บทที่ 11 กลับบ้านเรา
"อะตอมกับพลับพลึงทะเลาะกันเหรอ?" ทันทีที่ผมปิดประตูลงเคทก็ถามผมขึ้นทันที
"อืม เธอจะรีบแต่งตัวทำไม ฉันยังไม่..."
"หยุดคิดที่จะทำอะไรบ้าๆเลยนะ! นายต้องพาฉันไปรับไคโรที่โรงเรียน อย่าลืมสิ ว่าวันนี้ฉันต้องกลับบ้าน" เคทบอกผมออกมาพลางจัดชุดนักศึกษาของเธอให้เขาที่ ซึ่งผมก็ได้แต่มองเธอด้วยสายตาอ้อนวอน
เมื่อกี้ผมยังไม่สุดเลยนะ เคทจะมาทำแบบนี้ผมก็ได้คลั่งตายพอดี
"เธอกำลังจะทำให้ฉันค้างนะเคท" ผมเข้าไปกอดเคทเอาไว้พร้อมกับพูดจาออดอ้อนเธอออกไป
"ค้างก็ค้างไปสิ ทีเมื่อกี้นายยังใจร้ายกับฉันได้เลย" เคทพูดพลางสะบัดหน้าหนีผมไปอีกทางเมื่อผมกำลังจะกดจมูกฝังลงไปที่แก้มเนียนใสของเธอ
"ก็ฉันไม่ชอบให้เธอคุยกับใคร"
"นายจะเอาแต่ใจเกินไปแล้วนะอชิ ถ้าคิดจะคบกัน นายต้องเชื่อใจฉันบ้าง ฉันบอกว่าไม่ได้อ่อยก็คือไม่ได้อ่อย แล้วที่ผ่านมาฉันก็ไม่ได้อ่อยใครทั้งนั้นแหละ พวกนั้นเข้ามาคุยกับฉันเอง แล้วถ้าจะให้ฉันปฏิเสธไปมันก็จะดูเสียมารยาท แล้วพวกเขาก็จะหาว่าฉันหยิ่งอีก" เคทอธิบายออกมายาวเหยียด ซึ่งผมก็ได้แต่ยืนฟังเธอเงียบๆพลางกอดเธอไปด้วย
ผมรู้ว่าเคทเป็นคนเฟรนด์ลี่แล้วคิดกับคนพวกนั้นแค่เพื่อน แค่พี่เท่านั้น แต่ไอ้พวกนั้นที่มันคุยกับเธอ มันหวังอะไรจากเธอผมรู้ดี ผมเป็นผู้ชายเหมือนกันทำไมผมจะไม่รู้ ว่าผู้ชายเกือบครึ่งมหาลัยอยากจะได้เคทจะตายไป! เดินไปทางไหนก็ได้ยินแต่พวกนั้นพูดถึงเคทกันทั้งนั้น แล้วอย่างนี้จะไม่ให้ผมหวงเธอได้ยังไงล่ะ นั่นเมียผมทั้งคนเลยนะ
"เอาเป็นว่าต่อไปฉันจะฟังเหตุผลจากปากเธอก่อนก็เเล้วกัน แต่ตอนนี้เธออยู่ต่อก่อนได้ไหมอ่ะ อีกตั้งเกือบสองชั่วโมงกว่าน้องชายเธอจะเลิกเรียน" ผมพูดพลางเกยคางไปที่หัวไหล่ของเคทไปด้วย
"เดี๋ยวนายก็รังแกฉันอีก" เคทเอียงคอพูดกับผมด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง
"ไม่รังแกแล้ว สัญญา" ผมพูดแล้วค่อยๆดันตัวของเคทให้ล้มลงมานอนที่เตียง จากนั้นผมก็ตวัดท่อนแขนของตัวเองไปโอบร่างของเธอเอาไว้อย่างหวงแหน
"นายมันก็เป็นแบบนี้แหละ" เคทพูดขึ้นเสียงอ่อยๆแล้วเอื้อมมือของเธอมาจับมือผมเอาไว้
