บทที่ 9 My Ghost 9
<ติวเตอร์>
หลังจากไปง้อยัยพุดดิ้งตัวแสบแล้วพาไปนั่งทานพิซซ่าตอนนี้ก็ยิ้มหน้าบานเป็นกระด้งเชียว ผมเดินตามเธอที่ดี้ด้าเป็นพิเศษคือตอนนี้ผมเดินห้างอยู่แหละ ตอนนี้อยู่โซนแถวๆเครื่องใช้ไฟฟ้า พุดดิ้งบอกอยากได้ทีวีจอใหญ่ๆ บ้านผม50กว่านิ้วนี่ยังน้อยไปอยู่เหรอ เหอะ
"เอาอันนี้นะติวเตอร์"
ผมมองทีวีพลาสม่าจอใหญ่ยักษ์สลับกับมองหน้าเธออย่างปลงๆ
"ซื้อไปทำไม"
"เอาไปไว้ที่คอนโดติวเตอร์ไงคะ พุดดิ้งจะดูจอนี้ ส่วนติวเตอร์ถ้าอยากดูบอลก็ดูจอที่บ้านไง เห็นมะแค่นี้เราสองคนก็ไม่ทะเลาะกันแล้ว "
ผมไม่รู้จะเห็นด้วยหรืออยากจะกระโดดตึกตายแทนดีเมื่อได้ยินวิธีการแก้ปัญหาของเธอแบบนั้น ทีวีนั้นหลักแสนเลยนะเว้ย ถึงจะทำงานมีเงินมากแต่ไม่โง่ซื้อทีวีเครืื่องละแสนหรอกนะโว๊ย
"ไร้สาระชิบ เครื่องละห้าหกพันก็พอแล้วมั่ง"
คือผมยังไม่อยากขัดใจเธอตอนนี้เดี๋ยวก็งอนผมแล้วหนีไปนอนกับเจ้าตูบอีก เห้อออ เจอผู้หญิงมาก็มากแต่ผู้หญิงแบบนี้เพิ่งเคยเจอครั้งแรกวะ
"มันจอเล็กนี่นาพุดดิ้งไม่ชอบ ถ้าไม่ซื้อเครื่องนี้พุดดิ้งก็ไม่เอาแล้ว"
พูดก็ก็กอดอกทำหน้างอง้ำใส่ผมอีก ผมกุมขมับตัวเองแน่นสงสัยพาราต้องมาอีกละ ผมเงยหน้าขึ้นก่อนจะกวักมือเรียกพนักงานแถวๆนั้น
"พี่ๆทางนี้หน่อยครับ"
"สวัสดีครับคุณลูกค้า มีอะไรให้ทางเราแนะนำครับ"
"เอาทีวีเครื่องนี้แหละ นี่ครับบัตรแล้วก็ช่วยไปส่งที่คอนโดจิราวัฒน์ด้วยครับ ชั้น15 ห้อง 5"
พนักงานทำหน้าตกใจคือผมไม่คิดจะถามไม่ลองไม่อะไรทั้งนั้นเพราะมันไม่มีความจำเป็นเพราะผมไม่ได้อยากได้ แต่ยัยตัวแสบข้างๆผมนี่แหละอยากได้ กว่าเธอจะกลับเข้าร่างผมจะหมดตัวมั้ยเนี้ย
"เชิญคุณลูกค้าทางด้านนี้เลยครับ"
"เย่ๆ ติวเตอร์ใจดีที่ซู๊ดเลยค่ะ อร๊ายยยย"
เสียงใสเอ่ยขึ้นพร้อมกับเดินตามพนักงานไปดูเขายกทีวีออกมาลอง เออดี ได้ของที่ต้องการก็มองข้ามผมไปเลย แล้วทำไมผมต้องมาตามใจยัยตัวแสบเอาแต่ใจด้วยวะเนี้ย เห้ออออ ผมเดินตามไปก่อนจะนั่งลงโซฟาแล้วกอดอกมองพุดดิ้งยืนมองพนักงานลองทีวี สักพักพนักงานหันมาเอ่ยถามผม
"ใช้งานได้ปกตินะครับคุณลูกค้า"
พุดดิ้งหันมามองหน้าผมดี้ด้าใหญ่ก่อนจะยกมือทำท่าทางโอเคแล้วยิ้มแป้นแล้น
"ครับ"
พนักงานเอาบัตรผมไปรูดเสร็จก็เอาบัตรมาคืนพร้อมกับเอาสลิปมาให้ผมเซ็น เรียบร้อยทุกอย่างเสร็จผมก็เดินออกมาทันที ผมเดินไปตรงแผนกอื่นๆต่อ ว่าจะทำห้องให้พุดดิ้งไปเลยที่คอนโดผม ตลกเนาะไม่รู้ทำไมผมถึงทำ แต่ถ้าวันหนึ่งเธอกลับเข้าร่างแล้วมามีชีวิตอีกครั้งผมหวังว่าเธอจะกลับมาอีก ทำไมผมถึงหวังอะไรแบบนั้นก็ไม่รู้สิ บ้าจริง
"ติวเตอร์จ๋าพุดดิ้งอยากกินไอศกรีมจัง"
ผมเหลือบสายตามองเธอเล็กน้อยก่อนจะเดินตรงไปสั่งไอศกรีมมาถ้วยใหญ่ แล้วคนที่กินก็ต้องเป็นผมไง น้ำหนักจะขึ้นกี่กิโลวะเนี้ยกินทั้งวันแบบนี้อ่ะ
"ผมเอารสช็อคกะ.."
