบิเยอะๆด้วยครับ"
"ค่ะ รับอย่างอื่นมั้ยคะ"
"ติวเตอร์ พุดดิ้งอยากกินราเมนด้วย เอาต้มยำนะอันเนี้ยๆๆ น่ากินๆๆๆ"
"เอาราเมนต้มยำกุ้งด้วยครับ "
ผมก็จัดการสั่งตามที่พุดดิ้งบอกทุกอย่าง แล้วคือผมจะทานหมดมั้ยว่างั้นเถอะ เอาเถอะตามใจหน่อยแล้วกันนานๆที
"เครื่องดื่มรับเป็นอะไรดีคะ"
ผมเปิดไปตรงหน้าเครื่องดื่ม ชามะนาวก็เบื่อแล้วอ่ะทานโค้กดีกว่า
"ผมเอาคะ.."
"พุดดิ้งจะกินชามะนาว"
ผมกำลังอ้าปากสั่งโค้กแต่พุดดิ้งจะกินชามะนาว ผมหลับตาลงแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ ใจเย็นๆนะติวเตอร์ ใจเย็นๆ ผมสูดลมหายใจเข้าลึกไปลืมตาขึ้นก็เจอกับพุดดิ้งมองหน้าผมตาแป๋ว น่ารักตายแหละ ชิ
"เอาชามะนาวครับ"
"ดิฉันขอทวนรายการอาหารนะคะ เป็นปลาดิบแซลมอน ราเมนต้มยำ แล้วก็ชามะนาวนะคะ รออาหารสิบนาทีค่ะ"
พูดจบพนักงานก็เดินออกไป ผมมองคนข้างที่ดี้ด้าจะได้ทานปลาแซลมอน
"พุดดิ้ง"
"คะ"
เธอมองผมตาแป๋วเป็นเชิงสงสัยว่าผมเรียกเธอทำไม ผมมองสบตากับเธอก่อนจะเท้าคางกับโต๊ะแล้วเอ่ยถาม
"ให้ฉันสั่งมานี่เธอจะทานยังไง"
"ไม่รู้ รู้แต่ว่าอยากกิน (•• )( ••)"
ผมทำหน้าปลงๆก่อนจะเท้าคางมองเธอนั่งยิ้มหวานหันซ้ายหันขวา นี่ดีนะที่มันเป็นห้องแยกมีประตูปิดเห็นแต่วิวข้างนอกนะไม่งั้นคนคงจะบอกว่าผมบ้าแล้วล่ะคุยอยู่คนเดียว
"อาหารมาเสิร์ฟแล้วค่ะ"
ผมมองเมนูบนโต๊ะแล้วเอาช้อนตักราเม็งมาชิม ผมเหลือบสายตามองพุดดิ้งที่กลืนน้ำลายดังอึกมองผมทานราเม็งอย่างเอร็ดอร่อย
"อยากกินเหรอ"
"ก็อยากกินแต่ว่ากินไม่ได้นี่นา"
ผมเห็นใบหน้าเศร้าๆของเธอก็อดที่จะสงสารไม่ได้ ผมวางช้อนลงก่อนจะหลับตาลงแล้วอธิษฐานดู ลองดูแล้วกันเผื่อฟลุ๊ค
'ผมขอทำบุญด้วยอาหารมื้อนี้ให้กับพุดดิ้ง ผู้หญิงที่มีชะตาพูกผันกับผม ขอให้เธอรับมันไปได้ด้วยเถิด'
ผมลืมตาขึ้นก็เห็นพุดดิ้งทำตาโตเมื่อมีเมนูทุกอย่างที่เหมือนกับของผมวางอยู่ตรงหน้าเธอ
"อร๊ายยย พุดดิ้งทานได้ด้วย"
เธอหยิบตะเกียบมาคีบราเมนทานอย่างเอร็ดอร่อย คีบปลาแซลมอนทานโดยไม่สนใจผมที่ทำบุญไปให้เธอเลยสักนิด ผมยิ้มขำๆก่อนจะจัดการอาหารตรงหน้าของตัวเองบ้าง
.
ยี่สิบนาทีต่อมา......
"อ้าาาา อิ่มจัง"
"สมควร ทานไปขนาดนั้นอ่ะ"
ผมทำหน้าปลงๆมองเธอลูบท้องตัวเองป้อยๆด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้มสุดๆ
"ขอบคุณนะคะติวเตอร์ พรุ่งนี้พาพุดดิ้งไปกินอีกนะ ว่าแต่พรุ่งนี้จะกินอะไรดีน้า คิดๆๆๆๆ"
ผมมองเธออย่างทึ่งสุดๆ เวลานี้มันควรจะคิดสิว่าตัวเองจะกลับเข้าร่างยังไง ไม่ใช่มาคิดว่าพรุ่งนี้จะกินอะไรโว๊ยยยย
"พิซซ่าเซตใหญ่เลยเป็นไง"
"กินๆๆ อร๊ายยย ขอบคุณน้าติวเตอร์ใจดีจังเลย"
"ประชดโว๊ยยยยยยย"