"ถ้าฉันไม่รักเธอ ฉันก็คงไม่หวงเธอแบบนี้หรอก" ผมพูดแล้วกระชับอ้อมกอดที่กอดเคทเอาไว้ให้แน่นมากกว่าเดิม มันก็แปลกนะที่ในชีวิตของผมมีผู้หญิงแวะเวียนเข้ามาหาตลอด แต่ไม่รู้ทำไมผมเลือกที่จะรักและสนใจเคทแค่คนเดียวก็ไม่รู้ ไม่ใช่ว่าผมเพิ่งจะรักเธอตอนนี้นะ แต่ผมคิดว่าผมคงตกหลุมรักเคทมาตั้งแต่เด็กๆแล้วล่ะ ไม่อย่างนั้นผมคงไม่อยากดูแลเธอมาตั้งแต่ที่จำความได้หรอก
ผมจำได้ว่าตอนอายุ13 ผมเคยอ้อนแม่เพื่อที่จะไปนอนที่บ้านของเคท เพราะผมอยากดูแลเธอ ตอนนั้นที่เธอเสียแม่ของเธอไปเธอร้องไห้ฟูมฟายซะจนผมอดที่จะเป็นห่วงไม่ได้ แต่พอผมขอแม่แล้วแม่ผมไม่ให้ไปหาเธอที่บ้านเท่านั่นแหละ ผมก็งอนแม่ไปเป็นเดือนๆเลย
"ฉันรู้น่า ต่อไปถ้าจะหึงกันแบบนี้ไม่เอาแล้วนะ คนอื่นที่เขาไม่รู้เรื่องจะหาว่านายเป็นอันธพาลเอาได้"
"สัญญาว่าจะมีเหตุผลมากกว่านี้"
"สัญญาแล้วก็ทำให้ได้ด้วยล่ะ" เคทพูดแล้วหันกลับมาสบตากับผม
"อื้ม! สัญญา จุ๊บ!" ผมกดจูบลงที่หน้าผากของเคทอย่างแผ่วเบาแล้วกดหัวเธอให้ซบมาที่แผงอกอย่างหวงแหน
"ฉันรักเธอ..."
"อื้ม! ฉันก็รักนาย"
KATE
IU International School
"ทำไมเราต้องมาก่อนเวลาแบบนี้ด้วย" อชิถามฉันขึ้นเมื่อเราสองคนมาถึงโรงเรียนของไคโรก่อนเวลาเลิกเรียนตั้งครึ่งชั่วโมง
"นายก็รู้ว่าน้องชายฉันเป็นพวกหาตัวยาก นายรอฉันอยู่ที่นี่ก่อนนะ ฉันจะเข้าไปข้างใน" ฉันบอกอชิออกไปแล้วเปิดประตูลงจากรถของเขาทันที
ที่โรงเรียนของไคโรไม่อนุญาตให้รถของผู้ปกครองเข้าไปรับในโรงเรียนหรอก ไม่รู้จะเคร่งครัดไปถึงไหน ค่าเทอมก็แพงเเสนแพง ยังจะเรื่องมากอีก นี่ฉันต้องเดินเข้าไปอีกเป็นกิโลเลยมั้งเนี่ย กว่าจะถึงตึกประชาสัมพันธ์น่ะ -.-"
"ขอโทษนะคะ พอดีว่ามารับน้องชายกลับบ้านน่ะค่ะ ต้องติดต่อตรงไหนคะ?" ฉันเอ่ยถามนักเรียนหญิงที่เดินผ่านไปผ่านมาอยู่แถวนั้นออกไปเมื่อเดินมาตั้งนานแล้วฉันยังไม่เห็นตึกประชาสัมพันธ์เลย โรงเรียนนี้จะใหญ่เกินไปแล้วนะ!
"น้องชายพี่คนไหนเหรอคะ เผื่อพวกเราจะรู้จักน่ะค่ะ" เด็กผู้หญิงสองคนนั้นถามฉันขึ้น
"ชื่อไคโรน่ะค่ะ เรียนอยู่เกรด9น้องๆพอจะรู้จักกันบ้างไหมคะ?" พอฉันบอกชื่อน้องชายฉันออกไปเท่านั้นแหละ เด็กสองคนนั้นก็มองหน้ากันเลิ่กลั่กทันที คงจะไม่รู้จักล่ะสินะ
"สวัสดีค่ะพี่สาวแฟน ขอฝากตัวด้วยนะคะ" อยู่ๆเด็กสองคนนั้นก็พูดออกมาพร้อมกันแล้วก้มหัวให้ฉันทันที นี่มันอะไรกันเนี่ย น้องชายฉันจะมีแฟนทั้งๆที่เรียนอยู่แค่เกรด9แบบนี้ไม่ได้นะ แล้วก็ไม่ได้มีแค่คนเดียวด้วยสิ นี่มีตั้งสองคนเลยนะ!