"พุดดิ้งอยากกินสตรอเบอรี่ค่ะติวเตอร์"
กุจะบ้าตายกำลังจะอ้าปากสั่งช็อคโกแลตจะมาอยากกินสตรอเบอร์รี่อีกละ โอ๊ยยยย เครียดโว๊ยยยยย
"เอาช็อกโกแลตเหรอคะ"
ผมมองพุดดิ้งที่อ้อนผมตาแป๋วก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆแล้วทองหน้าพนักงานที่รอคำตอบจากผม
"สตรอเบอร์รี่ครับ"
" น่ารักที่สุดเลยติวเตอร์จัง"
ผมยืนรอไอศกรีมเสร็จก็เดินไปหาที่นั่งก่อนจะอธิษฐานให้เธอได้รับไอศกรีมที่ผมตั้งใจจะเอาให้เธอทาน ตอนนี้พุดดิ้งนั่งทานไอศกรีมอยู่อย่างเอร็ดอร่อยส่วนผมนะเหรอ นั่งมองอย่างเดียว ผมไม่กินของหวานโดยเฉพาะสตรอเบอร์รี่หวานจนเลี่ยนอ่ะ
"ติวเตอร์ทำไมไม่กินคะ พุดดิ้งชอบทานสตรอเบอร์รี่มากๆเลยนะ "
"ตามสบายเลยจ๊ะแม่หนู ผมขอผ่านครับ"
พุดดิ้งทำหน้าเหมือนจะไม่ค่อยเข้าใจแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ ผ่านไปสิบนาทีผมก็ถือว่านั่งพักนานแล้วก็เลยลุกขึ้นแล้วพาเธอไปเดินดูที่นอนแล้วก็ชุดที่นอน ผมจะจัดห้องให้เธอห้องข้างๆผมอีกห้องที่คอนโดนะ
"ติวเตอร์จะเปลี่ยนที่นอนเหรอ"
เสียงเล็กเอ่ยถามพร้อมกับกระโดดกลิ้งไปกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงนอนของห้าง ตอนนี้พนักงานเยอะผมก็เลยเลือกที่จะไม่ตอบเธอเดี๋ยวคนจะหาว่าเป็นบ้านะสิ
"ผมอยากได้ที่นอนสักหกฟุต แล้วก็ที่นอนขอลายสีเรียบๆก็ได้ซักชุดหนึ่ง"
"ติวเตอร์พุดดิ้งชอบที่นอนคิตตี้อันนี้อ่ะ"
ผมหันขวับไปตามเสียงเจอพุดดิ้งทำตาโตเหมือนเด็กเห็นของเล่นที่ถูกใจ เธอมองหน้าผมแล้วชี้ไปยังชุดที่นอนคิตตี้สีชมพูหวานแหว๋ว เดี๋ยวนะยัยนี่มันอายุกี่ขวบวะ ผมเดินให้ห่างจากพนักงานก่อนจะกระซิบคุยกับเธอ
"เธออายุเท่าไหร่พุดดิ้งนี่มันของเด็กนะ ดูอายุตัวเองด้วยเลือกอะไรนะ"
"ไม่เอา พุดดิ้งจะเอาคิตตี้",
เสียงเล็กเริ่มงอแงชี้นิ้วไปตรงที่นอนคิดตี้แล้วดีดดิ้นจะเอาให้ได้ นี่เธอรู้เหรอไงว่าผมจะซื้อให้เธอนะ
"นี่พุดดิ้งเธอคงไม่ให้ฉันนอนที่นอนคิตตี้หรอกใช่มั้ย"
ผมเอ่ยถามเสียงต่ำ เธอหงุดอาการงอแงแล้วหันมาคุยกับผม
"อ่าว ติวเตอร์ไม่ได้ซื้อให้พุดดิ้งเหรอ ว้าแย่จังพุดดิ้งเข้าใจผิด ไม่เป็นไรพุดดิ้งไปนอนกับเจ้าตูบก็ได้"
โอ้โหแม่คุณเอ้ยถ้าจะพูดจาขนาดนี้ละก็นะ คือตอนนี้ผมต้องยอมเธออีกแล้วใช่ไหม
"ลายที่คุณลูกค้าต้องการครับ"
ผมมองพนักงานที่ถือชุดที่นอนลายสีเรียบๆมาให้ผมดู ผมเหลือบสายตามองพุดดิ้งที่ทำหน้าตาละห้อยมองชุดที่นอนคิดตี้อย่างอาลัยอาวอนสุดๆ ผมถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะลุกขึ้นแล้วหันไปคุยกับพนักงาน
"ผมเปลี่ยนใจละ เอาชุดที่นอนคิดตี้ตรงนั้นครับ"
พนักงานหน้าเหวอยิ่งกว่าเดิมอีกคือคนแมนๆแบบผมซื้อชุดที่นอนคิดตี้ แปลกนะสิ ปวดหัวเลยกูสงสัยต้องรีบกลับคอนโดไปทานยาพาราสักสองเม็ด
"เรียบร้อยแล้วครับ ให้ทางเราเอาไปส่งให้ที่คอนโดเวลา16.00น. นะครับ"
"ครับ"
ผมรับบัตรคืนมาแล้วเดินออกไปอย่างเหนื่อยล้า ชิบหายนี้ผมใช้เงินไป แสนห้า พ่อมาเช็คยอดบัตรเครดิตผมได้ด่าผมยับแน่เลย
"ติวเตอร์ใจดีกับพุดดิ้งจังเลย"
"จ๊ะ"