"นี่! ไคโรเป็นแฟนฉันนะ ฉันคุยกับเขามาตั้งแต่เปิดเทอม"
"ฉันคุยกับเขามาตั้งแต่อยู่เกรด8แล้วย่ะ แกอย่ามามั่วนะ!"
แล้วอยู่ๆเด็กสองคนนั้นก็ทะเลาะกันเองจนทำให้ฉันต้องรีบปลีกตัวออกมาจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว นี่อย่าบอกนะว่าไคโรมีแฟนทีเดียวสองคนแบบนี้น่ะ! โอ้ยตาย! นี่มันอะไรกันเนี่ย!
"แก ฉันไปหาพี่ไคโรก่อนนะ เขานัดเจอฉันที่ห้องสมุดน่ะ ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะแก"
"O_o" นี่ก็แฟนไคโรอีกคนงั้นเหรอ? นี่น้องชายฉันมีแฟนกี่คนกันเนี่ย ทำไมถึงเป็นเด็กแบบนี้นะ!
หรือว่าอาจจะมีไคโรหลายไคโรก็ได้นี่ ที่นี่โรงเรียนใหญ่จะตาย ชื่อนี้คงไม่ได้มีแค่น้องชายฉันคนเดียวแน่ๆ
"หือออ นี่มัน?"
นี่มันรูปน้องชายฉันนี่นา ไม่ผิดแน่ นี่น้องชายฉันเป็นผู้มีอิทธิพลที่สุดในโรงเรียนเลยหรือไงเนี่ย ไม่ยักกะรู้เลยแหะ...
ทั้งผลการเรียนดีเยี่ยมที่สุดในระดับชั้น ผลโหวตเป็นผู้ชายที่น่าจับตามองมากที่สุด เป็นนักกิจกรรมของโรงเรียน เป็นนักกีฬาฟุตบอลของโรงเรียน แล้วยังจะควบตำแหน่งนักร้องซะด้วย โห...ไม่เบาเลยแหะ ร้ายกาจจริงๆน้องชายฉันเนี่ย
"พี่ไคโรคะ คือว่า..."
"วันนี้ฉันไม่ว่างน่ะ พอดีมีนัดกับเพื่อนแล้ว ไว้เจอกันวันหลังนะ" ฉันหุบยิ้มทันทีที่ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น พอฉันหันไปมองก็พบว่าไคโรกำลังคุยกับเด็กผู้หญิงอีกคนซึ่งไม่ใช่ทั้งสามคนนั้นที่ฉันเจอมาก่อนหน้านี้เลย
"ไค..." ฉันเรียกไคโรออกไปพลางโบกไม้โบกมือให้น้องไปด้วย ซึ่งพอไคโรหันมามองฉันเขาก็ทำสีหน้าตกใจแล้วรีบเดินมาหาฉันทันที
"มาไงเนี่ยพี่เคท?" ไคโรถามฉันขึ้นด้วยความสงสัย
"มากับอชิน่ะ เอ่อไค วันนี้กลับบ้านเรากันนะ"
"ไม่อ่ะ พี่เคทกลับเถอะ ไคจะอยู่กับเพื่อนต่ออีกสองสามวัน"
"แต่พี่บอกคุณพ่อกับแม่เบลล์ไปแล้วว่าเราสองคนจะกลับบ้านกัน เรากลับไปหาท่านกันเถอะนะไค ไคไม่รู้หรอกว่าแม่เบลล์เป็นห่วงไคแค่ไหน กลับบ้านเรากันนะพี่ขอร้อง"
"พี่เคทลืมไปแล้วเหรอว่าพวกเขาสองคนทิ้งเราไปตั้งแต่เราเล็กๆเพื่อที่จะไปอยู่กับน้องสองคนนั้น" ไคโรพูดพลางมองมาที่ฉันด้วยสายตาตัดพ้อ
"แต่คุณพ่อกับแม่เบลล์พาน้องไปรักษาตัวนะ คุณย่ากับป้าแคลก็บอกเราสองคนอยู่ตลอด"
"ข้ออ้างน่าพี่เคท เขาสองคนไม่อยากให้เราไปอยู่ด้วยต่างหาก พี่เลิกพูดเรื่องนี้เถอะ ไคไม่อยากฟัง แล้วไคก็จะไม่กลับบ้านด้วย พี่เคทอย่าบังคับไคเลย พี่เคทรู้นิสัยไคดีกว่าใคร ไคว่า...พี่เคทอย่าบังคับไคเลยนะ" ไคโรพูด ซึ่งฉันรู้ดีว่าน้องชายฉันเป็นคนยังไง ถ้าเขาไม่อยากกลับก็คือไม่กลับ ไคโรน่ะดูแลตัวเองได้ดีฉันรู้ แต่ฉันก็สงสารแม่เบลล์กับคุณพ่อที่อยู่ๆไคโรก็เฉยชากับท่านทั้งสองคนแบบนั้น
"อืม ถ้าพร้อมที่จะกลับบ้านเราเมื่อไหร่ก็โทรมาบอกพี่แล้วกันนะ อ่ะนี่ กุญแจบ้านพี่ พี่ว่าไคไปอยู่ที่โน่นเถอะ อย่าไปรบกวนเพื่อนเลย" ฉันพูดพลางยื่นกุญแจบ้านออกไปให้น้อง
"เอางั้นก็ได้ ถ้ามันจะทำให้พี่เคทสบายใจ" น้องชายตัวแสบพูดพลางส่งยิ้มมาให้ฉันบางๆ
"มาให้พี่กอดหน่อยสิ นี่ไม่ได้เจอกันตั้งหลายวันแล้วนะ คิดถึงจะแย่" ฉันยื่นมือออกไปแล้วพูดกับน้องชายออกไป
"ไคโตแล้วนะพี่ อายคนอื่นเขาน่า" ไคโรพูดออกมาอย่างเขินๆ
"โตยังไงก็เป็นเด็กน้อยของพี่อยู่ดีแหละน่า มาให้กอดทีเร็ว"
"พี่เคท! ไคอายนะพี่"
หมับ!
"ไม่มีพ่อแม่คนไหนไม่รักลูกหรอกนะไค ถ้าพร้อมเมื่อไหร่อย่าลืมโทรมาบอกพี่ล่ะ รู้ใช่ไหมว่าพี่รักไคแค่ไหน"
"ครับพี่เคท ไคก็รักพี่เคทมากนะ เราสองคนมีกันแค่สองพี่น้องนะพี่"
"สองที่ไหนเล่า สี่ต่างหาก น้องๆรออยู่นะ คิดทบทวนให้ดีแล้วกัน แม่เบลล์กับคุณพ่อรอไคกลับบ้านอยู่" ฉันบอกกับน้องออกไปแล้วค่อยๆผละออกจากกันช้าๆ
ซึ่งพอฉันผละออกจากน้องเท่านั้นแหละ ฉันก็รู้ทันทีเลยว่าตอนนี้ไคโรกำลังร้องไห้อยู่
"ดูแลตัวเองดีๆล่ะ พี่กลับก่อนละ อชิรออยู่" ฉันบอกไคโรออกไป
"ตกลงพี่กับพี่อชิ..."
"ไม่ใช่เรื่องของเด็กน่า เราเองก็ร้ายไม่เบาเลยนะ สาวๆเต็มไปหมดเลย พี่จะฟ้องแม่เบลล์ว่าเราเจ้าชู้แค่ไหน"
"แค่คุยกันเล่นๆน่าพี่เคท ไม่มีอะไรเกินเลยเหมือนพี่กับพี่อชิหรอกน่า" ไคโรพูดพลางมองมาที่ฉันด้วยสายตาเจ้าเล่ห์
"นี่! ไคโร!"
"พี่อชิดูรักพี่เคทขนาดนั้นก็ไม่น่าเสียใจหรอกน่า ยังไงพี่อชิก็รักพี่เคทแค่คนเดียวอยู่แล้ว"
"เด็กบ้า! พี่กลับแล้ว!" ฉันพูดกับน้องออกไปแล้วรีบปลีกตัวออกมาทันที ขนาดน้องชายฉันยังรู้เลยว่าฉันกับอชิเป็นอะไรกัน แล้วอย่างนี้คนอื่นจะมองฉันยังไงเนี่ย ><
"ไหนน้องชายเธอ?" ทันทีที่ฉันขึ้นรถมา อชิก็เอ่ยปากถามฉันทันทีที่ไม่เห็นไคโรเดินมาด้วย
"ยังไม่กลับน่ะ ยังโกรธคุณพ่อกับแม่เบลล์อยู่"
"มันต้องใช้เวลาน่ะ น้องชายกำลังอยู่ในวัยหัวเลี้ยวหัวต่อ พูดไปตอนนี้ก็ไม่ฟังอะไรหรอก" อชิพูดพลางสตาร์ทรถแล้วขับออกมาจากหน้าโรงเรียนของไคโรทันที
"อื้ม! แต่ฉันก็สงสารแม่เบลล์ที่ไคโรยังไม่ยอมเข้าใจท่านแบบนี้"
"แต่ตอนนี้เธอควรจะสงสารฉันมากกว่านะ" อชิพูดขึ้นพลางเอื้อมมือของเขามาจับมือฉันไปวางไว้บนเอ่อ...อะไรบางอย่างของเขาที่มันตุงๆอยู่ในกางเกง
"ไอ้อชิ! ไอ้คนทะลึ่ง!" ฉันพูดขึ้นอล้วรีบชักมือออกทันควัน
"เธอยั่วฉันเองนะเคท" เขาพูดพลางเหล่สายตามามองที่หน้าอกของฉัน แล้วฉันก็พบว่าตอนนี้กระดุมเสื้อนักศึกษาเม็ดบนมันหลุดออกตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
">///< ไอ้คนลามก! นายมันก็คิดแต่เรื่องแบบนี้แหละ!"
"เธอต้องโดนฉันลงโทษแน่"
"หยุดคิดอะไรบ้าๆเลยนะอชิ! พาฉันกลับบ้านเดี๋ยวนี้!"
หลังจากที่เถียงกันอยู่นาน อชิก็พาฉันมาส่งที่บ้าน ซึ่งเขาก็อยู่ทานข้าวกับที่บ้านฉัน แล้วสักพักเขาก็ขอตัวกลับเพราะว่าคุณพ่อมองมาที่เขาด้วยสายตาดุๆ
"ยังไม่อยากกลับเลยอ่ะ" อชิพูดจาออดอ้อนฉันขึ้นทันทีเมื่อฉันเดินมาส่งเขาที่รถ
"ไม่อยากกลับก็ต้องกลับ! ถ้าแกจะนอนที่นี่ ก็ต้องไปนอนกับหมาในกรงแล้วล่ะ!" นี่ไม่ใช่เสียงฉัน...แต่เป็นเสียงคุณพ่อฉันต่างหาก ><
"ไว้วันหลังผมจะชวนพ่อกับแม่มาทานข้าวด้วยนะครับลุงคริส" อชิไม่ตอบโต้พ่อฉันออกไปแต่เขาเลือกที่จะพูดอย่างอื่นขึ้นมาแทน แล้วมันก็ทำให้คุณพ่อของฉันเงียบลงไปเลยเมื่ออชิพูดถึงพ่อของเขา
"ฉันกลับก่อนนะ ผมกลับก่อนนะครับลุงคริส สวัสดีครับ" อชิหันมาพูดกับฉันด้วยสายตาเสียดายเล็กน้อย แล้วหันไปยกมือไหว้คุณพ่อฉัน จากนั้นก็เดินไปขึ้นรถแล้วขับออกไปทันที
"ไปถึงไหนกันแล้ว?" คุณพ่อถามฉันขึ้นทันทีเมื่ออชิขับรถพ้นรั้วบ้านไปแล้ว
"เพิ่งจะออกไปเมื่อกี้ไงคะคุณพ่อ"
"พ่อหมายถึงลูกกับไอ้อชิน่ะ ไปถึงขั้นไหนกันแล้ว" แล้วฉันก็ต้องหน้าแดงขึ้นทันทีกับคำถามที่คุณพ่อถามฉันออกมา
"เอ่อ....เคท..."
"พ่อไม่ได้ว่าอะไรลูกหรอก ลูกสาวพ่อโตแล้ว พ่อไม่ห้ามเรื่องนี้หรอก ยังไงก็ป้องกันดีๆล่ะ อย่าให้ท้องในวัยเรียนเด็ดขาด เพราะมันจะส่งผลไม่ดีต่อตัวลูกเอง" คุณพ่อพูดพลางยกมือขึ้นลูบศีรษะของฉันอย่างแผ่วเบา
"ค่ะคุณพ่อ อชิเขาป้องกันดีค่ะ คุณพ่อไม่ต้องเป็นห่วง^^" ฉันพูดแล้วโผเข้ากอดคุณพ่อทันทีที่เขาไม่ได้ห้ามอะไร
"พ่อเป็นวัยรุ่นมาก่อน พ่อเข้าใจ อชิมันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร มันดูรักลูกจะตาย ดีนะที่เป็นมัน ไม่ใช่ไอ้อะตอม ไม่อย่างนั้นพ่อจะต้องปวดหัวกับมันมากแน่ๆ ดูก็รู้ว่าถอดนิสัยมาจากพ่อมันเป๊ะเลย"
"นินทาเบาๆหน่อยค่ะคุณพ่อ ไอ้ตอมน่ะ เพื่อนสนิทเคทเลยนะ"
"ฮ่าๆๆ ให้มันได้อย่างนี้สิ" หลังจากนั้นฉันกับคุณพ่อก็คุยกันหลายต่อหลายเรื่องชดเชยช่วงเวลาที่เราสองคนพ่อลูกไม่ได้อยู่ด้วยกัน พอได้มาคุยกันอย่างนี้แล้ว มันทำให้ฉันโล่งใจขึ้นเยอะเลย
วันต่อมา
"พวกแก วันนี้มีเด็กใหม่เข้ามาเรียนที่ห้องเราด้วยว่ะ เห็นว่าย้ายมาจากเมืองนอกเลยนะแก แถมหล่อมากด้วยยยยย" ยัยมิลล่าเพื่อนสนิทของฉันพูดลากเสียงยาวเมื่อมันเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะประจำในห้องเรียน
"มีใครหล่อกว่าอะตอมอีกเหรอวะ? ฉันว่าอะตอมนี่หล่อที่สุดแล้วนะ เอ่อ...แล้วก็มีอีกคนที่หล่อกว่าอะตอมด้วยแหละ คนนี้หล่อมากๆเลย..." ยัยเพนท์พูดแล้วหันหน้ามามองฉันด้วยสายตาอิจฉาขั้นสุด
"ก็อชิแฟนยัยเคทไง โอ้โหหห หล่อมากก พ่อเทพบุตรของฉันนน" ยัยเพนท์พูดขึ้นพลางทำสีหน้าเขินๆ มันนี่บ้าผู้ชายไม่เลิกเลยนะเนี่ย!
"บ้า! แกก็ ไอ้ตอมกับอชิก็หน้าเหมือนกันป่ะ?" ฉันพูดกับมันออกไป
"แต่แฟนแกน่ะ อื้อหืออ หล่อมากก หล่อสุดๆ อะตอมน่ะโหดจะตายไป เจอรัศมีความหล่อของอชิกลบหมด" ยัยเพนท์พูดพร้อมทำหน้าเพ้อฝันสุดๆ นี่มันยังไม่รู้ซะแล้ว ว่าจริงๆอชิน่ะ โหดกว่าอะตอมหลายสิบเท่าเลย แต่เขาแค่ยังไม่แสดงออกให้พวกมันเห็นต่างหากล่ะ!
"แกๆๆ เพื่อนใหม่มาแล้วว่ะ? โน่นไงๆๆ หล่อมะ อร้าย! เขาเดินมาทางฉันด้วยว่ะแก" ยัยนีนพูดแล้วกรี๊ดกร๊าดออกมาเมื่อผู้ชายคนนั้นเดินตรงเข้ามาทางที่พวกเรานั่งกันอยู่
"ตรงนี้ว่างใช่ไหม? ขอนั่งด้วยคนนะ..."
